ZAPACH DESZCZU W POWIETRZU

ZAPACH  DESZCZU  W  POWIETRZU

Zmysłowy zapach deszczu w przedwieczornym powietrzu
o kimś kto już w moim życiu nie ma dla mnie znaczenia
dobre ale odległe przywodzi wspomnienia, 
żebym w końcu uznał, że to wspominanie jest jakby bez sensu.

Intensywny zapach desczu w powietrzu

nadchodzącej powoli z całą świtą gwiazd nocy

obejmuje mnie stanowczo jak amen w pacierzu

i ma mnie niezobowiązująco w swojej mocy.

Zza grubego  pasma szarej chmury

wyłaniają  się jesiennego półksiężyca

bieluteńkie z odcieniem srebra kontury

chwyta ten niespodziewany moment źrenica.

Badawczo czytam swój ostatni tekst,

zastanawiając się, czy może tak być jak jest,

czy wyłapię w nim niezgrabność pomysłową

i zamiast się cieszyć, będę musiał go pisać na nowo.

Przeczuwanego deszczu w powietrzu zapach

oddechem próbuję w siebie złapać

a wśród rozrzuconych  chmur zachodzące słońce

maluje niebo pomarańczą i wrzosem.

W gwarze miasta, ulicy, pracującego pełną parą portu

słowik nie miałby szans zawrócić komukolwiek w głowie

trylem swoim najsłodszym na świecie i głosem 

w pieśni ostatniej nim się zbierze do odlotu

a zresztą każdy słuchawki ma na uszach i tkwi nosem  w smartfonie 

jak w nowoczesnym czymś więcej niż na świat cały oknie ...

Analitycznie rozważam użytych słów sens

i  znaczenia zakres roztropnie nadany

szukam potencjalnie słabych miejsc

jakby to nie przeze mnie był tekst napisany.

W chłodnym powietrzu zapach deszczu

wiatr znad wody przynosi aż tu

przysiądzie na białym półksiężycu potem

a ja cierpliwie czekając na autobus mocniej wtulam się w kapotę.

Dopieszczam ponadczasowości ogólniki,

szlifuję uniwersjalizmy, ale nie odkrywam Ameryki.

Czasem zacieram, patynuję obecności swojej ślady.

Może dlatego aby ktoś łatwiej w tym  zbaczył kawałek własnej prawdy

I zauważył zapach deszczu w powietrzu.

[ 26.09.2020 ]

ZOBACZYĆ SIEBIE JAKBYM TO NIE BYŁ JA

ZOBACZYĆ SIEBIE JAKBYM TO NIE BYŁ JA

Jesień znów

przekracza zamaszyście świata próg

skraca dzień

w wieczoru zmroku łatwo gubi cień.

Nie ma już

na świecie kogoś, kto by czekać mógł

na mnie by

spotkawszy uwierzył, że się spełnią sny

jakby wziął

i do kieszeni boga schował na własność swą.

Nie szukam cię

i szansy nie dam abyś znalazł mnie.

Słońce dziś

się spóźnia i nie chce na kawę przyjść

czekam aż

wychyli spoza chmur swą złota twarz.

Jakiś plan

by siebie wyrwać z monotnii czterech ścian

jechać gdzieś

cieniom dawnych wspomnień przyjrzeć się,

w nowych tłach

zobaczyć siebie jakbym to nie był ja,

radę dać

pokonać swój niechcąco zaprzyjaźniony strach.

Ruszam więc

przed siebie spontanicznie lecz mam cel.

Nie szukam cię

i szansy nie dam abyś znalazł mnie.

Bilet mam

jakby to był klucz do wszystkich bram,

ze mną wraz 

wyrusza ta, która też co jakiś czas

tak jak ja

spróbować chce podróży smak.

Stukot kół

w rytm mego serca się bezwiednie wplótł,

torów łuk

krajobraz świata dzieli mi na pół.

Patrzę na

mijane pola, wsie, rogatki miast.

Nie szukam cię

i szansy nie dam abyś znalazł mnie.

