ZA PRZEKUPSTWO

ZA PRZEKUPSTWO

Powiedziałeś, że będziemy się kochać 

na łące w stokrotkach.

Uszczęśliwia mnie ta obietnica słodka

jak kropla słońca w poranek bury

więc prędko gnam do kolektury

kupię zdrapki, puszczę kupon totolotka

niechże do kompletu i takie mnie szczęście spotka

i myśl przy tym mam niecnie upartą

że za to przekupstwo losu zapłacę kredytową kartą.

No ale, dalej się nie dośniło

nie wiem zatem czy cokolwiek się zdarzyło.

Nikt na jawie nie obiecał miłości w stokrotkach,

więc tracę apetyt na szczęście w totolotkach.

[ 28.04.2022 ]

ZAPROSZENIA

ZAPROSZENIA

Jeszcze mam apetyt na randki

kiedy budzą mnie słoneczne ranki,

świat się przystraja białym i różowym kwieciem

ale nikt nie zaprasza czy to maj czy wrzesień,

choćby do baru, gdzie na stole obrus z ceratki

i w tandetnym wazoniku sztuczne kwiatki,

nie zaprasza na niedzielny spacer

żeby być przez chwilę blisko siebie i razem

delikatnie wpadając na siebie wiązać płatki marzeń,

nie mówi: daj swoje dłonie ja je ogrzeję 

bo tak bardzo marzniesz,

nie całuje potem na pożegnanie

prosząc zmów taki pacierz za mnie

to znaczy czule pomyśl o mnie nim zaśniesz.

Nie zaprasza żeby na ławeczce w marinie posiedzieć

i pośród szumu fal, krzyku mew 

usłyszeć wyznanie brzmiące jak syreny śpiew

jak to dobrze , że jesteś

i zapewnić - cieszę się, że jutro też dla mnie będziesz,

i nie będą to słowa na wiatr, który je palcem na wodzie zapisze,

a morze łaskawie ukołysze

gdy się dzień przystroi w atramentową ciszę.

Jeszcze mam apetyt na miłosny zawrót głowy,

na witanie brzasków różowo - waniliowych

i zachodów słońca wrzosowo- malinowych,

na całowanie wywiedziony gdzieś w szczere pole

gdzie nas osłonią cieniem trzy rosłe topole

gdzie udami i ramionami ciebie oplotę

jak w zbożach rumianki przytulają kakole.

Jeszcze mam nadzię, że nie jestem na to za stary

że nie usłyszę pretensji czego ty chcesz człowieku,

przecież już dawno twój rocznik wypadł z obiegu,

i ta nadzieja wciąż szuka sobie podobnej do pary.

[ 27.04.2022 ] 

ZACHWYCAJĄCY

 ZACHWYCAJĄCY    

Przez zieleń drzew i przez czerwień róż

gdy kwitnie sad a ty jesteś tuż

łatwo jest brać ten świat jak swój.

Gdy niebo jest modre jak len,

obłoki lśnią bielą jak śnieg

to świat zachwyca jak piękny sen.

Gdy po nagłej burzy tęcza otwiera ramiona

ty witasz mnie zwyczajnie a znaczy, że mnie kochasz

i wierzę w to, gdy dłoń ujmie dłoń

i powiedzie gdzie dom jest blisko o krok.

Spójrz jak ja w niebo gdy tam mnóstwo jest gwiazd

jedną z nich wszak na własność masz.

Więc wiesz jak zachwycający jest świat.

[ 24.04.2022 ]

ZAUROCZENIE

ZAUROCZENIE

Myślę o tobie często

a to już prawie 

sto lat po zawróceniu 

kijem wody w rzece

i rozdarty jestem przez to

bo jeśli spotkam cię na jawie

na dróg naszych ponownym złączeniu

czy rację weźmie  rozum, czy wygra serce?

Wytłumaczyć w prawdzie potrafię

 marzeń zawstydzoną pornografię

ale to jest zawsze na pytania kanwie

jak potoczyć by się mogło spotkanie nasze

zupełnie być może inaczej

i jakich nieujawnionych by nabrało  znaczeń,

gdybym do ciebie na zaproszenie twoje

przyszedł sam a nie z bratem

jak się chodzi do kolegi na herbatę

i słuchanie muzyki z kaset i płyt.

Jest mi owszem trochę wstyd

bo to sytuacja jak z piosenki - chciałbym ale się boję.

Ale czy ja się wtedy bałem?

Może tylko przeczuwałem,

że mnie szczodrze obdarujesz światem

z którego bogactwem i innością sobie nie poradzę?

Może potrzebowałem tej wielkiej wody

lecz takiej w którą przez bezpieczną płyciznę się wchodzi

by  się w mętach nie uszorgać lecz i podtopienie nie grozi...

nie miałem aż tyle dezynwoltury , krzty swobody.

