Sex

 Sex

Sex to ważna rzecz
i przyjemna na ogół sprawa
dla jednych to zabawa
dla drugich życia sens
każdy chce to mieć
no, chyba żeby nie
to też czasem zdarza się.

A dla mnie? Sex to sex,

bardzo lubię

chętnie praktykuję 

choć ostatnio częściej

 biorę tę kwestię 

w swoje ręce 

co nie przeszkadza 

by ochotę mieć na na doznań więcej,

i niekiedy jeszcze się zdarza

spotkanie z jakimś panem

z nim dawanie i branie

nagich ciał splatanie

nicią bliskości intymnej

co uczynię jemu, on zrobi mnie,
będziemy punkty k odkrywać
szczyty zdobywać
siódme niebo osiągać rozkoszy
więc nie lubię bez czułości
napinać się do gotowości
choć tak bywa najprościej
z kimś mierzwić pościel
bo coś się we mnie płoszy
i nie ratuje spojrzenie w oczy
szept zapewnienia, chodź, będzie dobrze
gdy bez finezji wstępnej gry, pocałunków magii
swoją nagość obok jego nagości położę
i budzić nam podniety,
obnażać sekrety
a potem zamknąć drzwi jakbyśmy się nie znali.
Choć oczywiście miewa uzasadnienie
czysto sportowe do seksu nastawienie.

Sex bywa też nieporozumieniem 

co najlepiej skwitować milczeniem.

Jestem raczej tradycjonalistą

klimaty dirty i sado maso są poza granicą

praktyk i zainteresowań

jak wiele tym podobnych upodobań.

[ 28.09.2023 ]

Szukanie

Szukanie

Kiedyś kogoś szukałem to fakt

pomyliłem się nie jeden raz

szybko zwijałem profilowy kram

zarzekając się, że już wolę być sam ,

a została z tego kolekcja zwątpień i ran.

Ale czas ucieka

a jeszcze się chce do człowieka

tak pójść z nim na spacer trzymając się za ręce,

przytulić się do siebie w maleńkiej kawiarence

czułości dawać sobie jak najwięcej

mieć dla siebie zawsze na dłoni serce.

I życie przemija

a moja dusza chce być jeszcze czyjaś

i nie spędzać reszty życia z duszą na ramieniu

marząc o czyimś łaskawym spojrzeniu,

zakładam więc, że może właśnie tym razem

na wspólny wszelki wypadek

odmieniany przez nieokreślony przypadek

w mnogiej liczbie ,, my "

i przez prawdziwe jawy i sny

ktoś czuły i dobry mnie dla siebie znajdzie

i nazwie swoim szczęściem i oczarowaniem

i ja jego swoim szczęściem nazwę

będąc tu i teraz właśnie o tym marzę.

Ale tu jest dużo ludzi, aż mnie bierze cholera

którzy są żonaci albo mają partnera.

[ 27.09.2023 ]

Czasem żal

Czasem żal

Niekiedy żałuję

aż w sercu kłuje

że jestem 

pod byle pretekstem

jak po sezonie

zapomniana uliczka w Barcelonie 

brak powietrza w balonie

albo pusty słonecznik w wazonie.

Czas szyldy zdejmuje,

bezwstydnie pokazuje

upływ, przesypuje

podlicza, sumuje

na pękniętej strunie

preludiami sunie

i snuje 

nić babiego lata

ale nie chce mnie za pan brata.

[ 24.09.2023 ]

