ZATRZYMANY PRZEZ CZEKANIE

ZATRZYMANY PRZEZ CZEKANIE

Ja ciągle na ciebie czekam

jak na gościa z daleka

i najbliższego człowieka

cierpliwie, więc wyrusz , nie zwlekaj

bo czas tak nieludzko ucieka.

Im dalej w las tym gęściej rosną drzewa,

słabszy więc promień słońca dociera 

skąpym swym światłem słabo drogi oświetla

i nie widać czy szanse są czy ich nie ma,

że czekający, czekanego się doczeka.

Gdy tym czasem w spokojnej wody toń

korale wpadły łez,

to na próżno drżąca dłoń

wyłowić by chciała je.

Tylko, po co?

I jakby przez przypadek

z wysokiego urwistego brzegu

zauważony na morzu mały statek

zostawia za rufą drobne fale

i płynie dalej wciąż i dalej

od kogoś kto pozostał z pożegnaniem

do kogoś kto czeka z powitaniem.

[ 27-31.12.2021 ] 

ZDARZY SIĘ JESZCZE

 ZDARZY SIĘ JESZCZE

Miałeś tu przyjść powiedzieć mi,

że  od dawna chcesz ze mną być,

i już od dziś, tak już od dziś

wzajemnej miłości gorącą nić

na resztę naszych niełatwych żyć

wraz ze mną splatać i snuć,

wszystko co dobre celebrować, czcić

i cierpliwie by niczego nie psuć

przeczekiwać chwile gorsze,

które los też nam przynieść może.

Aleś nie przyszedł zatem nie wiem

czy nie wymyśliłem sobie Ciebie?

A właściwie, nie Ciebie

bo przecież Ty istniejesz, istniejesz.

I całkiem realnie widuję Cię od czasu do czasu,

i chciałbym dyskretnie pośród codziennego hałasu

przekazać Twojemu sercu drżenie mego serca,

moją tremę przez Ciebie, co jednocześnie 

onieśmiela i podnieca , onieśmiela i podnieca.

Gdy Ciebie słyszę, widzę

zachwyt się z zakłopotaniem splata

niepewność się w duszy rozlewa szeroko jak La Plata

i nawet być może, że trochę się wstydzę

bo rodzi się takie podstępne pragnienie

aby Twe usta całowaniem uspokoiły skronie

a dłonie dotykiem pieszczoty  otuliły ciało moje.

Nie przyszedłeś chociaż miałeś przyjść

więc marzenia i tęsknoty mogą jeszcze żyć

nim spełnienie przerzuci most 

po którym my będziemy szli

drogą pośród radości i trosk

lub rozczarowanie zetnie nadziei kwiatu kiść.

Po tym też będziemy doskonale osobni sekrety śnić.

[ 25-26.12.2021 ]

ZANIM ZACZNĄ SIĘ ŚWIĘTA

ZANIM ZACZNĄ SIĘ ŚWIĘTA

Wigilia, szósta rano

wyruszam w świat nieśmiało,

gwiazdy nade mną zasypiają

a księżyc jeszcze nie

i z gwiazd  śmieje się,

a morskie fale to wstają to się kładą

i szumią dookoła grudniową balladą,

drzewa pod śniegową czapą,

śpią i śnią  bajkowo biało.

Jakby nie miał żadnych wad

zatrzymał się w tej bieli świat

na chwilkę małą.

Jakby nic się nie stało...

by się ufność łatwiej czerpało,

że nadziei, miłości i wiary

jak ten świat stary 

w ten czas, nie jest za mało,

w opłatku, kolędzie, pasterce,

w pustym miejscu przy stole

jak postanowienie i orędzie

" miej serce i patrzaj w serce ".

[ 24.12.2021 ]

ZIMOWA ROZTERKA

ZIMOWA ROZTERKA

Dałaś  mi  rzecz,

o  której  wiesz,

że  nie chciałem  jej  mieć.

Rozmawiałaś o niej ze mną

i wyglądało na to

że ustaliliśmy to na pewno.

A najciekawsze

okryłaś to dobrej chęci płaszczem

bo zrobiłaś to dla mnie

abym odczuł radość i satysfakcję.

Tyle starań, taki gest

a mnie dziwnie i niezręcznie z tym jest.

Wolałbym od ciebie mieć

pośród skomplikowanych życia dróg

jasnej pewności  grunt,

że tak to tak a nie to nie.

Dałaś mi rzecz,

której nie chciałem mieć,

ciągle rozkminiam tę ideę

a z drugiej stroniy

że robię sam sobie z tego aferę

też jestem zaskoczony....

[ 21.12.2021 ]

ZE MNĄ DOBRY LICZYSZ CZAS

ZE MNĄ DOBRY LICZYSZ CZAS

Jakiś list mi w ręce wpadł,

twych zaledwie kilka zdań,

w roli głównej z tobą dawny kadr

z naszego szczęścia kilku lat.

Między wierszami chciałbym dziś

znaleźć tajemnicy nić

dlaczego tak nagle przestałeś moim być,

przestałeś moim być...

Może pośród zachwytu twoich słów

jak to dobrze, że mnie masz

i że od teraz ze mną dobry liczysz czas

skrywa się jakiś ważny znak,

który ja przegapiam znów.

A może zdobyta dla ciebie rajska gruszka

nie zachwyca swym soczystym smakiem,

w kromce wspólnego chleba zabrakło okruszka

smakującego miodem, mlekiem, makiem,

otulałem ciebie ciągle niewłaściwym skrawkiem nieba,

sprowadzałem deszcz, który nigdy nie zaśpiewał,

z wozu fortuny darowałem bez wartości koło,

w nagości nie było nam zbyt wesoło.

Feniks z popiołów nie chciał się odrodzić

a na twojej drogi jaśniejszą stronę

  ktoś lepszy zaczął przychodzić,

już go pragniesz w każdej chwili porze

zaszumiało ci nim w głowie 

 zakochanie jak wiosenne morze

bałeś się, że ktoś ci może go przepłoszyć

a tak inaczej błyszczały mu oczy

do Ciebie się śmiały, nie mogłeś się temu oprzeć,

więc mnie wyrzuciłeś porządkując swe życie i łoże,

a  ja się  tak łatwo rozproszę ...

rozproszę ... 

szybko jak  w wodzie na ból głowy proszek.

Tylko jeszcze między wierszami chciałbym dziś

znaleźć tajemnicy nić

dlaczego tak nagle przestałeś moim być,

przestałeś moim być...

chociaż nic się nie da z tym zrobić dziś

bo już i ja nie chciałbym twoim być.

[ 18 - 20. 12.2021 ]

ZASŁUCHANY W UST TWYCH SZEPT

 ZASŁUCHANY W UST TWYCH SZEPT

Zasłuchany w ust twych szept

zapominam cały świat,

duszy twojej zrywam czarny i biały kwiat,

zmysły fotografię chwili rwą na strzęp,

gdy jeszcze śpisz,chociaż to sprawa niełatwa

widzę cię przez wszystkie kolory światła,

zachowując zapach twojego smaku

tak  zwyczajnie witam cię o poranku

kiedy słonko powoli wychodzi z lasu,

nie śpieszy mu się choć na cały swój spacer

codziennie ma mniej i mniej czasu,

a w jego blasku uśmiechają się dobre szanse.

To słońce odbija się w oknach domów,

wpada w nonsensy przykawowych rozmów,

wplata się w stateczną nagość drzew

i w przelatujących ptaków śpiew,

a rozbestwiona i rozpanoszona jemioła

przez tych kilka chwil udaje, że jest cała  złota,

ciekawe czy się na to nabierze chociażby jedna sroka

która przecież świecidełka wszelkie kocha?

[ 17.12.2021 ]

ZABIERZ MNIE STĄD

 ZABIERZ MNIE STĄD

Zabierz mnie stąd

tam gdzie twój ląd

z ciepłem oczu i rąk

podaj swą dłoń i zabierz stąd.

Miłości ma !

Miłości ma złota jak słońca blask,

gdzie odeszłaś w za daleki świat 

wszystko co mam chciałbym tobie dać

Miłości ma

tylko gdzie ty jesteś gdzie?

daj mi znak 

daj mi znak bym wiedzieć mógł

wszystko co mam chciałbym tobie dać.

Miłości ma

zobacz mnie znów jak pierwszy raz

zobaczyłaś mnie kiedyś gdzieś 

kiedy to miało największy sens

Miłości ma

zobacz mnie znów zobacz znów

przecież to wicąż jestem ja

taki sam kochania twego wart

przecież to wciąż jestem ja.

Zabierz mnie stąd

tam gdzie twój ląd

z ciepłem oczu i rąk

podaj swą dłoń i zabierz stąd.

Miłości ma !

Miłości ma złota jak słońca blask,

gdzie odeszłaś w za daleki świat 

wszystko co mam chciałbym tobie dać.

