Z DNIA NA DZIEŃ

Z DNIA  NA  DZIEŃ

Odkąd ciebie nie ma

w materialnym pojęciu

bo przecież póki myśl o tobie nie umiera

póty jesteś i będziesz 

choć już nie wzgardzisz, nie wyśmiejesz,

nie wkurzysz i nie pocieszysz...

W metafizycznej skali od zera do dziesięciu, 

jakby bardziej się boję smugi cienia

która gdzieś tam się do mnie przedziera,

podświagomie wiem, że jest moja

i nieunikniona. 

Uciakam dlaczego nie wiem,

uciekam chociaż to nie jest łatwe,

to przesądzone, nie będę już nigdy

poza jej zasięgiem,

nawet z aniołem swym stróżem

tego nie załatwię

przeznaczenie pasuje jak spod igły

cóż, że nie jest zbyt ładne.

Uciekam by nie usłyszeć

jak przez zdarzeń zawieruchę

wywołuje moję imię,

nie odbieram by się ustrzec

wiadomości, że życie jest tak kruche,

od nieznanych numerów połączeń

choć coś mi mówi, że to niezbyt mądre

przez wiosnę, lato, jesień, zimę,

uciekam lecz dogania mnie 

spojrzenie obawy w lustrze,

jak na gorącym uczynku łapie mnie strach 

nawet w kolorowych, pogodnych dniach.

Próbuję żyć z dnia na dzień

i tym wszystkim nie martwić się.

[09-10.04.2022 ]