Rozmach

Rozmach

Rozmach rozczarowań

i nadmiar

wiary do specjalnych zadań

rodzi przeznaczenie nowe

zdarzenie czysto losowe

szans preparowanie

oczekiwanie

nadzieja i zwątpienie

oczarowanie

coś innego

ciekawego

ulotnego

chwili piękno 

konwenansu piętno

blask światła w oczach 

spełnienie

satysfakcja

pobieżna

coś się kumuluje

natęża, napręża

obcy wzrok kontroluje

słowo chce ciałem

stać się jak piasku ziarenko światem

dla drugiego

deską ratunku 

zapasowym kołem

myśl pragnie pocałunku

może, jeśli poza protokołem

tarczą przywiązanie do szacunku

cześć wspólna

slogan, reguła 

wiedza ogólna

niedosyt

a tyle okruchów szczęścia wokół

kuszą jak papierosy

lecz jednak spokój 

było powitanie

jest rozstanie

bez ponagleń

konieczne

nieuniknione 

serdeczne

a może tylko grzeczne

jak w kinie po filmie słowo koniec

zbyt ostateczne

kiedy kadru mignięcie 

znak na ostatnie cięcie

znika jak łza której zabrakło w oku

przed zapadnięciem zmroku

skąd zły sen na dowolnym boku

przecież we własnym już domu

własne czule przytula łóżko

z kołdrą i poduszką

może przez podniecone myśli co w kółko

krążą uparcie

jak w schemacie

w kieracie

ale żadna nie staje się wróżką,

czy to jest koniec na starcie

odpowiedzi szukam uparcie

w tym pogmatwanym śnie

podążając wąską dróżką

co ją gubię jak swój własny cień 

aż po brzask budzący dzień 

[ 27.09.2023 ]

Kwiat z ogrodu fantasmagorii

Kwiat z ogrodu fantasmagorii 

I tak znów przyszła jesień,

osnuta babim latem dary swoje niesie,

że po drodze trochę nudzi się ,

z hukiem żołędzie strąca z drzew.

Umawiam się na spacer i kawę

a czy w ogóle przyjdziesz, to ciekawe

gdy szczegóły uzgodnione

myślę sobie: co ja robię?!

przecież to w sumie obcy człowiek

może ma pstro w głowie

pospolitym jest draniem może,

zatem nim ożenione nadzieje z obawami złożę

do snu z wszystkimi mojego ja odcieniami 

napiszę, przepraszam, nie przyjdę i się nie spotkamy,

a może wycofasz się bez podania powodu ty,

przecież, że jestem ci obcy, też będzie twoje mącić sny.

Ale nie zrobiłem tego ja tobie ani ty mnie,

zostawiamy sprawę biegowi niech dzieje się co chce

z wiarą, nadzieją i otuchą, że nie będzie źle.

Ale mimo, że już jesień

będzie stanowczo za wcześnie

aby gwiazd życzliwych spojrzeń

na nas szukać na rozkołysanym

kosmicznym tańcem niebie

nie pokochasz ty mnie ani ja ciebie

chociaż spraw kilka ważnych poroztrząsamy 

w rozmowach dla nas w tej chwili ważnych

na swój szczególny potoczny sposób

dwóch zupełnie obcych sobie  osób...

[ 23-25.09.2023 ]

Na ćmy łasy mrok

Na ćmy łasy mrok

Nim zapadnie na ćmy łasy zmrok

a w kawiarni przy barze zrobi się tłok

schodzą się nieliczni tacy

małych i  wielkich rzeczy znawcy,

którzy wytężają w nikłym świetle wzrok,

żeby nie przegapić gdy  spełnienie ich  marzeń 

pokaże się na progu piękne i jasne

i ku nim zechce swój łaskawy uczynić krok,

a wśród nich znowu jesteś ty

z nowymi nadziejami przystępujesz do gry

i wiarą , że nie zabraknie ci rutyny,

że już błędów wyczerpałaś limit,

rafy pomyłek zostały w tyle, nie przejmujesz się nimi,

że w końcu kiedy przełamałaś swój wstyd,

aby w ogóle przyjść tu i być,

z poczuciem, że nie jesteś jak niechciany ,,krzyś" ,

że wiesz czego chcesz i losowi na przeciw wychodzisz,

bo to najprostsze co mogłaś  zrobić,

lecz póki co, na razie spędzasz czas

wśród jeszcze pustych sal

pielęgnujesz obraz utkany w wyobraźni i nadzieję

gdy  pozornie nic się nie dzieje 

myślisz nawet, że nudą wieje,

ale chcesz wpasować się w to obce miejsce,

jakbyś znaczyła teren , by twe szczęście poznało, że ty już tu jesteś...

Z tymi założeniami czujesz się dość pewnie i bezpiecznie.

Gdy tymczasem ono przychodzi w największym tłumie

kiedy się słów nie słyszy, nie rozumie

albo słyszy i rozumie co samemu się chce

i się wierzy, że to siódme niebo jest,

tracisz rezon i ogarnia cię zwątpienie

czy ono aby na pewno jest wyłącznie dla ciebie 

bo otoczone wielbicieli głośnych rojem

a każdy z nich uważa je bezsprzecznie za swoje

wkracza to marzenie będące playboyem

za nic mające zarezerwowane szanse twoje,

i to nie twoja wina,

bo to tyś się z nim umówiła

nie ono z tobą

i w tym kłopot,

ale niewiele potrzeba

by po tym wspólnym przez chwilę 

kawałku nieba

poszło za tobą

jak za słońcem obłok 

zdążą zatrzepotać motyle

pomiędzy rozczarowaniem a zachwytem,

tylko odstąp od warunku wyłączności

daj się ponieść wyzwaniu, zabawie

bierz ile chwila tu i teraz daje,

porzuć wizję, że razem dotrwacie do wieczności,

bo to raczej nie jest to właściwie miejsce

by spotkać tego typu szczęście

mimo, że każdy mówi: ono jest wszędzie,

wystarczy tylko dobrze się rozejrzeć.