Zatem prawie uciekłem a ty nie zatrzymałeś, nie goniłeś,

tylko czy w tamtej sytuacji było to realnie możliwe?

Ale często wracam do tych chwil uparcie

jakbym chciał coś naprawić,

jakby się miało ujawnić

że w tych wspomnieniach jasno zobaczę

treści naszych niedospełnionych marzeń,

cień niedozdarzonych zdarzeń

dalszy ciąg czegoś co nawet nie miało początku

jakby nie było tego przekreślającego wszystko kroku.

Zostało mi tylko wspomnienie,

twego ciepła, uśmiechu,

nieuchwytnego piękna w zapatrzeniu,

powraca do mnie tobą zauroczenie,

niekiedy otulam się jego światłocieniem.

[ 20-22.04.2022 ]

ZGUBIĆ SIĘ W TŁUMIE

ZGUBIĆ SIĘ W TŁUMIE

Niemały jest krąg

rozczarowanych mną ludzi,

i równie liczny

jest tych poczet

którzy zawiedli mnie...

Ciągle jakiś ten sam popełniam błąd

anioła stróża to nudzi

i tylko już milczy

wpatrzony w sedna orzech

i do wyższej instancji zażalenia swe śle.

Nie tak łatwo jest spakować bagaż

i ruszyć w drogę, zgubić się w tłumie

by ktoś kogoś  znalazł 

z nadzieją, że teraz wszystko już umie.

Nie tak łatwo jest, lecz może najlepiej

zostawić co było złe , ruszyć przed siebie

zacząć od nowa

zaufać i niech prowadzi droga.

[ 14-17.04.2022 ]

ZUCHWALE W CZASU SPIRALĘ

ZUCHWALE W CZASU SPIRALĘ

Jak to się stało,

że czasu mało

nagle zostało 

tobie i mnie?

gdy jeszcze wczoraj

życia przygoda

chętnie nas wiodła

gdzie w miejscu zatrzmał się czas?

A teraz nagle

pustka w zwierciadle

i ginie w niej noc i dzień

i odwieczny życia blask.

W czasu spiralę

wskoczył zuchwale

towarzysz wierny mój cień

- jak tu się włącza wsteczny bieg?

Znów w pamiętnikach

słów przewodnika

znaleźć nie umiem już

tych co dawały

nam niezbywalny

patent na szczęście dusz.

Ktoś nam scenariusz

przez kalkę napisał

jak w lichym barze

codzienną kartę dań,

w spłowiały spis wydarzeń

jak wolontariusz

i bezczelny drań

przez okno wpada

słońca kaskada

i od niechcenia

na parapetach

z szarego kamienia

rozrzuca okruchy starych marzeń,

gdy je porwie wiatr

i poniesie przez świat

ozdobią witraże

w kosmicznej katedrze.

[ 15-17.04.2022 ]

Z DNIA NA DZIEŃ

Z DNIA  NA  DZIEŃ

Odkąd ciebie nie ma

w materialnym pojęciu

bo przecież póki myśl o tobie nie umiera

póty jesteś i będziesz 

choć już nie wzgardzisz, nie wyśmiejesz,

nie wkurzysz i nie pocieszysz...

W metafizycznej skali od zera do dziesięciu, 

jakby bardziej się boję smugi cienia

która gdzieś tam się do mnie przedziera,

podświagomie wiem, że jest moja

i nieunikniona. 

Uciakam dlaczego nie wiem,

uciekam chociaż to nie jest łatwe,

to przesądzone, nie będę już nigdy

poza jej zasięgiem,

nawet z aniołem swym stróżem

tego nie załatwię

przeznaczenie pasuje jak spod igły

cóż, że nie jest zbyt ładne.

Uciekam by nie usłyszeć

jak przez zdarzeń zawieruchę

wywołuje moję imię,

nie odbieram by się ustrzec

wiadomości, że życie jest tak kruche,

od nieznanych numerów połączeń

choć coś mi mówi, że to niezbyt mądre

przez wiosnę, lato, jesień, zimę,

uciekam lecz dogania mnie 

spojrzenie obawy w lustrze,

jak na gorącym uczynku łapie mnie strach 

nawet w kolorowych, pogodnych dniach.

Próbuję żyć z dnia na dzień

i tym wszystkim nie martwić się.

[09-10.04.2022 ]

Z UST MOICH SKARG

Z UST MOICH SKARG

(Sławkowi P )

Dzisiaj znowu wiatr mocno wieje,

mewy pokrzykują do siebie

jakby były na pół świata w gniewie,

głosy ich niosą się po szarym niebie...