[ 03-17.12.2021 inspiracja S'agapo gia tis orea ]

Z KATEDRY WYFRUNĄĆ NIE MOGĄ

Z KATEDRY WYFRUNĄĆ NIE MOGĄ

Szepty w pustej katedrze

tną półsłówek jedwabnym szelestem

niesłychanie nośną przestrzeń,

bezkreśnie niosą się najcichsze słowa

nawet ożywią witrażerię kolorową

jednak z katedry wyfrunąć nie mogą

i podążyć swoją własną drogą,

uczynić swój byt nieznaną przygodą...

Często śnią mi się pociągi

ciągle gotowe do drogi

i chociaż wszystkie mają tablice kierunkowe,

to zawsze wyruszają w niewiadome,

posiadanie biletu niczego nie zmienia,

zamierzony, określony cel jest bez znaczenia

już nie można wysiąść i się przesiąść

albo wrócić i wyruszyć w drogę od nowa,

nim się skończy sen podróż trzeba kontynuować,

przejść przez mostów i luster tysiąc.

W tych pociągach giną moje bagaże

wszystko co mam i o czym marzę,

ale najbardziej zabija mnie to,

że gubią mi się ci, co w tej podróży ze mną są.

A bez nich mnie nie ma

nawet pod postacią cienia.

Szepty w pustej katedrze

tną półsłówek jedwabnym szelestem

niesłychanie nośną przestrzeń,

bezkreśnie  niosą się najcichsze słowa

nawet ożywią witrażerię kolorową

jednak z katedry wyfrunąć nie mogą,

uczynić swego bytu spontaniczną przygodą

i podążyć swoją własną drogą.

[ 02. i 04.12.2021 ]

Z WYPRZEDAŻY

Z WYPRZEDAŻY

Jest rano godzina dziesiąta

przez domu okna

najbliższy świat oglądam,

jeszcze mgiełką snu spowity

dociec próbuję ze sobą 

czego pragnę, czego żądam

a czego wręcz przeciwnie

choć się samo do mnie pcha

niech przepadnie, niech zginie

taką wolę mam, taką wolę mam

niech sobie znajdzie inne dłonie

tak myślę stojąc przy oknie

a codzienności kram

kusi wachlarzem możliwości rozmaitych:

tu asortyment rozstań tkliwych,

tu westchnień do zniesienia niemożliwych,

obok oferta szczęść wątpliwych,

tam gościnne progi,

i do nich poplątane drogi,

tam tęsknota chętnie pokocha,

ale to tylko słomiany zapał

kto się na to złapał

ten potem gorzko płakał,

tam samotność w nadziei obłokach,

a tam miłość niechciana i płocha,

tam pierrot prezentuje focha

a kolombina w esemesie pisze mu: wynocha,

i nawet nie zapłacze, nie zaszlocha...

o, już ją przytula arlekin niejaki

co ją gestem czułym zwabił 

ona z zapałem wypolerowała mu jego karabin

on jej  w kuchni kran naprawił,

i tak przez przypadek lub okoliczności splot

na dłużej ze sobą zostali

a dzień im mija jak rok

a złote kłosy miłości w darze składa noc.

Gdzieś zapodziała się taśma do klejenia złamanych serc,

szklana kula nie chce pokazać gdzie jest,

tam wdzięczny trzepot nylonowych  rzęs,

tu album fotografii nieistniejących miejsc,

a tam jeden najpiękniejszy niespełniony sen,

tam zaś w kącie na sztaludze piękny obrazek

coś jakby Berezowska albo Szancer

a rzecz się nazywa utracone szanse, 

tu  sztucznych łez spory falkonik,

i chusteczki w promocji do nich

tu zaś pozytywka, w której  pusty śmiech dzwoni

a obok wysłużony wieniec laurowy,

co niejedne już skronie zdobił,

tu stylowe pretensje

w burzliwym afekcie

i złośliwości najpiękniejsze na świecie,

tu wyrzuty na okazję każdą

tu wspomnienia co się na nic nie przydadzą,

jest też zestaw  z instrukcją obsługi

będzie miał pożytek gdy ktoś kupi

jak posiać i samemu w nią uwierzyć - wątpliwość

gdy do świadomości dobija się niewygodna oczywistość,

tu bela przedniej powierzchowności,

tam stosy drobnych niegodziwości

pośród dystyngowanych nieostrożności , 

i szkatułka zadufanych nadętych próżności ,

a tu są kwiaty bezinteresownej serdeczności,

poradniki jak się nauczyć wdzięczności

i pozbyć pazerności ,

jak postępować z nadmiarem przykrości,

jak spakować bagaż w podróż do wieczności,

jak unikać toksycznych fascynacji

i atlas z mapami pośrednich i docelowych stacji,

do szczęścia 

na chwilę do wynajęcia,

tam szeptany przez wiatr pośród lasów

niepotrzebnych słów zasób,

wszystko dostępne do wyczerpania zapasów.

Lecz reklamacji i zwrotów się tu nie przyjmuje

więc się dobrze zastanów

czy ci potrzebne to co kupujesz.

Jest rano, ciągle jeszcze godzina dziesiąta

za oknami jesień uwija się i krząta,

wiatrem liście przerzuca i przegania kurze

deszczem wpada w  niedużą  kałużę 

by się w nich przeglądać mogła

jaka jest piękna i wiotka 

taką gdy wyjdziesz właśnie ją spotkasz.

Może polubisz choć nie pokochasz.

[ 28.11.2021 ]

Z ASEM W RĘKAWIE

Z ASEM W RĘKAWIE

Czuję się jak wszystkiemu winny

oglądany przez weneckie szyby 

w kilku słowach życia sens

synteza czasu i miejsc

a ty  wszystko chcesz mieć

Teraz. 

Nie za chwilę, nie jutro lecz teraz,

bo innego czasu po prostu nie ma

jutrzejsze teraz

będzie dotyczyć nie nas

bo teraz

to rozpalona losu podnieta

co się do nas przytula jak szepty echa

do kory od rosy wilgotnego drzewa

albo od deszczu

która przyszła aż tu 

na skraj snu

by skrzydeł dodać mu

gdy przygasa  przy budzącym się dniu .

Ale twoje teraz

presję wywiera

chcąc łączyć pokolenia

a zbyt bardzo  onieśmiela,

rozdziera marzenia,

szkicuje labirynty spełnienia,

rozbudza pragnienia,

jest nagłe i uparte

staje ością w gardle

z wątpliwości  odarte.

Jest oczywiste i nagusieńkie

a przez to kuszące, powabne,

I ciągle wyciągające rękę,

ale dlaczego tak gwałtownie pragnie?

Do tego co zostanie na potem

z miejsca traci ochotę

bo to koliduje z jego polotem,

nie zgrywa się z jego fantazji kolorem

Teraz wszystkiego natychmiast żąda 

wstecz  się  nie ogląda

pewne siebie niemądrze

czasem widziane z bliska 

wygląda jak iskra

która rozbłyska

w ciemności jądrze.

Gra z asem w rękawie,

w perskie oko o pióro pawie

przy mocnej czarnej kawie

przed śniadaniem

choć zapewnia,

bez powiek mrużenia,

że jest tym czego się chce

warto wiedzieć, że jego drugie imię to blef.

Ale z drugiej strony, bywają sytuacje, 

gdy pojawia się jakieś teraz

że po prostu nie ma na co czekać

trzeba brać za rogi, a kto ma rację

potem okazuje się nieważne.

[ 25-26.11.2021 ]

ZAMIAST NOTATKI DO DZIENNIKA

ZAMIAST NOTATKI DO DZIENNIKA

Jeszcze nie świt, dokoła cicho,

żadne się jeszcze ptaszę obłoku snu 

ze swego gniazdka nie pozbyło,

tylko sowa wołała brzask swoim : hu, hu

i na to zawołanie  wstał poniedziałek

by zainicjować tygodniowy życia kabaret

a mnie przydałaby się dodatkowa niedziela,

może po to,  by się nie bać.

Trzeba wyjść w pozornie spokojną przestrzeń

przepełnioną szumnym szelestem

która za moment rzuci gradem

jakby kto sypał z nieba białym pieprzem.

Odetchnąć pełną piersią rześkim powietrzem

przekonać się i uwierzyć , że oto jestem

trybikiem w systemie

który jakby co, to i tak łatwo obejdzie się

beze mnie.

Opodal na czubku sosny

krzyk wrony : dramatyczny, czy radosny?

Często śni mi się niemiecka wojna,

a od tego moja dusza niespokojna,

potem werblem o parapet budzi mnie deszcz

który śpiewa przemokniętą do nitki pieśń

o słońcu co niemrawo się wspina

a wiatr je chmurami przykrywa.

Człowiek jest jak książka

tylko nie wiadomo czyjego autorstwa.

A spontaniczne myśli są nie zawsze

poprawne gramatycznie.