Ono tu przyszło poszpanować, pobrylować,

swoje życie podkolorować,

ego swoje troszkę podbudować, może pokochać

z kimś ignorując inklinacje długofalowe ,

ono, jakim je teraz widzisz wcale nie jest gotowe

by z tobą świat cały związać i wyruszyć w drogę.

[ 19-22.09.2023 ]

Syren pieśni sześć

Syren pieśni sześć

Po trzecim dzwonku wpadła zdyszana

pogubiona w swoich planach

bez żenady spóźniona 

jakby to był jej zawodowy trick,

dłonią na piersi wstrzymując wyskakujące serce

zdyszane jak ona

blondwłosa redaktorka krytyk

coś tłumaczy półgłosem

zbyt przejęta swym losem

że chociaż pan dyrektor dał zaproszenie

na spektaklu tego premierę

ona nie dała rady przybyć na przedstawienie

ale musi dać w gazecie relację

,,to niech chociaż coś zobaczę"

w mankiet bileterce prawie płacze,

i tak odczynia swój mały teatr w wielkim teatrze.

Emocjonalny szantaż i egzaltacja,

puste to wszytko jak latem szatnia.

A światła już gasną,

przedstawienie zaraz się zacznie.

Usłyszymy opowieści sześć

poprzedzi je rzecz jasna wstęp

żeby ogólne o co chodzi rozeznanie mieć

by móc świadomie śledzić tę grę,

w której Henryka Ósmego sześć ex-żon 

będzie ściśle udowadniać racje swoje

że tytuł oraz tron nie mówiąc o koronie

należy się tylko tej , którą los najgorszy spotkał,

bo też tak specyficznie monarcha swe panie kochał

a że porywczy był i bezwzględny niesłychanie,

bez żalu do lochu, lub na bezterminowe wygnanie

białogłowy skazywał a nawet na głowy ścięcie

bo go przecież na dywanik papież nie wezwie.

Gdyby znał powiedzenie ,,hulaj duszo, piekła nie ma"

kazałby z niego stworzyć na cześć swoją hymn i poemat.

Której więc przyznać pierwszeństwa palmę

to zadanie nie jest proste, łatwo można dać plamę,

każdy w tę grę mimochodem wciągnięty

niczym przysięgły na królewskim dworze

niemały do rozłupania ma orzech

w którym zaś nie gotowe rozwiązanie a nowy dylemat

wyskakuje jak królik z kapelusza 

aż się zżyma w rozterce tkwiąca dusza

bo każda opowieść tyle bawi co wzrusza i porusza.

Pointa zaś ze współczesnych wartości kanonów wywiedziona,

że nie ważne czy przez króla okrucieństwo 

 czy losu trafem dramatyczną skazą naznaczona 

wszystkim im należy się tytuł, tron, korona

tylko ich wspólne może być ostateczne zwycięstwo

one jak kolorów sześć

on też kolorem jednym aby tęcza miała sens.

Taką prawdę niesie pogodzonych sześciu Syren śpiew.

[ 19-20.09.2023 ]

Warszawskie wspomnienie

Warszawskie wspomnienie

Wspominam dzisiaj Warszawę

w niej z nią trzy dni niecałe,

taką cichą w każdy poranek

z bagietek świeżym zapachem na śniadanie

i aromatem kawy co jak słońca promień po ścianie

wspinał się i wpadał jak do siebie i przyglądał się ciekawie

jakby nas sprawdzał, o której to się wstanie,

by się szybko włączyć w to co było w planie,

potem sprawdzał w lustrze swe modne ubranie

i znikał nim kto zaskoczyć mógłby go w bramie.

