Żyję

Żyję

Żyję

od akapitu do akapitu,

od punktu nadir do zenitu

od szeptu po krzyk

od zmierzchu po świt,

od pobudki po sen

od radości po gniew

od sacrum po grzech.

Żyję

i niekiedy coś o tym zapisuję w dzienniku

i mam się na ogól dobrze prawie całkiem

chociaż zdrowie  kruche coraz bardziej

tylko czas umyka jakoś znacznie prędzej

od tego co było ku temu co jeszcze będzie

a ja się jakby mniej do wszędzie śpieszę

bardziej wszystkim się martwię niż cieszę.

Żyję

od oka mgnienia do oddechu,

od łzy do uśmiechu

bez pośpiechu ale z zegarkiem w ręku

choć tak już dużo wiem, a ciągle pełen lęku,

od marginesu do marginesu

niekiedy kompletnie bez sensu

od porażki do sukcesu

jak napędowe koło zamętu

od jednego do drugiego drogi zakrętu.

Żyję

trudno wyczuć czy z biegiem lat mądrzej,

być może jednak ani lepiej ani rozsądniej

czasem pragnąc jeszcze

czegoś więcej

co przyprawi o dreszcze

skroń ozdobi laurowym wieńcem,

albo rezygnując ze wszystkiego coraz częściej

zdobywając na liście ostatnie miejsce.

Żyję

udając, że mam o tym jakiekolwiek pojęcie,

bez szans przecież na drugie podejście

biorąc życie jakim jest z nadzieją, że to jest szczęście,

nie przywiązując się do marzeń i rzeczy

tylko może jeszcze trochę do wierszy,

może jeszcze tylko do ludzi

ta tęsknota trwaniem we mnie się trudzi.

Żyję

a coraz częściej myślę o śmierci

nawet a może zwłaszcza kiedy świeci

nieprzyzwoicie piękne słońce

nad zawilcem, forsycją, pierwiosnkiem

i próbuję z ruchu jej warg wyczytać

czy kształt liter mego imienia już widać,

a jeśli tak, czy warto uciekać?

Żyć trzeba, nie ma co zwlekać.

[ 05-10.04.2023 ]