[20.10. i  22.11. 2021 ]

ZNOWU SZARY ŚWIT

 ZNOWU SZARY ŚWIT 

Zapnij , proszę, kurtkę, otul się szalem

weź rękawiczki i czapkę na swój spacer

bo cię przewieje i zmarzniesz

a już mnie przy sobie nie masz na ogrzenie.

Niepotrzebnie coś położyłeś na losu szalę

i przekroczyłeś dozwoloną skalę.

choć rzeczywistość przeszyje mnie żalem

niczego nie odnajdę, nie ocalę,

chociaż mostów za sobą nie spalę,

pod oknem twoim raczej nie stanę

choć tę myśl natrętną jak mantrę

poniosę ze sobą w szary deszczowy poranek.

Znowu w szary świt

wiodą pogmatwane sny,

w których wszędzie ty

tak potrzebny  mi

we wszystkie dni

a tak niedostępny

gdy się śnią przewrotne sny,

i tak mnie to dręczy

jak werdykt ze szkolnej ławy:

"bardzo dobrze, siadaj, niedostateczny"

i gdy się zgubię a nie rozumiem mapy

albo nie rozpoznaję oczywistych elementów

najbliższych topografii

bo bez żadnych podstaw, argumentów

jakby w jednym kadrze się znalazł

kolaż miliona fotografii

bez sentymentów

ktoś w nim odnajdywać się kazał.

Zaraz się rozbudzę i nie będę tego pamiętał,

jakby ktoś  gumką wymazał.

Znowu szary świt

spowity w szarą myśl,

a ząb uparcie ćmi,

deszcz słabo mży,

senna snuje się myśl

od okna do drzwi

jakieś motto na dziś

że trzeba mieć i być,

jeszcze kawy łyk

a już pora by iść,

skądś dobiega wrony krzyk,

wiatr szczyty drzew

delikatnie muska,

marszy wodę w kałuż lustrach

a potem jak gniew

szorstko przysiada na mych ustach

bym nie powiedział nic

co przychodzi na myśl.

Gdy tym czasem złoty liść

jedwabny błysk

przez powietrza sukno

frunie leciutko,

jakby chciał czymś innym być,

nim opadnie, piruety kręci, drży

jak iskra płomienia

wydziergana z półcienia

wysnutego wspomnienia.

Niby wszystko tak zwyczajne,

codziennie banalne,

a przecież niepowtarzalne.

[ 17-20.11.2021 ]

ZUPEŁNIE NOWY ZAWRÓT GŁOWY

ZUPEŁNIE NOWY ZAWRÓT GŁOWY

Popadłeś w pogmatwane kompleksy

bo ci ktoś nawmawiał, że nie jesteś sexy

i tak trochę żyjesz ty dziś

nieodporny na stresy

jakby cię dopadł wieku średniego kryzys

a może wierzysz złośliwcom i się wstydzisz.

Przemykasz jak cień

obok swoich chceń,

nie masz śmiałości

do miłości 

i nie masz czasu

dla romansu,

ani ochoty

na tęczowe wzloty,

brak ci taktyki

do erotyki,

a jednak jest w tobie

- po literkach zanotuj to gdzieś sobie-

ta prawie pewność, że jesteś gotowy

na zawrót głowy zupełnie nowy

poziomkowy królu malinowy.

Wyślę do ciebie list z dedykacją,

taką skromną dywagacją

że jesteś alfą i omegą

a ci co szczekają

racji nie mają,

a ci co kraczą

nic nie znaczą,

więc się nie martw, że oni tego

nie dostrzegą,

nie przeczują, nie zobaczą,

nie bierz sobie do serca swego

w imię dobrem zwalczenia złego.

[ 12.11.21 ]

ZACZĄĆ NIEWINNIE MARZYĆ

ZACZĄĆ NIEWINNIE MARZYĆ

Do  złych  wspomnień

dopisać  radosny  epilog

aby  zrównoważyć

smutek  dawnej  chwili

ograniczyć  promień

zasięgu  krąg

nakreślić  wśród  poplątanych linii

gdzie  się  skończy  dalszy  ciąg

a gdzie  znów można  zacząć niewinnie marzyć,

czasem  trzeba  się  odważyć

ze  świadomością,  że to może nie wystarczyć.

Ale  może  warto

taką  właśnie  zagrać  kartą

zamiast  bezradnie

wypatrywać  jaki  atak  dopadnie

i skąd

i  za  który  własny  osobisty  błąd

i  z niczego  w  ciemno  ustanowić

strategię  i  plan  by  się  jakoś  bronić...

Bo może, niekoniecznie będzie trzeba

pod tą szerokością nieba.

[ 10-11.11.2021 ]

 

ZANIM OSTATECZNIE

 ZANIM OSTATECZNIE ...

Zastanawiają mnie pytania poety proste dwa :

"Gdzie się podział mistrz nastroju? "

i "Dlaczego radość jest ze szkła ?"

ale brak odpowiedzi nie budzi niepokoju,

tylko, że gdzieś rozpierzchły się szczęśliwe pocałunki,

już cię pożegnał smutny zgrzyt za plecami zamykanej furtki,

jeszcze widzę jak  odchodzisz

nie przyspieszasz kroku i nie zwalniasz

jeszcze łatwo liczę twoje kroki

nie odwrócisz się, nie pomachasz

zanim ostatecznie odbierze mi ciebie ulicy zakręt,

a zostanie mi z tego wypełniony pustką po tobie przestrzeni fragment.

Bezczelna ta pustka

zaglądać tu będzie o świcie jak pobudka

i położy na mych ustach swoje chętne usta,

roziskrzone swoim triumfem spojrzenia

porozwiesza na codzienności firankach

jak w ramionach kochanka

by się mój zgaszony wzrok przeglądał w nich jak w lustrach,

bym się przekonał, że po ich drugiej stronie niczego nie ma.

I zajrzy tu do mnie późnym wieczorem

z nadzieją, że ją pomylę z zabłąkanym Amorem,

jeszcze mi błyśnie nikłym światłem nad stołem

i będzie trwać przy swoim tak bezgranicznie uparta

i nie przyjmie do wiadomości, że jest persona non grata.

[ 09.11.2021 ]

ZWYKŁY CHŁOPAK

ZWYKŁY CHŁOPAK

Zwykły chłopak o czarnych źrenicach,

nieznany brzeg, cicha dobra przystań,

był jak sen , był jak tajemnica

i lubił blask , lubił cień księżyca.

Każdy dzień brał  jakim dawał mu los

każdą z dróg podążał po kres

gwiazd nie szukał kiedy swój zmylił trop

ufnie brał każdy życia gest.

Był też ktoś, kto wiedział o nim wszystko

na pamięć znał każdy jego uśmiech

znał też łzy , którymi płakał gorzko

niekiedy w noc, skryty w cień księżyca.

Mimo to się  bał , że skrywa coś,

wciąż go sprawdzał i pytał wciąż

cienia zdrady szukał wśród blasków słońc

nie przeczuwał, że tym zrani go.

Miał dość,

że on

radość życia rozbił jak kruche szkło.

Bez scen

bez łez

 w niedaleki poszedł świat pewnego dnia 

By żyć

by śnić

że jest miłość potężniejsza od zła.

By brać

By dać

serce na dłoni jeszcze jeden raz.

Wiatru szept w koronie starego drzewa

przypomniał mu dawne serca drżenia

w których znów odnalazł przeznaczenie

kochał znowu blask i cień księżyca.

Czwarta rano, smętnie pusta stacja,

nikogo w krąg, słychać tylko ciszę

a tam on coś sobie skrycie pisze

wciąż nie wie sam czyja była racja,

już z oddali nadbiega stukot kół

bez biletu ale już trzeba iść

dać się zabrać w tę mgłę pośród pól

bo coś dobrego przyjdzie jeszcze dziś.

Blask księżyca

 i ten cień co obok niego przysiadł

na nieba tle

słodkie śle spojrzenia i czegoś chce.

By żyć

By śnić 

o miłości potężniejszej od zła,

By brać

by dać

serce na dłoni jeszcze jeden raz.

[ 3-6.11.2021 ]

ZE SOBĄ ZA PAN BRAT

ZE SOBĄ ZA PAN BRAT

Z oszczędnością gestów,

pełną gamą swoich barw,

tchnień wiatrów i szelestów

gdzieś pośród liści i traw

smugami słońca i mgłą

i deszczu srebrną strugą

preludia i walce gra

szukając trafnych tekstów

jak biało czarnych fresków

nokturny i marsze gra.

Że październik skończył się,

jesień przeszła znów przez sień

i znów trzeba cofnąć czas

wziąć złudzenie, że się go więcej ma.

Słońce wydłuży znów swój krok

mniej nam swego ciepła da,

szybciej już zapadnie zmrok

w spadłych liściach przemijania znak.

W pieśniach deszczu smutek drży,

a na twarzy srebrne łzy

smutek je za siostry ma

a ty ciągle jesteś sam

choć ze sobą za pan brat.