Warszawę dzisiaj wspominam

nabierającą około południa blasku w swych zarysach i liniach

wyostrzającą wzrok i słuch w rosnącym tempie życia,

w pląsach zalotną gdzie spokojnie płynie Wisła

i głośną wieczorem niemal do wytrzymałości granic

łamiącą jak kołem spokojny rytm serc

przesyconą aromatem przypraw do mięs wieprzowo-wołowych, drobiowych i baranich,

gdy oliwa, oregano, bazylia, kolendra ,czosnek, lubczyk oraz kmin

przepijają toasty do bukietów południowych win

czasem rzucającą siarczystym przekleństwem jak nieocenzurowany film,

z weekendowym zgiełkiem co podstępnie włazi w sny

i jak ból zęba albo ucha uporczywie ćmi i ćmi,

było mi z tym dobrze przez kilka dni

i szczęśliwy jestem, że jednak nie muszę tam na stałe żyć.

 [ 19-20.09.2023 ]

Podróż do okoła marzenia

Dziś pewien uroczy bardzo Romeo

dosiadł się w Gdańsku dopiero

i wzroku nie mogę oderwać od niego

zachwycam się nawet w skarpetce zgrabną piętą

gdy na chwilę zzuł obuwie...

(OMG, co ja tutaj wypisuję),

a podróż tylko do Warszawy a nie na wyspę Borneo 

na tej zbyt krótkiej trasie nie przemówię do niego,

w Malborku dojrzewam, że jednak podejdę,coś powiem,

no może jeszcze nie teraz, może potem,

i tę pewność siebie całkiem tracę w Legionowie.

A siedzi plecami do mnie

więc jego uwagi mym wzrokiem nie ściągnę

tak więc o moim barwnym afekcie się nie dowie.

Zginął mi z oczu gdzieś w tłumie na peronie,

bo ponieważ do swych spraw każdy w swoją stronę

ruszył ignorując szansę na być może fajną więcej niż przygodę,

pomarzyć sobie tylko mogę,

że jak ja w sobotę

on też będzie wracał tym samym pociągiem,

bo pewne sytuacje przytrafiają się tylko raz

mimo, że los wciąż kusi chińskim wachlarzykiem szans.

[ 14.09. 2033 ]

Spaceruje deszcz po lesie

Spaceruje deszcz po lesie

Spaceruje deszcz po lesie,

aż się szum po liściach niesie 

znudziło mu się chodzić po niebie

blękitów i szarości wszelkie odcienie

niech pozostaną jako wspomnienie

a teraz coś nowego zaczyna mieć znaczenie

jak wyzwanie , inspiracja, przeznaczenie,

nim spłowieją korale, czerwienie

nim zbrązowieja zielenie

chce zaśpiewać ulewą

wszystkim trawom i drzewom

swą pieśń, niech zawtóruje echo

zainteresowane mglą i jesienią,

nogi w kałużach pozamaczać

w nich się poprzeglądać jak w swych twarzach

do morskiego przytulić się łona pobujać na falach,

wiatrom podarować burzowy zapach

odchodzącego lata

zamknąć dzikich gęsi kluczem

czasoprzestrzeń między wczoraj dziś i jutrem.

[ 13-14.09.2023 ]

Z niedzieli na poniedziałek

Z niedzieli na poniedziałek 

Śnił mi się sen mroczny bez słońca 

korytarz bez początku i bez końca 

w nim szereg nieoznaczonych drzwi

jednakowych jak w kalendarzu dni,

co trochę peszy i intryguje jak debiutanta w burdelu,

zaraz za progiem przedpokoik jak w hotelu

półka na kapelusz, wieszak na palto, i lustro,

poza tym wszędzie niedorzecznie pusto,

ściany pomalowane na biało

staniwią aranzację pomieszczenia całą

poza nowocześnie ledową lampą,

czy w tych irracjonalnych dekoracjach

zaistnieć może jakakolwiek międzyludzka relacja?

Możliwe że tak bo ją tworzy zupełnie innego rodzaju inspiracja.

Na drzwiach informacja zwana potocznie obsługi instrukcją

w punktach ujęta lapidarnie rzeczowo

w kilku językach by było światowo

telefonu do recepcji brak 

bo i tak nie ma w niej personelu 

Pisz na Berdyczów, przyjacielu.

