Ab ovo

Ab ovo

Życie do tablicy

jak przechodnia z ulicy

wywołuje 

codziennie

i niezmiennie

zakres zagadnień egzaminu obejmuje

wszystko czego nie wiem,

nie znam, nie umiem,

bezużyteczne okaże się niezmiernie

pilnie wyuczone w duchu słusznej wiary

według wymogów programowej podstawy

co ciąży jak brzemię

i w podświadomości drzemie

zbyteczne a niezbywalne

zajmuje niejedną nie podpisaną szufladę.

Życie surowo

ciągle ab ovo

weryfikuje stan niewiedzy

popisowo

spontanicznie i losowo

tylko siebie traktując priorytetowo

wszystko sobie wiadomą miarką mierzy,

samo sobie w nic nie wierzy.

Delikwent wywołany 

bez względu, że miał inne plany

chociaż w oślej ławce nie siedzi

ciągle się frasuje, biedzi

bo wie, czy nie, musi udzielić

jakiejkolwiek odpowiedzi

i musi być zgodna z szablonem

i nie można odłożyć tego na potem

ani odwrócić wszystkiego jak kota ogonem.

Świadectwo wystawi samo życie,

cenzurę wypisze w zeszycie

na ostatniej stronie autobiografii

kiedy klamka zapadnie

świeca zgaśnie,

nic co było się nie odstanie

i już się niczego nie da naprawić,

wtedy ostatecznie

życie straci znaczenie,

już śmierć wystawi zaproszenie 

na końcowe rozliczenie 

czynów, słów i myśli,

a gdy ustali się wynik

trzeba będzie go zapieczętować,

kategoria będzie gotowa,

duszę można zaewidencjonować,

zaszufladkować,

życie potoczy się dalej i od nowa,

gdzieś po drodze nawinie się stacja

reinkarnacja.

[ 29-30.04.2023 ]

Słońca będą miały twoje imię

Słońca będą miały twoje imię

Czy nie mogłoby zdarzyć się tak,

że los nam na spotkanie drugą szansę da?

Zobaczysz mnie znowu przypadkiem gdzieś

odwagi będzie dość, podejdziesz i zapytasz

chociaż nieco tremy będziesz mieć

a ja ci odpowiem: tak pamiętam tamten dzień...

pełen nieśmiałych i zuchwałych serca drżeń,

cokolwiek uznasz, że może to znaczyć

może to jeszcze w mych oczach zobaczysz,

bo rzecz jasna, oczywiście

od tamtego razu często o tobie myślę,

zapewnisz, że i tobie tamta chwila ciągle śni się,

lecz inaczej niż była, ubrana w obrazek taki:

bezpieczna, cicha, ciepła przestrzeń

słodko pachnąca rozgrzanym powietrzem,

zacisze wyłącznie dla nas jak z bajki,

do okoła rozrzucone podkoszulki i majtki,

bezwstyna nagość, pieszczoty, czułość i maki...

Wyznasz, że tak marzysz o mnie jawnie i skrycie,

przytulisz , złączysz mego z twoim serca bicie,

spalą nas rozkosze dotyków rąk,

spleceni ze sobą przetańczymy zbyt krótką noc

niewymownym blaskiem błyśnie wzrok

twym imieniem nazwanych słońc.

[ 17-30.04.2023 ]

  

Tak to się często kończy

 Tak to się często kończy

Tak to się często kończy

i mam wrażenie jakby fatalny los

rozesłał za mną list gończy

i tej zabawy nigdy nie ma dość.

Miłości twojej rychły zapowiada koniec

nadmiar komplementów w jednej rozmowie

gdy są i wprost i między wierszami mówione

tak ładnie na wymiar skrojone.

Ten zachwyt i przesadne uwielbienie

jak płatkami ostatniej drogi wyścielenie

jest naszej miłości łabędzim śpiewem

bo niestety gasną uczuć naszych płomienie.