[31.10-01.11.2021]

ZROZUMIEĆ ŻE ŻYCIE TO CUD

ZROZUMIEĆ ŻE ŻYCIE TO CUD

Gdzieś na rozstajnych drogach ty

znowu nie wiesz dokąd chciałbyś iść,

myśli snują się jak mgły

tylko wiesz, że nie wiesz nic.

Cóż, zatem wracasz w domu sień,

bo to nie najlepszy w życiu dzień

aby w świecie szukać sensu swych snów

i się rozpadało znów.

Kiedy w oknie stoisz

życia  się nie boisz,

ani jego krętych dróg.

Kiedy ciągle czekasz

jak człowiek na człowieka,

rozumiesz, że życie to cud.

Kiedy w rytmie serca płomień drży,

w swojej klatce pustki zbitych szyb,

w życia labiryncie zwykłych dni

nagle chcesz odważniej żyć.

Deszcz o szyby dzwoni

kropla kroplę goni

niby smutku srebrna łza.

Ktoś cię spotkał raz, czy dwa

wiesz, pamiętasz skąd go znasz

I pamiętasz, że cię w deszcz

pod parasol schronić chciał.

Kiedy w oknie stoisz

losu się nie  boisz

ani tego co ci da.

Kiedy ciągle czekasz

jak człowiek na człowieka

ta udręka sens ma.

Gdzieś na rozstajnych drogach ty

ciągle nie wiesz dokąd iść,

Tylko znowu czekasz

jak człowiek na człowieka,

Ta udręka sens ma.

[ 29-30.10.2021 ]

ZNAK Z OLIMPU

ZNAK Z OLIMPU

Ktoś z Olimpu daje mi znak

pośród sarkastycznych gwizdów i braw,

Kasandra swe mroczne wizje ma

jednak tam zabawa bez końca trwa.

Czy to prawda, czy się jednak tylko droczysz

Ale jeszcze spojrzę w twoje oczy

pochwycę tę pewność nim ją coś spłoszy.

Prometeusz przebiegł  tuż obok nas,

nie będzie dziś w nocy u siebie spać.

Światła  postanowił nam jasność dać,

ty mógłbyś przykład z niego brać

ciepło i blask, który w sobie masz

nie wiesz czy chciałbyś coś z tego mi dać

dziś jeśli od jutra nie mamy się   znać

być może nie pamiętając zbyt długo siebie wzajemnie.

Ale teraz i tu pokochajmy się czule, namiętnie

wejdźmy w siebie delikatnie powoli

niech spadnie niebo ale niech nie boli

splećmy ciała swe i języki

jakbyśmy nie mieli  nigdy nikogo przed nikim.

Bądźmy wzajemnie dla siebie pierwszymi i ostatnimi.

Nie pośpieszajmy nadejścia rozstania chwili,

zagrajmy sobą da capo al fine,

podaruj ty mnie i ja tobie jeszcze godzinę,

gdy będziemy bezkresnie bezsilni

i nie będziemy niczego się wstydzili.

Zapomnimy na chwilę szczęśliwi

o powrotnych biletach

skrzętnie schowanych w wyjściowych kieszeniach.

Potem ciągle jeszcze pełni czułości będziemy szeptać swe do widzenia.

Bez pretensji choć w cieniu żalu,

że bez deklaracji spełnienia...

[ 24.10.2021 ]

ZAKOCHANI W CHOPINIE

ZAKOCHANI W CHOPINIE

Umilkły owacyjne brawa

chociaż niechętnie,

pogasły światła

nie beznamiętnie,

nawet szelestu kartek

jurorskich  notatek...

Zdumionym zachwytem,

przepełniona tak tu nagle sama została

sławetna zacna koncertowa sala,

przecięta przez serce wirtuozowskim sznytem.

Nieprzebrzmiałe echo jej akustykę jeszcze rozpala.

Już się wszystko dokonało, odbyło

ale wezbrana przepiękną muzyką 

cisza nią jeszcze długo brzmiała

jakby cieni orkiestra bez partytur ją grała

aby ta nagła pustka nią się ogrzała

i ta szemrząca natchnionym urzeczeniem fala 

w przestronnym foyer i lustrzanych korytarzach.

Na drugim piętrze 

w kakofinii emocji o najwyższym rejestrze

arbitralne prawdy

kruszą światło uderzając w żyrandoli girlandy

jego barwne okruchy spadają jak powietrze

na miękkie fotele i  zdobione poręcze

Rozkwitają artystyczne racje - dywagacje

snują się przekleństwa, piętrzą afirmacje

zaczarowanej krainy czerni i bieli

uważać trzeba żeby nie wylać dziecka podczas kąpieli

I znaczenia 

żadnego to nie ma 

czy jest  po mieczu czy po kądzieli,

coraz większe ze zdumienia źrenice

a zacierają się jasno określone granice

kto tu w rzeczy samej najważniejszym artystą

kto choć już z w panteonie nazwiskiem lecz tylko statystą.

( nie mylić z sadystą ).

Zatem każdy w swej duszy, w swym rozumie i  sercu ustala

jakaż to nieprawdopodobna skala

geniuszu się o niego otarła,

jak to mocne wzruszenie

drapieżnie dopadło do tęsknoty gardła

i wodzenie na pokuszenie samego siebie

dwa w jednym i cios i podniesiona garda

i żywe piękno i natura martwa

strzelista prawdy  jasność i zwątpienia mgła ją gmatwa

i to obezwładniające napięcie

bo trzeba wypracować sensowne rozstrzygnięcie.

Znowu będzie szach i mat, będzie perskiego oka mrugnięcie.

Uzasadnienie gdzieś się rozwinie,  gdzieś uściśli

w laurowych wieńcach kwiat japońskiej wiśni.

A fortuna z mamoną zrobią sobie wspólne zdjęcie.

Nie koniecznie w sekrecie.

Szybko zamieszczą je w internecie.

Będą sprawdzać czy lajkujecie.

[ 21.10.2021 ]

ZAPROSZONA ŚRODA

 ZAPROSZONA ŚRODA

Wpadła środa od wczoraj umówiona,

pcha się w ramiona czułości spragniona,

pieszczoty rozdaje namiętnie roztargniona,

wiatr ją w swe wiotkie raz po raz brał ramiona

przelatując  w blaskach księżyca

a ona była tak poruszona i tak natchniona,

on wił jej koło ucha szepty o innych galaktykach

a tak wykochał, wypieścił, nadotykał

i byłabyż ona w zmysłowych skowronkach

gdyby gdzieś nad ranem

pośród mgły firanek

nie zgubił jej  ten miły kochanek.

Zatem zapraszam ją na kawę

i czekoladowego kawałek ciasta,

obgadamy przy tym niejedną sprawę

i wszystkie plotki zebrane z miasta,

rozpatrzymy ich temperaturę i zapach,

z pogodowego kalendarza

ustalimy co może się zapowiadać

patrząc sobie prosto w oczy

chociaż to nasze intencje skryte będzie zdradzać,

z kącika ust zdejmując okruszek

gestem dłoni który wzruszy i zauroczy,

jak zmysłowych skojarzeń i podszeptów łańcuszek.

Może nawet jej wyznam tajemnic moich banalne sekrety,

może odważę się być niemodnie naiwny i śmieszny,

niezgrabnie w gestach niezdarny

zanim się zbierze i odejdzie, niestety,

za tę chwilę niepowtarzalną z nią jestem jej bardzo wdzięczny.

Zostanę do jutra z siebie niestarannie odarty.

[ 20.10.2021 ] 

ZAPOWIEDZIAWSZY SIĘ WCZORAJ WIECZOREM

ZAPOWIEDZIAWSZY SIĘ WCZORAJ WIECZOREM 

A dzisiaj odzwiedził mnie wtorek

zapowiedziawszy się wczoraj wieczorem,

ale po drodze zgubił swój lepszy humorek,

choć znalazł jakiś koralik lub paciorek

jakby zadatek na zaręczynowy pierścionek

i na dzień dobry po nocy pełnej głupich snów

całuje wzajemnie

chętnie i namiętnie

a trochę dyskretnie

i grzecznie bo co ludzie powiedzą

ale cóż inni o takim całowaniu wiedzą?

Taki pochmurny jednak jesteś

i zdradziecko za pazuchą deszcz niesiesz

i cytujesz z książki kilka słów

z przeczytanej strony zaledwie pół.

I kawę wraz ze mną będziesz pić

żeby pełną piersią dziś ze mną żyć.

[ 19.10.2021 ]

ZMIENNA ZROZUMIENIA

ZMIENNA ZROZUMIENIA

Odjąć znaczy dodać

taką niekiedy wykładnię

syntetycznie podaje

nauk wszelkich królowa

często mam wrażenie

że zabrakło bardzo niewiele

aby coś  potoczyło się znacznie lepiej.