I czego się zresztą spodziewać po dziwnych snach....

istnieje przepowiednia , że za którymiś z tych drzwi

cały jak ze snu jesteś dla mnie ty,

bo gdy ty już imię moje i adres mój znasz

los postanowił, że teraz ciebie muszę znaleźć sam

jednak za każdymi drzwiami

jest ktoś przepełniony marzeniami

kto też wyciągnął swój dobry los

że już teraz w jego życiu zjawi się ktoś

i on myśli że to ja

przynajmniej taką nadzieję ma

a los po cichutku z nas obu sobie drwi

tylko on już dziś wie, że to nie my,

a my się też z czasem o tym przekonamy

jeszcze potrwamy ze sobą zakłopotani

bo może za następnymi drzwiami...

a może trzeba ignorować chichot losu

bo oprócz nas nie ma tu innych osób 

a co jeśli nie

i kto to wie?

i tak się miotamy, mijamy

od poczekalni do przymierzalni

przeczuciami ponaglani 

lub ich brakiem wstrzymywani

bo się nie sprawdza żadna taktyka

a w każdym pokoju jakąś rolę sobie trzeba wybrać

tu pierwsza próba

jeszcze nie w kostiumach

lecz przecież nic na niby, zegar tyka

od listopada do października

chociaż nic z tego nie wynika

oprócz tego że starzeje się metryka

co już czasem ktoś  mi wytyka.

Za oknem ranek zbudzony krakaniem wron

a ten sen nieprzydatny przeznaczam na złom

[ 10.09.2023 ]

Summer vine

Summer vine 

Znów lato kończy się zbyt szybko niż bym chciał

odchodzi i zabiera pocałunków słodki smak

w babiego lata nić oplata wspomnień czar

wpisuje kocham cię w pocztówkowy kadr

och, skąd to znam?

Co los obiecał chcesz odnaleźć właśnie tu i dziś

więc idziesz w dół aleją gdzie muzyka brzmi

a lato pisze swój na pożegnanie list

w nim obiecuje ci za rok tu znowu przyjść, 

znów tu być.

Tam gdzie muzyka brzmi , serdeczny ludzi śpiew

w krąg marzeń cię prowadzi beztroski lata zew,

z oczu ocierasz smutku łzy, już cię zaraża śmiech

i już na przyszły rok z tym latem sam umawiasz się

trzymaj tak.

[ 09.09.2023 ] 

List do Z

List do Z 

Nadmiaru twych najlepszych chęci

nie zniosą nawet najcierpliwsi święci

niezmiennie tę samą masz do mnie sprawę

by się umówić ze mną na wspólną kawę

ale wszystko w tej kwestii spala na panewce

mimo, że nigdy nie mówisz że nie chcesz

tylko nigdy ci nie pasuje

termin który zaproponuję

Coś czasem niewyraźnie przebąkujesz

albo jawnie i dosadnie ignorujesz

i tak się bujamy od daty do daty

w które przepastny kalendarz przebogaty

iż wydaje mi się coraz częściej

że nic z tego kotku nie będzie

nawet jeśli wszystkie kompromisy wezmę za oręż

w konfrontacji twych intencji i pragnień

zwyciężyć nie potrafię.

Na szczęście nie muszę bo żaden ze mnie rycerz. 

[ 03.09.2023 ]

Z błękitu nieba

 Z błękitu nieba 

Z błękitu nieba półksiężyca blady zarys

na nachalną twoją urodę się bezczelnie zagapił

jak na najpiękniejszą Helenę beztroski Parys

roztrzepany trzmiel w różową koniczynę zarył,

tak w ciebie wpatrzony prawie się nie zabił

chwilę jak mgnienie żyjący pstrokaty motyl

skrzydeł swych cień na twój obłędny profil

w lustrze wody odbity, niechcąco położył  

bo twego piękna błysk go zamroczył.

Świat bez zastrzeżeń cię wielbi i kocha

nieustannie śle tobie ,,achy" i ,,ochy"

i żaden los prostoty twych ścieżek nie mota,

nie gmatwa, wiatr w twe skrzydła dmucha na pomyślne tylko loty.

Więc pragniesz nim nastanie nagość między nami

bym do ciebie przyszedł jak Toliboski z nenufarami ...

ostatecznie, myślę, mógłbym  z tulipanami.

Ale ja nie jestem postacią z książki

przyniosę ci owszem radości lecz także troski

nie wiem sam w jakiej odmierzone proporcji,

jeśli zaś wolisz literacką frazę uczynić życia swego miarą 

pamiętaj, że Toliboski nie związał się nigdy z Barbarą,

i wsłuchaj się w hejnał pod wieżą Mariacką

w dramatycznie przerwany w nim ton

i deszczu posłuchaj co pada na Bracką 

tak brzmi kantata ciszy na trębacza zgon.