I  jak już bardzo cię nie obchodzę zaraz powiesz

chociaż mówisz , że zostaniemy przecież w kontakcie

ale tylko tym dajesz niezbicie prawdziwą gwarancję,

że się do mnie nigdy więcej nie odezwiesz . 

Do nowego kochania gnać już byś chciał jak najprędzej

w ars amandi osiągać beze mnie level master

szybko z serca swego zrywasz mej miłości plaster

jednym pociągnięciem, krócej nas  to boleć będzie.

Zatem faktycznie ode mnie odchodzisz,

pretensji  żadnych w zasadzie nie wnosisz,

ale tak wyświetlasz niełatwą tę sprawę całą,

że to ty tu jesteś  zdradzony, wykorzystany, wręcz ofiarą.

Ja ci nie uwierzę w tę wyświechtaną kombinację

konwenansu i pozoru przyzwoitości

się bronisz, bym ci nie zakłócił swym żalem twojej radości

na myśl, że się zaraz umościsz w nowe fascynacje.

I ty to wszystko doskonale wiesz

a w tę żałośnie smutną grę brniesz,

by swą nieposzlakowaną zachować twarz,

i widać, że taką strategię wypracowaną już masz.

Już za sobą cichutko zamykasz drzwi,

miękko stawiasz na schodach kroki, że nie słyszę ich

w popielniczce twój niedopałek jeszcze się tli,

snuje się esem-floresem szary dym.

A tym czasem za oknami się rozgadał deszcz

jego kropel słucham i co mu odpowiada wiatr,

patrzę jak świat ginie w rozmazanym tle

ty w nim także szybko znikniesz i zostanę sam.

[ 25-26.04.2023 ]

 

Płonę

Płonę

Bez znaczenia jak cię bardzo kocham

i jak bardzo twoim pragnę być,

marzę by cię mocno wziąć w ramiona,

na twych ustach moim pocałunkiem być

mam gorączkę,

-płonę ...

to pragnienie mnie rozpala,

ciało me przeszywa dreszcz

kiedy idziesz do mnie z dala

wierzę, że masz na mnie chęć

mam gorączkę,

- płonę...

nasze dłonie wiąże, splata

namiętności, pożądania sieć

czy to zimy środek, czy początek lata

suche usta rani czuły szept

mam gorączkę,

- płonę...

mam gorączkę, którą jesteś ty

wzrok się skrywa za firanką rzęs

mam gorączkę a to miłość jest

drży napięty każdy zmysł.

[ 23.04.2023 ]

Pozwól mi

 Pozwól mi

Pozwól mi

przy tobie zostać przez kolejne dni

by razem z tobą drogą życia iść

po odległy kres.

Chcę znów być

na naszym niebie słońcem twoich dni

i jak sekwencja najpiękniejszych chwil

chcę nadać im sens.

Pozwól mi

wziąć cię za rękę i tak witać świt

i pocałunkiem obłaskawiać noc

zaufaj w nasz los.

Zrozum mnie

wszystko wyśpiewam ci jak pieśń bez słów

dla ciebie całym światem będę znów

nim świat zginie w mgle.

[ 23.04.2023 ]

Gdzie jest zapisane?

Gdzie jest zapisane

Znowu obudził mnie zorzami jasnymi poranek

patrząc w oczy chytrze jak zazdrosny kochanek

i tysiącem wątpliwości i pytań gradem zasypał

jakby o popełnienie niewierności przepytywał      

i grał nowa rundę  w skojarzenia

gdy próbuję wydobyć z przeczuć światłocienia

odpowiedzi o przyczyny co? dlaczego? jak?

i logikę rozwikłać tego świata - czy ją ma, czy jej brak?

Tak jak prosty powód dlaczego ptak

swe skrzydła ma 

jeśli nie właśnie akurat po to

aby pod niebo wzlatywać i pod biały obłok

i tych przestrzeni chwalić istnienie

swoją każdą pieśnią, piersi ptasiej tchnieniem.