Nadzieja, 

że zrozumienie wszystko zmienia

nie syci pragnienia

opuszczenia sfery cienia.

Lecz co jeżeli tego cienia nie ma?

[07.09, 19.10.2021]

Z LATA SZARYM KOŃCEM

Z LATA SZARYM KOŃCEM

Znowu jesienny wiatr

z drzew coraz więcej zrywa

liści barwnych jak kadr

co mi wciąż przypomina

ciebie gdyś obok mnie szedł 

w jakimś nieznanym mieście

serce ogrzewał twój szept

i nie trzeba było nic więcej.

Obiecałeś znowu mi

narysować w niebie słonce

przyrzekałeś znów tu przyjść

z tego lata szarym końcem

ale przeoczyłeś gdzieś

tę najkrótszą do mnie drogę

lub innego czegoś chcesz

w czym ci raczej nie pomogę.

Na ratunek przybądź mi

ja uratuję ciebie

bądź słońcem szarych dni

ja będę twoim niebem.

[ 14-15.10.2021 inspiracja : Pozowi mienia z soboj ]

ZABŁĄDZISZ POD MÓJ DACH

ZABŁĄDZISZ POD MÓJ DACH

W końcu zbudujesz kiedyś most na drugi brzeg,

odnajdziesz drogę, żeby do mnie znowu biec,

przestaniesz wreszcie oglądać się wstecz

zatem już naucz się po prostu mnie chcieć.

Zabłądzisz kiedyś pod mój dach

wtedy zrozumiesz, że to ja

całym światem twoim mogę być jak nie był nikt,

swym ramieniem cię obejmę  jak twój  anioł stróż

przy mnie złej godziny nie pokaże żaden zegar twój

proza życia ze mną będzie bajką jak ze snu.

Zachwyci cię nasz wspólny świat

jak nocy świętojańskiej kwiat,

całym światem twoim będę tak  jak nie był nikt,

swym  ramieniem  cię  obejmę jak twój anioł stróż

przy mnie złej godziny nie pokaże żaden zegar twój

proza życia ze mną będzie bajką jak ze snu.

Zrozumiesz znowu  świata sens

uwierzysz, że on dobrem jest

całym światem twoim będę tak  jak nie był nikt,

swym  ramieniem  cię  obejmę jak twój anioł stróż

przy mnie złej godziny nie pokaże żaden zegar twój

proza życia ze mną będzie bajką jak  ze snu.

[ 15.10.2021 prawie jak Radość ze szkła ]

ZDRADLIWE CIEBIE SKRYWAJĄ MGŁY

 ZDRADLIWE CIEBIE SKRYWAJĄ MGŁY

Mgły skrywają cię zdradliwie,

a ty jesteś tam i czekasz,

jak los i przeznaczenia chwile,

gdzieś w bezkresach czuwasz i trwasz,

nie wie nikt jak się ratować

kiedy na przeciwko staniesz,

jak lodowiec pośród fal.

Czasem jesteś tak jak słońce,

lub jak biały, martwy śnieg,

bywasz jak lodowa góra

to zamarzasz to znów tajesz,

często myślę, że to bzdura

a to wszystko w tobie jest,

czarność nieba , jasność gwiazd.

Lecz kiedy z tobą jestem,

zabieram cię w mą przestrzeń,

jak głową wprost w ocean

w miłości otchłań wpadam

ty pozostajesz zimny

jak góra lodu w oceanie

z osadem co na dnie zostaje

smutków  pod  mrocznym wody lustrem

nie potrafię tego zmienić

nawet gdy usta twe swoimi musnę.

Jesteś winy mojej górą

i mnie cień jej wciąż pochłania

i poczucia klęski szczytem

a ty ironicznie mylisz to z zachwytem.

Z mojej drogi odejdź proszę,

albo bądź mym dobrym  losem,

podaj szybko twoje dłonie

jakiś gest, w który uwierzyć mogę,

że potrafi moja miłość

stworzyć dla nas cichą przystań

i roztopić lodu górę

bez miłości serce twe.

[ 08-09.10.2021 inspiracja: Iceberg ]

Z SAMYM SOBĄ SPOTKANIE

 Z SAMYM SOBĄ SPOTKANIE

Pozwolę sobie i od tego zacznę,

pamiętam, że kiedyś było pisemko

przeznaczone i dedykowane kochającym

a nazywało się zwyczajnie po prostu "Inaczej".

I pamiętam, że kupować je nie było mi lekko,

bo się tak z tym czułem bezbronnie niewinny 

a ciągle zawstydzony i przepraszający,

jak z czapką na głowie złodziej gorejący

bo chcąc nie chcąc w twarz twarzą

a już na to nic nie dało się poradzić,

swoją orientację trzeba było zdradzić

i tak nie intymnie wyznać - przyznać

sprzedawcy i temu kto za mną stanął,

chociaż ku temu ostatniemu ustawiony byłem plecami,

że mnie w życiu erotycznym pociąga wyłącznie mężczyzna.

Podawałem pieniążki dla ułatwienia odliczone

brałem pismo przejęty jak zwierzę spłoszone.

I na ogół przeglądałem w domu, późnym wieczorem.

Tłumacząc się przed sobą największym wówczas w domu spokojem.

W którymś numerze zamieszczono ankietę

jakby dla mojej potrzeby otwartości zachętę i podnietę.

Tutaj śmiało, szczerze i odważnie mógł napisać każdy

kim jest, co osiągnął, dokąd zmierza, o czym marzy,

czy już wyszedł z ram swojego cienia

czy dopiero do tego siły zbiera,

na czym się był w życiu swoim  dotkliwie sparzył

ile szczęścia los nieproporcjonalnie zdarzył

i nie trzeba było specjalnie uzasadniać , tłumaczyć

dlaczego jeden facet woli drugiemu w oczy patrzyć 

i całej tej reszty cokolwiek miałaby znaczyć.

Nie umiałem wyczuć, czy te  zwierzenia

pisali do rubryki czasopisma autentyczni  czytelnicy 

czy tak powstała gazetowych portretów galeria

jedynie fikcją była stworzoną przez redakcję w tajemnicy.

A ponieważ przygoda niejedno ma imię i niejedną twarz

to niewiele o to czy ma to jakiś sens dbając

wolno co prawda do czynu tego dojrzewając

napisałem i wysłałem też i ja.

Wszak anonimowo, się pocieszałem, gdyby ktoś to wydrukować miał

i gdyby nadmiar wątpliwości po niewczasie znać o sobie dał.

I tak też się stało, oni to faktycznie  zrobili

Dziwne to było bardzo dla mnie

szczególnego rodzaju z sobą samym spotkanie,

czarno na białym jaki jestem, jakim siebie widzę rozgłosili.

Jak kiedyś gdy   przez radio mój wiersz przeczytano

niejedną noc nie mogłem zasnąć po samo rano.

[ 06.10.2021 ]

ZAWSZE W KAŻDYM WZBUDZA ŚMIECH

ZAWSZE W KAŻDYM WZBUDZA ŚMIECH

Przez rozpalonych ogni ostry żar

codziennie biegnie do utraty tchu

bo wraz z nim zamknie się ogromny świat

w areny krąg i maskę - żywy trup.

Jak żart to żart a ty się z niego śmiej

anonimowo bez złych konsekwencji

korzystaj śmiało z prawa chwili tej

Arlekin to jest wszak na licencji.

Bo Arlekin, ten Arlekin

musi w każdym wzbudzić śmiech

Ach Arlekin, nasz Arlekin

i dla niego to nagrodą jest.

Atleci wyjdą w świateł jasny blask

z żelaza sztaby będą giąć jak wosk

zapomnisz łatwo o istnieniu trosk

i że się gdzieś za rogiem czai strach.

Brawa dla nich polecą pod areny dach

i kwiaty się posypią w uznania znak

zapłonie wzrok, orkiestra zagra tusz.

Arlekin wypełni czas antraktu znów.

Bo Arlekin, ten Arlekin

w każdym musi wzbudzić śmiech,

Ach Arlekin, nasz Arlekin,

i dla niego to nagrodą jest.

Nie zorientujesz się , że bawić cię

Arlekinowi coraz trudniej jest

nie wiesz, że kiedy zgasną światła ramp

to on sam dla siebie Hamleta gra

choć przecież za to nikt mu nie da braw

nawet gdyby maskę zdjął, pokazał twarz

i to że płyną po niej łzy prawdziwe

bo on jest arlekinady mistrzem.

Ach Arlekin nasz Arlekin

zawsze w każdym wzbudza śmiech

Nasz Arlekin, ten Arlekin

i dla niego to nagrodą jest.

[01.10.2021  inspiracja Arlekino]

ZA GŁOSEM SERCA

ZA GŁOSEM SERCA

Chodźcie tu, powiem wam, żył raz piękny młody król,

rządził krajem, rządził ludźmi tak jak umiał i jak mógł,

jak się zwał nie ważne jest i niech to nie złości was

pieśń nie o nim wszakże jest, w niej miłość główną rolę ma.

