Mija czas

Mija czas

Mija czas, już się nie śpieszysz aby witać mnie,

ja też mam do załatwienie nagle wiele spraw,

dobrze znasz przeznaczenia siłę lecz jej działasz wbrew,

albo ja zbyt mało jeszcze ciebie znam.

Śmiech przez łzy to już od dawna nie mój styl

brak mi sił aby do nowej zasiąść gry,

dawno już opadły płatki zasuszonych róż

oraz dróg wszystkich przedeptanych kurz.

Nowe dni są jak pocztówki z portretami mgły

pośród nich żyję na pamięć ignorując sny.

Ty sam to znasz, już inny wymiar odlicza tobie czas

nie wchodzisz w świat rozpisany pośród gazetowych szpalt

przystajesz tam gdzie się radośnie rozśpiewa ptak

uśmiechasz się na dobrą wróżbę kolejnego dnia.

[ 16 i 28.01.2023 ]

Rudy lis

Rudy lis

Rudy jak jesienny liść

przez moją drogę

gdy wracałem do domu wieczorem

przebiegł sobie lis,

rozejrzał się dookoła bacznie

pokazał swą minę skupioną

i oczy skąpane księżycowym blaskiem,

wnikliwie się przyjrzał mojej osobie,

ocenił, że nic złego mu nie zrobię,

zanim zgrabny wykonał skok

przez niewysoki płot

i czmychnął szybko w swoją stronę.

A ponieważ często tak bywa,

że lis jest forpocztą dzika

zatem wytężam słuch

bo wzrok

nie przebije się przez mrok

który nie zdradza sekretów

czy nie odbywa spaceru rodzina dzików,

tylko, że trudno jest wśród liści szelest

rozpoznać czy to wiatr, jeż, czy może pies.

A przez ulicznego światła skąpy blask

byle kłoda lub z daleka majaczący krzak

w wyobraźni miewa właśnie dzika kształt.

[ 18.01.2023 ]

  

Więcej nic

Więcej nic

I znowu jakiś on,

spokojny głosu ton

i tak mnie bezwiednie uroczy

gdy pokazuje swe piękne oczy

i chociaż chętnie to dostrzegam

nie marzę, pokusie nie ulegam,

w sny nie zaszczepiam.

I znowu nie Adonis

a jakie wrażenie zrobił,

ale na tyle mogę sobie pozwolić

dyskretny zachwyt więcej nic

i pretensji do losu nie wnosić

pierwszego wejrzenia przekreślić mit

spokojnie śnić nie o nim sny.

Bo ciągle jest tylu chłopców na świecie

ale na mojego życia marginesie

w przepastnego tomu kajecie 

pieśń wolności swe przesłanie pisze

rok cały od zimy po jesień

a na życia liczydle

ciągle wychodzi że mam być singlem.

[ 14 i 28.01.2023 ]

Zanim usnę

Zanim usnę

Czy sen się staje czasu stratą

gdy się w nim popada w czeluść koszmarną,

gdy się morze groźnie piętrzy szmaragdową falą

a na brzegu ledwo co widać postać bardzo małą?

Czasem zanim po ciężkim dniu wreszcie usnę 

zastanawiam się nad Proustem,

albo gdy spotykam się ze sobą

jak z obcą ale znaną sobie osobą

spoglądając co rano i wieczór w lustro

pytam : na co jest już w mym życiu za późno?

i czy da się skwitować wyświechtaną konkluzją,

że wcale nic nie jest stracone

póki wszystko jeszcze być może?

Czy jest to spotkanie z chwilą utraconą,

czy przypadkowo odnalezioną?

I jak refren powracająca konstatacja 

jak frustrująca demotywacja,

jak Ameryka dawno odkryta

że na swej drodze się ciągle potykam

niemalże o ten sam błąd i gdyby nie to

wszystko jakoś lepiej by szło

lub przez okoliczności dziwny splot

szczęście chyłkiem się przemyka

przez mojego życia krąg

i prędziutko jakby go tu nie było - znika.

A przecież moje szczęście jest!