Znów znaleźć chcę odpowiedź, by wiedzieć to

co dobrem jest, a jak rozpoznać zło?

co rzeczy sednem a co pustą grą?

Jak znaleźć swoje pośród wielu miejsc?

jak swoją drogę znaleźć pośród  manowców, swój własny sens?

I wiedzieć chcę jak trzeba patrzeć, żeby dostrzec więcej niż jest

i jak brać w ramiona świat by istotnie mieć co chcę

zdając sobie sprawę, że jest zawsze coś więcej

ponad to co już zdobyte i laur na skroni

bo jest apetyt by zobaczyć co jest za zakrętem drogi,

po co ten bieg, jeśli nie po to by przekroczyć nowe progi.

I po co jest mi dana dusza

która skrzydłami serce porusza

a tylko żalu pieśń ciśnie na usta

by się nadmiernie nie wzruszać

bo jest bez szans by wzlecieć hen

gdzie się chętnie wiąże z czerwienią czerń

i po co mi mój rozum dziś

gdy tracę czas pomiędzy mieć i być

zamiast powracać do pytania najprostszego

i wciąż dociekać przyczyny wszystkiego 

zadając pytanie jak świat stare - dlaczego?

Kto powie mi, gdzież jest to zapisane kim mam być?

gdzie snuje się Ariadny nić by w jasność wyjść

i żyć najpiękniej chociaż może odwagi mi brakuje

aby pochwycić swoją szansę aby poznać jak smakuje

każdy owoc z każdego drzewa,

skąd siłę brać aby się nie bać

skosztować choćby tylko cząstki swojego nieba

pośród okruchów powszedniego chleba

i nie utracić możliwej do wyobrażenia sobie możliwości

gdy w taki ranek pełen kruchych wątpliwości

patrzę tam, gdzie wczoraj pewności zawisł cień

i pytam, gdzie?gdzie jest to zapisane , gdzie?

Bo jeśli jest na rzeczy

by tylko troszczyć się o dom

a inne drogi chociaż piękne wiodą w stronę złą

to dlaczego wyobraźni ptak za horyzont leci

przez wszystkich gór szczyty i głębiny wszystkich mórz

ile w skrzydłach siły w piersi tchu

by się zobaczyć w blaskach zórz

i z najpiękniejszych bajek tam - jednak wracać tu.

I po co jest pragnienie

jeśli nie po to by spełnienie

sączyć tak jak wino, jego poznać smak

by dokładnie wiedzieć niż w braku prawdy trwać?

Kto powie mi, gdzie zapisane jest kim mam być

i na czym pośród wielu pokus oprzeć się by godnie żyć?

Kto powie mi gdzie to zapisane jest?

Kto wie gdzie?

Och, a jeżeli nie jest to zapisane nigdzie?

[ 20-21.04.2023 na podstawie ,, Where is it written" 

Alan i Marilyn Bergman ]

 

 

Zobaczyłem cię

Zobaczyłem cię 

Zobaczyłem cię w autobusie,

na pamiątkę tego został mi uśmiech

i blask w oczach nieco nieśmiały

i myśli o tobie  przez dzień cały.

Mój piękny panie

nagle spotkany

niespodziewanie

tak w życiu niekiedy zdarza się

zrządzenie losu

znalazło sposób

sprawiło , że

znalazłeś się w autobusie tym samym co ja

tak zatłoczonym dzisiaj okropnie

że brak mi słów.

Ani to święto,

nie dzień targowy

w tym tłoku gwar, rozmowy

kto po co do kogo

i kogo gdzie boli

kto z kim sztamę trzyma

kto kogo z hukiem pogonił

jak mnie to bardzo nie stanowi

a nie słyszę swoich myśli,

lecz może z tego powodu

mogłem cię ujrzeć po prostu

kiedy taki piękny , śliczny

usiadłeś sobie

nie vis a vis

a po przekątnej

i mogłem się przyjrzeć

nie bardzo skromnie

ale ukradkiem i dyskretnie

wodze fantazji

puścić na całość

choć to tylko ledwie marzenie

o pocałunkach

ust twoich

dotyku zmysłowych dłoni,

że się wtuli moje w twoje ciało

jak widziałem na rysunkach.