W tym samym czasie tam, przepiękna jak we snach

dziewczyna gęsi pasła w pobliżu pałacowych ścian,

i ujrzał ją sam król, zakochał się jak żak, powiadomił dwór,

z nią tylko się ożenić chce, niech zaraz szykują huczny ślub.

Za głosem serca iść

brać z ukochaną ślub

królowi wolno to czy śmiałby wątpić ktoś

z miłości żenić się może także król.

Żenię się! Żenię się ! tak ogłosił król na cały świat 

więc się nagle odbył królewskich rodzin zjazd 

i jakiż skandal z tego był, jakiż z tego skandal  był

lecz pieśń nie o tym także jest, w niej miłość wiedzie prym.

I oprócz tego, że z darami i uszanowaniem każdy tutaj stał

to dla naszego króla tysiące rad bezcennych miał 

a on wyprawił ten zaplanowany wśród lustrzanych sal bal

i tę, którą tak mocno pokochał poprowadził w pierwszą z par.

Bo kto powiedział, że

za głosem serca iść

nie może żaden król, żaden w świecie król,

z miłości żenić się nie może żaden król.

[ 27.09.2021 inspiracja Królowie mogą wszystko ]

ZAPROSZONY TU NA KRÓTKI MOMENT

ZAPROSZONY TU NA KRÓTKI MOMENT

W swym życiu jestem tylko gościem

zaproszonym tu na krótki moment

witały mnie otwarte drzwi na oścież

i plakat z obietnicy pięknym mottem.

Nie pogościmy się zbyt długo

a już zaczniemy się rozchodzić

na zmianę pierwszą lub na drugą

nie wprawieni jak żyć tym bardziej jak odchodzić.

Wszystko z początku było proste

każda droga nad przepaścią zawsze z mostem

i ufność podszeptana serca głosem

i wiara że się jest na ty ze swoim losem.

A z czasem jakby częściej

spotyka mnie kłopotów więcej wciąż i więcej

a życie biegnie coraz prędzej

a ja gonię je nie mogąc złapać za ręce.

Jak ze świecy wosk  kroplami ścieka

tak po cichutku me życie ucieka

a ponieważ nie ma drogi wstecz

płomień jej za chwilę też przestanie drżeć.

I już wiem, że nie da się zawsze tak żyć

jak się pragnie, jak trzeba i jak wypada

Bóg nie patrząc losowi w twarz splata tę nić

nikt tu niczego ze mną nie ustala, nie obgada.

Coraz więcej zbiera się ran i zdrad

ktoś  duszy pociechę obiecuje u nieba bram

a gdy już dusza dotrze tam

zapomni i wybaczy wszystko co wpadło  w nią z odłamków zła.

Może więc prawdą jest to

że mimo wszystko

że trzeba tak żyć by miłość rozdawać i dobro

wszystkim tym którzy tu i teraz w gościach są.

[ 26-09-2021 inspiracja My w etoj żyzni]

ZMIAN NADCHODZĄCYCH NAPIĘCIE

ZMIAN NADCHODZĄCYCH NAPIĘCIE

W strefie przejściowej

tyle prawdziwej, co wymyślonej,

między latem i jesienią

gdzieś między niebem i ziemią

zmian nadchodząych napięcie narasta,

że wytrzymać nie można,

nie wiem, czy to idzie od morza,

czy nadciąga od strony miasta,

ale idzie, jak fatum

a nikt nie gra larum

tylko tak teatralnie mgły kołdrą

świat otula i go sobie ogląda

nim ją wiatr rozwieje, poniesie,

gwałtem rozkocha i porzuci gdzieś w lesie.

Lato przezornie zgoliło brodę

i udowadnia, że ciągle jest młode

tak bardzo nie chce jeszcze

dostać biletu na odchodzenie w dalszą drogę.

Jesień przebiegła poczekalni korytarze

puste jak wszystkie o tej porze bałtyckie plaże.

Rozwiesza gdzie może kolorowe witraże,

refleksy zeszłorocznych wspomnień i obietnic kolaże,

na które pada pierwsza tej jesieni mżawka,

gdy patrzę w jasny snop światła

to mam wrażenie, że płacze latarnia

a jej łzy spływają po ziołach, trawach

i drży pajęcza sieć na astrach,

w sieć wpadły muchy

a w nich żadnej skruchy

chociaż w oczy zajrzał strach.

Tylko czas niczym nie szasta,

zbyt skrupulatnie przemija i nie przeprasza

nie ważne czy już siódma , czy dopiero jedenasta,

taka to jest jego praca własna.

Podziwiam zmienną świata urodę

tylko trochę bez sensu tak tu moknę.

Zmiany nadchodzą obronić się przed tym ni jak nie mogę.

[ 23-25.09.2021 ]

 

ZDZIWIONY ANIOŁ STRÓŻ

ZDZIWIONY ANIOŁ STRÓŻ

Kiedyś malarstwa żył mistrz

dom miał przepiękny a sny

on tak malował jak nikt,

a potem nagle gdzieś znikł.

Bo oczarował go ktoś,

i on uwierzył w ten los

bez wątpliwości i trosk

prowadził go serca głos.

Sprzedał obrazy i dom

i gdyby mógł to by też

za bezcen sprzedał swą krew

by uszczęśliwić tę ją.

I z diabłem podpisał pakt

by ona żyła jak w snach

za wszystko co miał chciał jej dać

jedyny na świecie kwiat.

A gdy czekał z darem swym

pod oknem jej niejedną noc

ktoś z niego śmiał się i drwił

on w szansę swą wierzył wciąż.

Budził przeczuciem  ją świt 

że miałby spełnić się mit,

i ona widzi,że tkwi

ktoś vis a vis w parku wśród mgły.

Gdy otworzyła swe drzwi

myślała, że to  się wciąż śni

lecz poszła spotkać się z nim

bo on tam bezbronny drży.

On chciał jej miłość dać swą

a ona uznała , że to jest błąd

słów zamienili pięć na krzyż

na zawsze nie chciała z nim być.

On by jeszcze coś rzekł

ona już wracała za nią cień szedł

chociaż przyjęła kwiat

ten jego życia dar

Odeszła teatr swój grać

sztuki kolejny akt

pośród starych na nowo rozdanych kart

wciąż podziwiając ten kwiat.

Chociaż pozornie nie stało się nic,

I jakoś trzeba z tym żyć

na zawsze w relacji aktorka - widz

On został zupełnie sam uzyskawszy  wszystko i nic,

I do pociągu gdzieś wsiadł

by jechać w nieznaną dal

i aż do kresu swych dni

bez powodzenia malować swe sny.

I zdziwiony jak zdziwiony anioł stróż

z okna patrzy nie wierząc, że to już

nie będzie miłości co była tuż tuż

po co więc nowy obraz czy tekst nowych sztuk.

[ 22-25.09.2021 inspiracja Milion ałych roz]

ZJAWISKOWA

 ZJAWISKOWA

Po deszczach przez noc

pośrod stokrotek, w rumiankach

pojawiła się nagle pieczarka,

jak gdyby nigdy nic

i słodko sobie śpi i śni,

aż się sosna roześmiała w głos,

podrzuciła jej życzliwie

do kapelusza trochę zielonych szpilek,

kilka szyszek w podszycie

by się czuła znakomicie,

uśmiechnął się poczciwie stary dąb

wykonawszy gałęziami efektowny skłon,

dostojnie ją pozdrowiła

długowłosa wierzba i jarzębina

cała w zmysłowych karminach.

Nawet pachnące jeszcze latem ostre trawy

szepczą kochana witamy, zapraszamy, nie ma sprawy.

Gdy swoją drogę słońce

rano roztropnie rozpocznie

otuli ją babiego lata kokonem

jak miękkim czułości welonem

by się poczuła bezpiecznie,

jeszcze ozdobi kropelkami rosy

by się w ich refleksach odbijały tęsknoty,

z których czasem powstają preteksty

do zwierzeń, intymnej rozmowy

i przy kawach snute nonsensy.

Tak niepozorna a jakże zjawiskowa

każdy jej ciekawy, każdy ją kocha,

każdy pragnie by go obdarzyła swoim spojrzeniem

od którego robi się jaśniej, ciepłej, piękniej.