Może nam daj jedną szansę bez warunków wstępnych,

przeżyjmy ile się da chwil wspólnych pięknych,

troski podzielmy odważnie na pół by je łatwiej pokonać

odnajdźmy wyspy szczęśliwe i deskę ratunku w swoich bezpiecznych ramionach,

do rozczarowania pierwszej kropli krwi

kiedy wyda ci się, że nie możesz ze mną być,

bo moja biografia objęta jest całkowitą rezerwacją miejsc

z mocno ograniczonym limitem czasu 

więc będąc pod moimi drzwiami zapukaj i wejdź

zanim się serce zatrzyma przy zamkniętej bramie do lasu.

[ 05-08.09.2023 ]

Puck jak Portofino

 Puck jak Portofino 

Nie wiem do dziś czy mogła być z tego miłość
nie było to w żadnej mierze oczywiste
choć scena jak z marzeń zaiste
gdy raz mnie do Pucka zabrałeś   jak do  Portofino
malowniczego boczną drogą pośród zielonych łąk
gdy mi wcale miłośnie nie płonął wzrok,
może coś się plątało w gestach rąk
bezradnie, może tylko serce
ulegało tajemniczej podniecie
że jak mdlejącą Rebekę w ramiona mnie weźmiesz
tu w szpalerze wysokich topoli

gdzie nas zgorszony wzrok niczyj nie dogoni

  bo przecież nigdy ci nie zdradzałem swoich przemyśleń, 

że leżysz mi na sercu jak kwiat uroczyście

ani tego, że śnisz mi się pięknie erotycznie, 

a nie mogłeś domyślać  się tego mgliście.

Spokojna śpiewających traw zatoka
o świcie ze Słońcem, nocą z gwiazdami
zaglądała nam w okna
by podglądać jak się nadzy do siebie przytulamy,

jak w zmysłowo finezyjny ornament ciała składamy 

jak się namiętnie stajemy własnymi pieszczotami,

ust szepty jak płomienie splatamy

 w blask , szelest niby realny a nie do wiary

 takie nasze czary - mary.

Trzymając nas za ręce środek lata
gwarnym i wonnym środkiem dnia
spacerował z nami po wszystkich promenadach
wylegiwał na gorących piaskach plaż,
zimne piwo sączyliśmy w kafejce na palach
jak zwyczajna turystyczna para
na dwudniowych od codzienności  wagarach
morska fala coś tam szumiała o panów kochających panach
jakby trochę nami zażenowana
a noc podawała wśród gwiazd szampana
i chociaż tak pięknie to wszystko było
jednak nie przyszła by zostać na dłużej miłość.
Może nie było jej do nas po drodze,
a może wcale nie o nią w tym wszystkim chodziło
dziś tym wspomnieniem sprzed lat kawę słodzę,

ubiorę się cieplej bo mimo słońca

za oknem znów się znacznie ochłodziło.

[ 04- 05.09.2023 ]

Po sezonie

Po sezonie 

Dziś molo w deszczu nie tonie

a kawiarnie zamykają podwoje

zwijają markizy, parasole

bo zaraz będzie po sezonie

po nie jednej przygodzie

spoczną uwiązane w porcie

kolorowe łodzie

sennie pluskające swym odbiciem w wodzie,

ucichną gwary na falochronie

i walizki pełne wspomnień

wleczone po wąskim brukowanym peronie

ponaglane przeciągłym gwizdem pociągu

by zdążyły przed podniesieniem semaforu

zająć miejsce w wagonie wygodne

koniecznie przy oknie

by spojrzeniem ostatnim

wzrok nasycić widokiem

tu morza zdradliwego a tu łagodnej  zatoki

nim tor kolejowy zatoczy łuk szeroki

w okolicy Władysławowa

i się widok na morze urwie,  schowa,

zatoka tu i tam jeszcze szafirem błyśnie

zanim czar wakacyjny pryśnie

zanim pociąg przemknie tyłami miasta

nim dowiezie cię tam gdzie na stałe wrastasz,

albo doraźnymi chwilami o kalendarz trzaskasz 

bo sam jeszcze nie wiesz Wenecję czy Madagaskar

wyklejać będziesz znaczkiem na pozdrowień kartkach,

które ze łzami w oczach czytać będzie matka

do której tym czasem wracasz po sezonie

i ucałujesz policzki , usta , skronie, dłonie

nawet jeśli nie przyjdzie witać cię na peronie.

[ 03.09.2023 ]