Mój piękny panie 

nagłe rozstanie

grę marzeń i wyobraźni

moją przerwało

bo krótki był

nasz wspólny

nieplanowany 

autobusowy kurs,

w tym rozmarzeniu

z tym zapatrzeniem

musiałem wysiąść właśnie tu

gdzie mej przesiadki  punkt

a pan dalej pojechał 

a z panem gwarny pasażerów tłum,

na małą pociechę

jednak pan spojrzał

w moją stronę

kiedy ostatni raz

wzrok mój posyłał miłości znak

i ust dotykał 

nieco lubieżnie

i trochę frywolnie

nic za to nie mogę,

powieki przymykał

aby ten obraz zachować 

na dłuższy czas

zanim spłowieje w pamięci ten kadr.

Nie widziałem pana wczoraj,

to i pewnie nie zobaczę jutro,

taka jest bowiem losu przekora

żyć będę ale nie będzie mi smutno.

[ 13-16.04.2023 ]

Żyję

Żyję

Żyję

od akapitu do akapitu,

od punktu nadir do zenitu

od szeptu po krzyk

od zmierzchu po świt,

od pobudki po sen

od radości po gniew

od sacrum po grzech.

Żyję

i niekiedy coś o tym zapisuję w dzienniku

i mam się na ogól dobrze prawie całkiem

chociaż zdrowie  kruche coraz bardziej

tylko czas umyka jakoś znacznie prędzej

od tego co było ku temu co jeszcze będzie

a ja się jakby mniej do wszędzie śpieszę

bardziej wszystkim się martwię niż cieszę.

Żyję

od oka mgnienia do oddechu,

od łzy do uśmiechu

bez pośpiechu ale z zegarkiem w ręku

choć tak już dużo wiem, a ciągle pełen lęku,

od marginesu do marginesu

niekiedy kompletnie bez sensu

od porażki do sukcesu

jak napędowe koło zamętu

od jednego do drugiego drogi zakrętu.

Żyję

trudno wyczuć czy z biegiem lat mądrzej,

być może jednak ani lepiej ani rozsądniej

czasem pragnąc jeszcze

czegoś więcej

co przyprawi o dreszcze

skroń ozdobi laurowym wieńcem,

albo rezygnując ze wszystkiego coraz częściej

zdobywając na liście ostatnie miejsce.

Żyję

udając, że mam o tym jakiekolwiek pojęcie,

bez szans przecież na drugie podejście

biorąc życie jakim jest z nadzieją, że to jest szczęście,

nie przywiązując się do marzeń i rzeczy

tylko może jeszcze trochę do wierszy,

może jeszcze tylko do ludzi

ta tęsknota trwaniem we mnie się trudzi.

Żyję

a coraz częściej myślę o śmierci

nawet a może zwłaszcza kiedy świeci

nieprzyzwoicie piękne słońce

nad zawilcem, forsycją, pierwiosnkiem

i próbuję z ruchu jej warg wyczytać

czy kształt liter mego imienia już widać,

a jeśli tak, czy warto uciekać?

Żyć trzeba, nie ma co zwlekać.

[ 05-10.04.2023 ]

Wielki znów banał słów

Wielki znów banał słów

W powiedzeniach starych,

że miłość jest ślepa

a znajduje ten kto szuka

czy jest pierwsza, czy druga,

choć czas nie czeka

nawet pośród polarnych

nocy albo dni

gdy zorza polarna lśni

ziarno prawdy tkwi.

Trzeba tylko wiary

i nadziei krzty

by się nocy nie bać

nim zastuka w okno świt.