Jak codzienności fresk,

nie wyrafinowany , widowiskowy fajerwerek,

nie dla ślepego raz na wiek cukierek,

ma swój przecież ściśle osobliwy rys,

może dlatego wygląda jak potoczne nic.

Czy w utraconych chwil przepełnionym składzie

jest więcej wspomnień, które chętnie raz jeszcze zobaczę,

na które ze zdarzeń dziś inaczej niż pamiętam popatrzę?

Tak się często zastanawiam nad Proustem

zanim błądzeniem w myślach znudzony usnę.

[ 10-14.01.2023 ]

 

Jeszcze się księżyc za lasy nie schował

Jeszcze się księżyc za lasy nie schował

Jeszcze się księżyc za lasy nie schował

bo nie każdemu się pochwalił jak kochliwie się całował

z niebieskimi ciałami

i ze słowikami 

i z jutrzenką aż ją zaróżowił

tak był całuśny, nic więcej nie zrobił.

Jeszcze się księżyc za lasy nie schował,

jakby się w swoim wędrowaniu zapomniał,

a już go słońce blaskiem poranka  goni,

już prawie go ma jak na wyciągnięcie dłoni

lecz między nimi pędzą chmury i obłoki,

wiatry niosą deszcze jak przygody dreszcze,

na zatokę mgły się położyły ciężkie, gęste,

milczą zbudzone wcześnie ptaki leśne.

Jeszcze się księżyc za lasy nie schował,

jakby się słońcu zuchwale przyglądał,

cząstkę siebie skrywając w szarym błękicie,

czas o tym napisze w swoim zeszycie

skromną zaledwie linijkę w dnia akapicie,

przesypie piasek w galaktycznej klepsydrze

i poleci uparcie przemijać nam to nasze życie.

[ 12-13.01.2023 ] 

Tha tou to po (Powiem mu)

Tha tou to po ( Powiem mu )

Nie wiem,

i obawiam się i chcę,

kiedy myślę o nim - drżę

by to wyznać - waham się.

Jeśli 

on ma kogoś przy kim śpi

to mi będzie bardzo wstyd

życie daje oprócz róż

smak porażki, serca ból.

Chcę mu dać

jak na dłoni serce swe,

już się nie bać w taki czas

przeznaczenia nowych szans

żeby wejść w miłości blask.

Widzę, że ...

że ma w oczach słońca jasny, ciepły blask

i powiem mu

szeptem ust,

że ma w uśmiechu swym pokorę i grzech,

wezmę go w ramiona mocno tak

by poczuć bicie jego serca i ust smak

miłość będzie darem gdy mu siebie dam.

Pokocham go

z całą mocą uczuć swych

wierząc ponad wszystko w to

że pokocha mnie i on

Dotyk mój

podniecenie wznieci w nim

pożar serc, milczenie muz,

czułość po rozkoszy zdrój.

[ 22.12.2022, 07.01.2023 ]

Los pewnego szczęścia

Los pewnego szczęścia

Nadeszło wreszcie 

szczęście

ładniutkie i w sam raz na moją miarę skrojone

na Allegro zamówione

bo tam wszystko mają bez względu na porę,

ktoś je starannie zapakował i nadał

poleconym z adnotacją: do rąk własnych adresata,

a mnie pod adresem wtedy nie było

a los nie zostawił mi awizo,

nie odebrałem, nie zdążyłem przyjąć

miało krótki czas oczekiwania,

zwrot do nadawcy - nie podjęto w terminie

przekreślone dane adresata i nadawcy starania

i już przepadło, nie do odzyskania

bezpowrotnie przeminie,

bo nadawca Anonim Nieznany,

przesyłka więc trafi

do składu szczęść niedoręczalnych

gdzie bez racji 

przestanie cokolwiek znaczyć.

A jak się o tym dowiedziałem, jaką drogą?

Otóż pocztą pantoflową.