Twoje listy jak wiersze

najpiękniejsze, najszczersze

raz krótkie

coś między etiudą a preludiem,

jak pozdrowienie przelotne,

jak stokrotki w za dużym wazonie,

często jednak obszerniejsze,

bywają nieśmiałe, to znów odważniejsze

o wspólnocie duszy co zakreśla wspólną przestrzeń

w której intymnym szeptem moich tęsknot jesteś.

Kiedyś dawno , późnym latem,  

niecierpliwie , na peronie

stacyjki maleńkiej kopertę z listem od  ciebie rwałem,

drżały mi dłonie,

doczytałem, że mówisz ,, tak "

i byłem przeszczęśliwy

bo wyjątkowy i dla ciebie jedyny,

dlatego tak dobrze pamiętam tamtej chwili smak.

Ale późną porą  jesienną

gdy po wielkmi mieście błądziłeś ze mną,

jeszcze nie wiedziałem, że stała w moim równaniu 

okazała się płochliwą zmienną

ale wiedziały już o tym deszcze w Warszawie i Poznaniu,

i że zmieniły się priorytety, górę wzięły konwenanse...

Nie wytrzymały tej próby moje szanse,

po prostu trafił je szlag,

twoja piątka na dyplomie katolickiej uczelni

i twoją do mnie miłość szybko diabli wzięli.

Ale nikt z ust moich nie usłyszał skarg.

Tylko nie uwierzę, że los tak właśnie chciał.

Bardziej wtedy zabolało mnie,

że ty przestałeś chcieć.

[ 08.04.2022 ]

ZMYSŁÓW POKUSZENIE

ZMYSŁÓW POKUSZENIE

( Witkowi K )

Twoje listy

jak komiksy

pełno w nich

obrazków

i słów wymyślonych

tylko dla mnie

rozpoznałem to od razu.

Pokuszenie zmysłów,

barwne, aż pstrokate czasem,

przy czytaniu

czułem się jak w kinie lub na wernisażu.

Choć nie pasowały

słowa do obrazków

jakby szukały

dystansu,

kontrasru

między światłem

i cieniem

były kolorową wstążką

I motylem i ważką

nad łąką

drżącą rosą.

Nie pachniały

ani wiatrem

ani bzem

ale szczodrze dawały

strzelistą radość na dzień,

i przytulny spokój przed snem.

Jak zaproszenie

na most do ciebie

i podanie ręki

w chwilach zwątpień i udręki,

jak komiksy

twoje listy.

[ 06-07.04.2022 ]

ZOSTAŃ ALBO ODEJDŹ

ZOSTAŃ ALBO ODEJDŹ

Jest gdzieś ciągle do zdobycia,

świętojańskiej nocy kwiat,

rola do zagrania w sztuce życia,

by z godnością iść przez świat.

Dróg jest wiele do przebycia,

do odkrycia kilka prawd,

które wplata w banał życia 

los co się do nas głośno śmiał.

Teraz mi to powiedz,

zostań albo odejdź

dobrze wiesz,

przecież tak się nie da

wciąż niezdecydowanym być.

Znów po tamtej stronie

twoich śladów cienie gonię

tchu mi brak

w pustej perspektywie

punkty odniesienia giną jak we mgle.

Jest gdzieś ciągle do zdobycia

skarb ukryty pośród tęcz

szczęście które serca biciem

spełni to co warto mieć.

Sny, marzenia, wielkie plany

żar pustyni, morskie dno

świat niekiedy jest zabawny

albo kruchy tak jak szkło.

[ 02-03.04.2022 ]

ZACZEKAJ DO JUTRA

 ZACZEKAJ DO JUTRA

Na pierwszy dzień kwietnia

ma zawsze moc

stara przepowiednia

można ją w myśli wymówić albo na głos,

prima aprilis, prima aprilis 

nie wierz, bo się omylisz.

Nie wróży przyszłości ze starych kart

nie przepowiada losu zawiłych dróg,

atrybutem jej ironia, psota, riposta, żart,

żeby uśmiechnął się nawet  mruk

prima aprilis, prima  aprilis

nie wierz bo się pomylisz.

A gdybyś dziś chciał wyznać 

najszczerszą na świecie miłość

lub się do błędu jakiegoś przyznać

to radzę do jutra się wstrzymaj

bo dziś , jakby nie było

prima aprilis, prima aprilis

uwierzysz to się pomylisz

tylko na to można dziś liczyć

prima aprilis, prima aprilis

nie wierz bo się omylisz.

Żeby tradycja ta nie zanikła przypadkiem,

by ją wśród mód przemijających jakoś zatrzymać,

ten dzień zaakcentuję banalnym choćby żartem,

aby chwile szare uśmiechem mogły zakwitać.

Prima aprilis, prima aprilis

nie wierz, bo się omylisz.

[ 01.04.2022 ]