Zatem zbędna jest mi dziś troska ta,

że nie wiem sam

dokąd iść mam

by znaleźć cię

o czym wciąż śnię

jak lampki blask wśród ślepej mgły

kogoś jak ty, kto spełnia sny.

Może nie rozsądnie dziś drżę

że nie spotkam cię

gdy do innych drzwi

zapukam a ty

na ulicy drugą stronę

w swe życie szalone

przejdziesz akurat właśnie

wtopisz się w tłum,

jego kolor i szum

i jakaś szansa się z hukiem zatrzaśnie.

[ 11.03, 10.04.2023 ]

Mimo niepogody

Mimo niepogody

Mimo niepogody dziś od samiutkiego brzasku

świat za oknem pełny jest ptasiego wrzasku,

drą w strzępy powietrze ptasie dzioby

kto by poznał, że to damy zapraszają panów na amory.

Ona zatem trelami arie śpiewa

w skąpych dekoracjach swego drzewa

on posłyszawszy śpiew ten w oddali, leci, pędzi

marząc o rozkoszy pracy swoich lędźwi.

A ona na nagiej jeszcze gałęzi 

niecierpliwie się wierci 

choć ledwo go zna - już gdera

na bogu ducha winnego kawalera

oczkiem łypie, łebkiem kręci

jakby ją nagle opuściły chęci,

ledwo się powstrzymuje od odmowy

starą jak świat wymówką o bólu głowy

i ją samą to trochę złości,

ale się wydrze : może tak w przódy

kochaś niech gniazdko wymości

jeśli on nie pragnie swojej zguby,

niech dla mnie ma trochę litości

tu przecieka a tu prześwit spory

tęgi wiatr w nocy wyrządził te szkody

bierz się więc wartko do roboty.

Co ma więc począć niedoszły amant nieco spłoszony?

Albo potulnie ulegnie dyktaturze może przyszłej żony

licząc na jej przychylność i względy

gdy naprawi co trzeba poskromiwszy swoje popędy

a ona łaskawie doceni, dopuści i spełni ...

i będą słodycz z dziobków sobie jedli.

Albo ucieknie zwarzony i obrażony,

wręcz emocjonalnie zraniony

gdyż tak podstępnie zwabiony 

ostatecznie miłośnie niezaspokojony.

W oddali nie pozostając na ptasiego losu łasce, 

odpracowawszy mentalnie tę ostrą frustrację

innej oblubienicy da się zaprosić na pod gwiazdami kolację,

będzie mógł odegrać mistrzowsko opracowaną orację

zaprezentować pełną  wigoru i wdzięku adorację

innej płomienną podaruje satysfakcję

i zyska akceptację przez aklamację.

Gdy już oboje zakończą miłosne karesy,

poranną popijając rosą

mocne nocne amoroso

spokojnie ustalą na czym im jeszcze zależy,

czy będą tej wiosny do siebie bezgranicznie należeć

ile wschodów słońca będą chcieli wspólnie obejrzeć

a zachodami upajać

czy też rozstać się, bo nie ma o czym gadać.

[ 03.04.2023 ]

O Broniewskim

O Broniewskim

A młodość swą odział w mundur żołnierski,

ku ojczyzny chwale dano mu karabin do ręki

i żołnierzem uczciwie przyznać trzeba

dzielnym był i w czynach bohaterski

gdy do okoła świat się walił  i płonął

a kiedy w wojny rozgardiaszu strzelał

swój do swego, ocalenie cenę miało słoną,

dojrzewał w cieniu zwycięstwa i blasku klęski,

poznał smak wódki, hazardu, panien obyczajów lekkich...

przy każdej sposobności szukał miłości,

bo poznał szały uniesień i rozkosze namiętności,

a pragną uczucia gwałtownego może mniej

ale prawdziwego,  

pewnością stałego, niezmiennością silnego,

jak opoka, jak drzewo.