[ 19-21.09.21 ]

Z SZAROŚCIĄ DO TWARZY

Z SZAROŚCIĄ DO TWARZY

 Dzień dziś pomalował swe usta szminką szarą

 szarymi pudrami podrasował twarz,

 pod nosem nucąc takiego mnie kochaj jakiego masz,

 i uśmiecha się nad łez swoich pełną miarką

 cokolwiek niewyraźnie, cokolwiek blado

 jak ja prezentując swoje oblicze niewyspane

 próbując palcami uładzić włosy rozczochrane,

 widać, że jemu wstawać też się nie chciało

 a tu nakręcić tę codzienności sprężynę by wypadało

 choć po stronie  chęci i zapału rażący deficyt i kary godne manko

 pomiędzy   Młynarskiego tak boleśnie 

 i dziś aktualną jak w makabrycznym czarnobiałym śnie

 jedną a drugą z przesłaniem i morałem balladką

 wypić poranną kawę z likierem i śmietanką 

 i w swoim dzienniku zapisać notatkę kredką jaskrawą

 wbrew wszelkim niechęciom i wewnętrznym marazmom,

 odśpiewać radość o poranku

 która być może raz jeszcze udzieli nam rabatu

 na przekór skłonności duszy ku krzywym i brzydkim wyrazom.

[ 18-9-2021]

ZBIÓR BILETÓW WIZYTOWYCH

 ZBIÓR BILETÓW WIZYTOWYCH

Alicja, po drugiej stronie lustra,

nad powieścią Prousta,

w zamyśleniu nieznacznie wydyma subtelne usta,

prostych odpowiedzi szuka

a to nie łatwa sztuka

gdy  śpiewu zaczarowanego ptaka słucha,

z kapelusza zając się tym wzrusza,

a wiatr znów coś szepce o starych gusłach,

Dama Kier wygłasza memorandum

De gustibus non est disputandum

i że nie kładzie się zaborczego cienia

na dobre, miłe wspomnienia.

Niewierna czasu rzeka

 ciągle ucieka, ucieka

a czas raz po raz oblicze zmienia

i się stroi, przebiera w coraz zmyślniejsze złudzenia

niby na pokaz a niby od niechcenia.

Gdzieś był już fortepian  w rzece 

ktoś kiedyś na nim grał partytury na cztery ręce

potem  za bezcen go sprzedał

a sam bez wieści przepadł.

Po skrzypku na dachu

nigdzie żadnego śladu,

zaczarowany flet

utracił swój szlachetny śpiew,

zaginął saksofon, który łkał

gdy  księżyca sztylet

na nocne wilków wycie srebrny bilet,

na czarną nieba tacę mrok kładł

i trąbki dźwięk 

jak rozbitego szkła brzęk

i zegar stary, który kuranty straszne grał

rozbrzmiewała na przemian

aria ze śmiechem i żałobny marsz

i coś  jak  z Jankiela

jak hasło flaga na maszt i okno otwórz na świat

i werble onieśmielone 

gdy na niespodziewany wiwat

ktoś huknął puzonem

zadziornie, z fasonem.

Pod tajemniczego ogrodu zakluczoną bramę

przychodził czasem klaun zakochany

nie bardzo szczęśliwie

lecz uparcie i osobliwie

wielbiąc czasem waleta a czasem damę,

i mały  niezbyt w uczuciach stały elf

nieco arogancki , nonszalancki, zbyt śmiały,

który lubił odchodzić zwłaszcza w deszcz

by się sobie w kroplach srebrnych 

poprzyglądać i nie brać do serca złamanych serc

i roztańczona dziewczyna

zapomniawszy swego tamburyna

bo w nieustannej podróży 

niezdecydowana czy ufać w to co na płatkach wywróży.

Czasem zielonooki wiatr tu przybiegł

po majowych burzach osuszyć kapotę,

zacerować nieprzemakalną pelerynę

zreperować buty zdarte na brukach gwiazd

aby potem wieczorem i za dnia

na swej harfie ptakom w przelocie 

lirycznie grać,

Niekiedy przychodził jak deszcz z gitarą chłopiec,

za którym nie pragnęła polecieć jednak na świata koniec 

wiolonczelistka prześliczna dziewczyna.

I tak się tu i teraz historia kończy i rozpoczyna.

Alicja po lustra drugiej stronie

jej wątki rozplata i splata a płoną i pulsują skronie,

zmęczone ma dłonie,

wysnuwa sens prosty jak słońca promień,

ale nie, to jeszcze nie koniec.

[ 05. 11.09.2021 ]

ZŁA Z ZAPAŁKAMI DZIEWCZYNKA

 ZŁA Z ZAPAŁKAMI DZIEWCZYNKA

Śni mi się często dziewycznka z zapałkami

zła na rolę jaka jej w historii przypadła,

w mym śnie wygraża , że zaraz ten cały świat spali

bez żalu i wszystkie poukrywane świata straszydła

chociaż się też spalą barwnych motyli skrzydła

i otworzy jasną przestrzeń na niezmąconą niczym dal

i może wówczas uwierzy w jakiegoś sensu ślad

i w łaskę  nadziei , którą ktoś jej dawno skradł

i w dobroć miłości, której jej los poskąpił

jakby w zatargu między dobrem i złem  nie było nikogo kto by ustąpił,

albo ktoś mądry nie wymyślił pojęcia kompromis

w życiu uproszczonym jak komiks.

Budzi mnie świt skąpany słońcem

kiedy ranek jest po prostu rozkosznym brzdącem,

ale świat nie na moją miarę skrojonym rozsądkiem

otula, bym się nie zastanawiał się nad tym snem

bo nie po to wstał właśnie mój nowy dzień 

i nie trzeba zgadywać jak smakuje tlen

by od nowa tworzyć kolaż marzeń, możliwości i chceń

by śmiało czy nieśmiało ale wyjść przed sień,

zrobić krok, pochwycić powiew natchnienia

by szukać drogi i klucza do zrozumienia.

I nie okopywać się w usprawiedliwienia.

[ 11.09.2021 ]

ZAWODZĘ

 ZAWODZĘ

Zawodzę 

gdy nie brnę przy tobie na oślep

i brać od ciebie niczego w ciemno nie chcę

Zawodzę

gdy po drodze

poezji nie zmieniam w prozę

i gubię raz po raz

wyznaczony szlak

ukryty w rysunku map

Zawodzę

gdy przynoszę

bo to wszystko zbyt oczywiste

albo zbyt dosłowne

albo w umowności zawieszone

zawodzę

gdy się nie zachwycę

bo coś nie jest ważne w tę właśnie chwilę

zawodzę

gdy nie zapominam

że twoja wina

Zawodzę

gdy nie rozumiem

o co pytasz

czego potrzebujesz

Zawodzę

gdy nie lecę jak ćma w twój ogień

i na czułość wybieram zły moment

Zawodzę

gdy przychodzę

bo się okazuję 

nie tym kogo oczekujesz

Zawodzę

gdy odchodzę

bo za długo to trwa

nim wiem, że już czas.

[ 04-05.08.2021 ]

ZWĄTPIENIA, OBAWY

 ZWĄTPIENIA I OBAWY

W pierwszą wrześniową niedzielę

tu z pozoru nic się nie dzieje,

a niedaleko Malborka, w niedużym Ryjewie

właśnie będzie się niespełniać jedno moje marzenie.

Wyznaczona i odnaleziona do niego droga jest prosta,

cóż kiedy powrotna

jak mgła ulotna

do radości i szczęścia

że się by było przygody częścią

przypina jak na wróble strachowi wąsa

zwątpienia i obawy,

oddala, udaremnia chęć zabawy.

Ta niewykorzystana szansa na mnie się dąsa,

i kiedyś niewątpliwie utrze mi nosa,

bo czy to przystoi

za okazją tak nie pogonić?

[ 05.09.2021 ]

ZNOWU NOC ZE SNU

 ZNOWU NOC ZE SNU

Znowu noc rozwiesza sny,

wśród mgławic gwiazd,

a dalej niesie je wiatr

przez kosmos, przez świat

i siada na próg,

jak wierny pies

u twoich stóp.

Ze snu wstał nowy świt

ty jeszcze śpisz

To dom, twój azyl, twój schron,

by znów móc się śmiać na przekór łzom,

by mieć więcej niż chcesz

codziennych szczęść 

choć czas,

który tu masz

nie chce zbyt długo trwać.

[ 02.09.2021 ]

ZAKOŃCZENIE LATA

ZAKOŃCZENIE LATA

Księżyc pełny swoją pełnią 

wzszedł wśród puchu chmur

i miękko się rozsiadł 

jak wielki nieba król,

że sama Wenus błysnęła łzą

wzruszenia chociaż kradł

spojrzenia mlecznej drogi gwiazd

i zakochanych kiedy przestawali się całować

na chwilę, żeby go poobserwować

z zapartym tchem...

zrobiłem kilka zdjęć

ale jak zwykle  nie wyszło to

o co mi zasadniczo szło.

Po tej nocy wstał pochmurny szary dzień,

w którym wszystko trzeba a nic się nie chce,

nawet kawa smakowała jak powietrze

przesycone wiszącym nad miastem deszczem,

chociaż w kalendarzu lato jeszcze,

po zapachach, po kolorach czuć i widać, że już jesień.