Słońce lśni

za horyzontu kreską jakby mgły 

bukiet barw

pod powiekami zamykam ten kadr.

Kiedy więc

podmiejski pociąg osiągnie cel, skończy bieg,

wejdę w świat

który się mną zdziwi jak nim ja,

z mapy chcę

wybrać,rozpoznać naszej drogi nić

ale wiem

że tutaj trzeba nam bezwzględnie iść

na wieży

kościelnej z pociągu wypatrzony szpic.

Zależy

aby się tutejszości objeść i opić.

Nie szukam cię

i szansy nie dam abyś znaalazł mnie.

I oto

nieśpiesznie dotarliśmy piechotą

gdzie cienie

kamieniczek się kładą na ziemię

pod nogi

a tam są ulicy Wodnej progi.

Przed nami

droga - nią dotrzemy do przystani.

Tu pusto

spokojnej wody niezmącone lustro,

dzisiaj w rejs

ostatni statek odprawiony jest.

Bo ot co

kwadransa do fuksa nam zabrakło. 

Ech trudno

mówimy next time i nie jest smutno.

W kościele 

zaraz się zacznie ślub, po nim wesele

zwiedzanie

odpuszczamy choć to było w planie.

Dwa mosty

brzegi rzeki łączą w sposób prosty,

a nas gna

gdzie uliczki, kamieniczki bo tam

ty to wiesz

Piekarczyka pomnik i zobaczyć go chcesz.

I ja też

a jeszcze  parki pełne pięknych drzew,

i prawie

ogród z tysiącem róż tuż przy żabie.

Szczęśliwi

pod Złotym Żurawiem kończymy

wycieszkę

od codziennych trosk ucieczkę.

Wracamy

jak jaskółki pod własny dach inni a tacy sami.

[24/25.09.2020 ]

ZIMNO ZROBIŁO SIĘ ZBYT SZYBKO ZNÓW

ZIMNO ZROBIŁO SIĘ ZBYT SZYBKO ZNÓW

Tak się lato tegoroczne nieodwołalnie kończy,

że się szarość chmur przez każde okno sączy,

że tarmosi liście zielone jeszcze wiatr nazbyt rączy,

że się niebo z morzem deszczu kroplą na chwilę łączy,

że się w lesie ptak nagłym powiewem chłodu powietrza łatwo płoszy,

że się babie lato przystraja srebrnymi perłami rosy,

skąpe ciepło otula skromne a bogate w odcienie wrzosy,

coraz częściej mgła się pośród mchów i paproci mości,

brzozy i wierzby obgadują losy niespełnionych miłości

swe czerwienie pchają światu w oczy

jarzębiny, kaliny, dzikie róże i głogi,

dęby żołędzie a sosny szyszki rzucają bezczelnie pod nogi

że się zazłociły liście na drżącej osice,

że cieplejsze ubrania dzieciom szykują rodzice,

że noc fastrygami złotych gwiazd odległe bezkresy broczy,

a kościelnym dzwonom w zimnej wieży załamują się głosy.

Jesień świat zaprasza w otwarte drzwi , gościnne progi.

W jej orszaku w orgii barw żywiołów straszydła.

Odchodzi lato bo go niosą odlatujących ptaków skrzydła 

i bezkresny szlak niebieskiej drogi.

[ 20.09.20 ]

ZA ZIELONĄ BRAMĄ

ZA ZIELONĄ BRAMĄ

Za Zieloną Bramą, za mostem nad Motławą

gdzie Długie Ogrody niewiele wspólnego ze swą nazwą mają,

na piętrze dziesiątym, pod niebem banalnie modrym

albo pochmurnym przy dniu mniej pogodnym,

jak w wieży prząśniczki, trzy wschodniozagraniczne księżniczki

z polskim księciem mieszkają. Tym księciem oczywiście jesteś ty.

Gdy cię tak nazywam stajesz się drażliwy, przekornie zły.