[ 05-06.01. 2023 ]

Na progu nic nowego

Na progu nic nowego

I znów nastał nowy rok witany hucznie,

już się wszyscy pokłonili dzieciątku małemu,

czas przyniesie blask zachwytów i wzruszeń

no i dalej potoczy się życie po staremu,

pośród szarych dni niekoniecznie dobrobytu

jednak obrazowi życia doda trochę kolorytu

i  zanim zaskoczy nas kolejny grudzień

radości kilka przeżyjemy, trochę złudzeń

zawołamy: alleluja, i do przodu

wypijemy kroplę dziegciu z łyżką miodu

od przedsionków piekieł do bram rajskich zdrojów

oby tylko w dobrym zdrowiu.

[ 04-06.01.2023 ]

O marzeniach

O marzeniach

Niektóre marzenia

miewają w sobie coś z nieporozumienia

gdy zbyt bardzo się oczekuje ich spełnienia

bo los nie lubi być poganiany , ponaglany

ciągle przecież ma jakieś swoje plany .

Niekiedy coś spełni niedokładnie wczytany

w spis naszych marzeń , w życzeń elaboraty,

więc zdumieni oczy przecieramy

zaskoczeni gęby rozdziawiamy

bo jednak nie do końca to co chcieliśmy to mamy

narzekać nie bardzo wypada

zaś dobrą minę do tej gry trzeba na twarz zakładać,

otóż to jest właśnie powód, pretekst

by spełnianie marzeń brać we własne ręce.

[ 31.12.2022 - 06.01.2023 ]

 

Margines włanego ja

Margines własnego ja

Od lat nie zrywam kartek z kalendarza,

to nie ma wpływu na to co się kiedy zdarza

pośród dni podobnych jeden do drugiego

każdy jest pełen wszystkiego wyjątkowego,

niepowtarzalny jest każdy czy długi, czy krótki,

przynosi wielkie radości i trudne smutki,

do tańca porywa, czasem żąda wódki,

bywa sprawdzianem nas samych wobec sytuacji,

zdarzeń, ludzi, naszych z nimi relacji, konfrontacji.

Każdy dzień darowany w posiadanie, władanie nam

stawia przed nami kwestie otwierania zamykania bram

i okien, czyli mniej lub bardziej znaczących wyborów

byśmy nie byli tylko biernymi królami pozorów,

jednych dokonujemy bezwiednie, automatycznie

co wypada statystycznie średnio  licznie 

drugich w wyniku refleksji, analizy 

które stale pakujemy w doświadczeń walizy,

splatamy sieć kontroli działania przez myśl

by niczego nie uronić z ważnego tu i dziś,

a kiedy nie ma na to czasu trzeba iść na żywioł,

czego następują rozmaite skutki

te zacne i te ni przypiął ni wypiął

albo jak te nie czyniące wiosny jaskółki,

aczkolwiek trudno tu o bilans zerowy,

bo życie to okropnie kiepski księgowy.

Jest chęć by to jakoś oszacować

działań metody, algorytmy, schematy wypracować.

Coś nas ciągnie do stabilizującej rutyny,

gdy się spontanicznością nieco zmęczymy,

z drugiej strony szarpie nas tęsknota i pragnienie

by doświadczyć czegoś co tę rutynę przełamie

z nadzieją, że przez to nic złego się nie stanie.

Czasem spada na nas nienazwane olśnienie

jakbyśmy poznali całe swoje przeznaczenie

i sposób jak z nim splatać swoje każde marzenie,

po czym dochodzimy, nie koniecznie do siebie.

Trzeba żyć i dać żyć innym

życiem powszednim i intymnym

trzeba tak żyć jakby tan dzień

pełen obowiązków i chceń

ta chwila jedyna ten moment

będący spokojem albo głowy zawrotem

miał być ostatnim w życiu naszym 

bez szansy na kolejne podejście 

z poprawkami w pierwotnym tekście,

Żyjemy więc czasem pełną piersią

a niekiedy na własnego ja marginesie

z unikatową na sercu pieczęcią 

wielokropek stawiamy z nadzieją 

za literkami cdn... bo nowe dni na pewno nadejdą.

[01.01.2023]