Słowa swojego będąc matką i ojcem

sam swoje wiersze

recytował najlepiej

pod słońcem 

słuchaczy chwytał mocno za serce

za duszę i sumienie

w skupienia atmosferze napiętej

w sztuki swojej katedrze

gdziekolwiek by nie było to miejsce

czy o robotnika pracy ciężkiej

czy rewolucjonisty niebezpiecznej

czy recytował o miłości i tęsknocie

strofy w lirycznej sukience ...

albowiem znał się na swojej artystycznej robocie.

On nie zawsze był grzeczny,

jak się nie-poetom wydają poeci,

żył fantasmagorii niebezpiecznymi złudami,

w co wierzył wyjawiał śmiało czarno na białym,

bywał zasadniczy, ostry, niecenzuralny,

kochał mocno, do cna 

ale mało kto umiał, chciał

z nim tę miłość przez życie nieść

i nadawać często  niełatwym dniom sens

a rozczarowania tęgo zakrapiał mocnymi wódami

i splamiał swą świetność i cześć

w gronie nie bardzo kameralnym.

Bywał tragikomicznie naiwny

w ujęciu bieżąco - retrospektywnym

ale biegle czytał między wierszami

lecz trudno było mu przyznać się przed sobą samym,

iż wszystko rozumiał , nawet i to,

że co brał do serca i na swych powinności flagę

nagle oglądał  zdradzony, zdumiony jako farsę, blagę

pod grubymi nićmi uszytą pozorów szatą.

Jedni go uwielbiali, drudzy znieważali,

ci kochali, tamci za plecami zdradzali

albo całkiem prosto w oczy

nic, że to zbyt mocno jak cios zamroczy

swej prawdy piachem sypał pełen złości

ten czy tamten z do serca przygarniętych gości,

rzec by można : samo życie,

a on przez to płakał nie koniecznie skrycie,

płakał, pił , opisywał ołówkiem w zeszycie.

Gdy wykryto u niego raka,

że to bronchit wszystkim do okoła wmawiał,

że nad morzem bawiąc chyba tę infekcję złapał,

ale innym siebie pocieszać tą wymówką zabraniał,

a ponieważ zawsze krzepki, wysportowany

łatwo wierzył każdy w to co mówił sam zainteresowany.

Nie da się w tę zamkniętą wiekiem trumny biografię

wpisać : ciąg dalszy nastąpi niebawem

choć czasem ktoś jeszcze pośmiertną popełni erratę,

bo wszyscy wszystko już powiedzieli, napisali,

z przekonaniem, że swoim wątkiem temat dopełnili i wyczerpali.

Czy faktycznie ? Orzec tego nie potrafię.

[ 29.03-02.04.2023 ]

Przecież wiesz

Przecież wiesz

Chodź ze mną w świat

spełniaj ze mną marzenia

bądź za pan brat

nie mamy nic do stracenia

przepadło tyle szans

koniunkcji gwiazd

przecież wiesz, że cię kocham ,

wiesz, że cię kocham

wiesz...

przecież ty też mnie kochasz

ty mnie też kochasz

więc?

Zatrzymam czas

zauważ i się przekonaj

uwierz w nas raz

gdy cię biorę w ramiona

zwątpienia swoje zgub

po cóż ci tyle prób

przecież wiesz, że cię kocham ,

wiesz, że cię kocham

wiesz...

przecież ty też mnie kochasz

ty mnie też kochasz

więc?

W oczy mi spójrz

przecież nie jest za późno

dotknij mych ust

twych pocałunków burzą 

świat nie jest przecież wart

kolejnych strat

przecież wiesz, że cię kocham ,

wiesz, że cię kocham

wiesz...

przecież ty też mnie kochasz

ty mnie też kochasz

więc?

Rusz ze mną w świat

życie trwa tak zbyt krótko

w najdalszą dal

wzajemnej czułości łódką

świat nie jest przecież wart

kolejnych strat

przecież wiesz, że cię kocham ,

wiesz, że cię kocham

wiesz...

przecież ty też mnie kochasz

ty mnie też kochasz

więc?

[30.03-01.04.2023]