A ja wspominam innego lata nieśpieszny koniec,

był środek dnia, południe samo jak w dawnym filmie,

czekałem na przystanku, gdy zatrzymało się auto czerwone,

a za kierownicą byłeś ty

przystojniak, który często i anonimowo mi się śni...

zaprosiłeś gestem nie budzącym wątpliwości że mnie miałeś na myśli,

I chyba nie było miejsca na wątpliwości,

Nie w głowie mi były imperatywy o przezornej ostrożności.

Wsiadłem i zabrałeś, jak windą do nieba, 

do baru nędznego na gram czystej wódki.

Niewiele z tego pamiętam dzisiaj,

ale umówiliśmy się na sobotę najbliższą,

Lecz nie przyszedłeś, jakbyś to sobie przemyślał,

i aż tak serio nie wziął co darował losu kaprys krótki.

I więcej wspomnień o tobie, poza tym, niestety nie będzie.

Może jest to dowód na przypadku w świecie istnienie...

Zrobiło się chłodno

zamykam więc okno.

Mimo, że w kalendarzu lato jeszcze,

czuje się w powietrzu wczesną jesień.

[ 29, 30.08 i 04.09.2021 ]

ZŁOTY SŁOŃCA PROMMIEŃ

ZŁOTY SŁOŃCA PROMIEŃ

Gdy cicho śpisz koło mnie

a złoty słońca promień

chce pieścić twoje skronie

zamykam go w swe dłonie

by się dośnił twój sen spokojnie.

Nie pytaj mnie czy zawsze

będę w twe oczy patrzeć,

nie pytaj mnie dlaczego

nikt przecież nie wie tego

nie wiesz ty , nie wiem ja na pewno.

Zanim ten dzień nadejdzie 

w którym skończy się miłość

też zginą nam nadzieje

jakby tu ich  nigdy nie było,

to wtedy nic nie mów mi

choć w oczach łzy

weź moją dłoń ,

niech chwila ta

tak długo trwa

póki jeszcze nas  kocha .

Zanim nastanie ten czas

my mamy go, on ma nas.

[ 24.08.2021 ]

ZACHWYT NAD LIPAMI

ZACHWYT NAD LIPAMI

Lubię lipy latem,

tak się otulić

dać omotać

ich cieniem,

zapachem,

zachwycać się 

misternym kwiatem,

sycić przyniesionym wiatrem

aromatem

brać z nim ślub,

stawać się ich bratem - swatem,

jednością, kosmicznym światem,

zachwycać pracą pszczół..

lubię lipy latem.

[?.07.-22.08.2021 ]

ZADZIWIA MNIE TO

 ZADZIWIA MNIE TO

Dziwne, że nie spotykam srok,

już chyba prawie rok

a pełno ich było co krok,

próżno też wypatruję, szukam

dawniej widywanego czasem kruka,

nie pokazuje się też przyjaciółka sójka,

czy to do niej dzięcioł swój telegram szyfrem o pień stuka?

I coraz mniej łąk

gdzie się z motylem w locie mija bąk

i gdzie jeszcze

do niedawna grały świerszcze

i sadzawek

pełnych żab i traszek,

skrzeku i kijanek.

Gdzieniegdzie splata się z nieśmiałym makiem

zuchwały rumianek

kiedy różowym rankiem

jutrzenka podnosi blade spojrzenie

spod rzęs firanek

w którym się dla świata odbija zdziwienie.

[22.08.2021]

ZATĘSKNISZ ?

 ZATĘSKNISZ ?

Zatęsknisz raz a może dwa,

świat przypadki takie zna,

wspomnisz raz na jakiś czas,

wspólnych chwil wyborny  smak.

Spakowany plecak ważnych spraw

bilet w garści do miejsc gdzie wiesz

że tam nie spotkasz mnie

coś cię gna, szepce wiatr, śpiesz się śpiesz,

dalszy ciąg , rozdział nowy za zakrętem jest.

Może być, że znajdziesz tam

pośród źródeł przejrzystych

jedną ze spadających właśnie gwiazd

tę, od marzeń twoich najskrytszych.

Wyruszasz więc w drogę,

w nową życia przygodę

na nieznanych ziemiach postawić swoją nogę,

rysujesz nowy życia plan

jeszcze pełen białych plam

lecz jedno wiesz, nie chcesz być już sam.

Zapukasz tu, zadzwonisz tam

zapełnisz realiami przestrzeni nowej kształt.

Zdobądź, dostań wszystko coś chciał.

[10-20.08.2021]

ZBYT SZYBKO PRZYSZŁA JESIEŃ

 ZBYT SZYBKO PRZYSZŁA JESIEŃ

Dużo snów pogmatwanych 

z każdym dniem 

przebudzam się

coraz bardziej niewyspany

nie rozpoznaję ścieżek dróg przedeptanych

każda chwila ma makijaż rozmazany

perspektywy szczerzą kły

każdy pomysł by to przetrwać

by to fatum oszukać

jest po prostu zły ...

A ty się na mnie zdenerwowałaś z rana

kochana moja ukochana

że zbyt głośno puściłem 

swoją ulubioną muzykę

że jak już czemu na słuchawki nie wrzuciłem

a przecież to nie są dźwięki swawolne i dzikie

i cię nimi nie obudziłem...

więc mi smutno, trochę przykro

że przez chwilę tobie było

aż tak bardzo niemiło

chociaż rozumiem

twoją inną niż moja wrażliwość

bardzo ją zawsze doceniam,szanuję,

a przekroczyłem granicę przez jakąś swoją bezsilność

nie będę pocieszać, że jutro będzie lepiej

może to po prostu zbyt szybko przyszła jesień.

[19 i 21.08.2021]

ZANIOSŁO MNIE DZIŚ POD TWÓJ DOM

ZANIOSŁO MNIE DZIŚ POD TWÓJ DOM 

(Piotrkowi S)

Zaniosło mnie dziś pod twój dom

 jakoś tak odruchowo mi się  tam szło

 przecież od dawna się już nie umawiamy

 też wspólnych marzeń i planów nie mamy

 a światło słońca świeciło ostro

 ciśnienie spadało to znowu rosło

 by cię zobaczyć  do czoła podnosiłem dłoń

 opierając kciuk o skroń

 południowy skwar 

 chłodził lekki wiatr

 chociaż może też mu się nie chaciało wiać

 bo się zjawiał nie wiadomo skąd i znikał

 tam gdzie zazwyczaj kładzie swoją głowę spać

 cień się za nim snuł, leciutko przemykał 

 wsród pasma nad miasto nadciągających szarych chmur

 jakby się spodziewał, ze tamtędy spacerować może Bóg.

 Patrzę przez chwilkę bardzo krótką w twoje okno

chociaż zadzieram głowę wysoko

wiem, że cię raczej nie zobaczę , może, gdybyś stał za zasłoną,

 ale myślę czy być może teraz właśnie kocha się ktoś z tobą 

 czy łagodnie i z finezją czy z perwersją i na ostro,

 czy jest ci dobrze, czy o to ci szło?

 A może w któreś bliższe albo dalsze strony cię poniosło

 i wieczorem zamieścisz z wycieczki notatkę radosną?

Mam nadzieję że nie siedzisz w kącie i nie płaczesz,

że ktoś zawiódł, zdradził

a przecież miało być inaczej.

[ 14.08.2021 ]

 

 

 

 

ZATEM - ŻYJ ODWAŻNIEJ

ZATEM - ŻYJ ODWAŻNIEJ

Prawie codziennie o siedemnastej

coś cię na stację gna,

sentyment jakiś, dawne wspomnienie

sprzed wielu bardzo lat.

Puste perony i megafony

milczą uparcie tak,

przyjazd spóźniony, czy odwołany

a informacji brak,

więc już nie czekasz, szybko uciekasz

jakby cię gonił ktoś

w jeszcze świat cały słońcem skąpany

pod nosem nucąc coś.

Odważniej chciałbyś żyć,

na jawie spełniać sny,

ze szczęściem za pan brat

ruszać zdobywać świat,

odnaleźć w sobie to

co innym chciałbyś dać

być może inny ktoś 

da ci co chciałbyś brać.

A kiedy wracasz w domowe progi

gdzie bliski każdy kąt,

obmyślasz plany - byka za rogi

ryzyko wliczasz w koszt.

Tu serce twoje nie czuje trwogi,

tęsknota wzbiera w nim,

uczucie lęku nie ma tu wstępu,

to przystań dobrych chwil.

Przenosić góry więc znowu będziesz,

zdobędziesz szklany szczyt,

i nowe szczęście co dzień w prezencie

przyniesie nowy świt.

Odważnie zatem żyj,

nie zbywaj smutkem dni,

zmień swoje nie na tak,

przygody poznaj smak.

Od nowa napisz list,

na stację znowu przyjdź,

by nowa miłość twa

czule szepnęła : kocham.

[ 12-13.08.2021 inspiracja:  " O każdej porze słońce "]