Kiedy do ciebie przylatuję niczym motyl na betobowo-szklaną górę

witasz mnie wówczas tak jakoś niezwykle bardziej niż czule,

one niedyskretnie podglądają nasze miłosne zaloty

za pierwszym razem peszyło mnie to bardzo, ale koty za płoty

potem się bałem, że zgubi je  ta ciekawskość

i z balkonu jedna przez drugą pospadają, 

a łatwo za wygraną nie dają

i nie widać aby im się znudziło i miały dość,

tak więc wielu naocznych świadków miał nasz każdy ku sobie śmielszy krok,

ale naszym sprzymierzeńcem był coraz prędzej na szczęście zapdający zmrok.

Z jedną z księżniczek postanowiłeś wziąć fikcyjny ślub

żeby dostała polskie obywatelstwo.

Lojalnie mnie o tym uprzedziłeś,

w twoich oczach widziałem jak niezbicie wierzyłeś

w racji oczywistość każdego punktu scenariusza, w który się wkręciłeś,

mogłem ci na to tylko powiedzieć : tak postanowiłeś, to tak zrób.

Nie oczekiwałeś ode mnie w tej kwestii rad,

ani ja nie zaliczę tego w ciężar konta zdrad.

Szlachetne koleżeństwo - ty mówiłeś : przyjaźń- zmieniłeś w białe małżeństwo.

Teraz przypominam sobie,

że to wówczas było bardzo w modzie.

Ale żeby wszystko miało znamiona jakiegoś porządku, ładu

zaprzestano udzielać benefity z automatu.

W tej przyczynie osadziła się mojej zgryzoty oś.

Może dlatego wkradły się zwątpienia czy ma sens nasz wspólny los.

Czy bardziej będziesz chciał być mój, czy bardziej będziesz musiał być księżniczki mąż?

Ten jeden pozór świadomie stworzony

wymagać będzie konsekwentnych kolejnych pozorów, sytuacja jakby ktoś puszkę Pandory otworzył.

Milion komplikacji dla nas zaczęło do mej zalęknionej wyobraźni lgnąć,

same złe przeczucia podszeptywał mój wewnętrzny głos.

Coraz cięższą wydaje mi się ta życia próba

gdy się tak nagle odemknęła lęków tuba.

Czasem na samą myśl, że się cokolwiek z tego spełni jeżył mi się włos.

I nie spałem długo w każdą noc.

Zakochany bardzo byłem w tobie

i przecież niemałą szansę dla nas widziałem w twojej osobie,

więc starałem się gasić wewnętrzne pożary, miną dobrą nadrabiać z rozsądkiem,

który zaglądał do mnie czasem jakżesz zazwyczaj przelotnie,

pocieszałem się sam, że to przeszkadza mi tylko trochę.

Mam nadzieję, że w nadchodzącym zdarzeń korowodzie

nie zapomniałeś o z góry przewidzianym rozwodzie?

Zaraz jakoś krótko po tym były moje urodziny,

dzień był szaro -bury, jak to bywa na ogół w środku zimy.

Na stacjonarny do pracy zadzwoniłeś rano

z nieoczywistą bardzo sprawą

by nieuroczyście oznajmić, że nie jestem dla ciebie ten jedyny,

że w związku z tym masz dylemat kogo wybrać, z kim się związać.

Nie wiem jak ci pomóc tę sprawę rozwiązać

zwłaszcza będąc w pracy na służbowych łączach.

Nie ujawiniłem się tutaj, że jestem z tobą parą.

Wszystkie nasze chwile stanęły mi w oczach.

Powstał w tej krótkiej chwili tych wspomnień niezwykly obraz.

jak podczas obracania kalejdoskopem tworzy się zadziwiający kolaż.

Tak mnie zaskoczyłeś, że sensownego nic ci powiedzieć nie byłem w stanie.

No tak, ktoś się w twym życiu zjawił, objawił i wydał się tobie

potencjalnie ode mnie lepszym, więc zagrałeś tym asem w rękawie.

Ale oczywiście bądź spokojny, nic nie zrobię ani tobie ani sobie.

Wybierz go, byś nie żałował, żeś nie spróbował

a może on cię właśnie będzie lepiej niż ja kochał, całował.

A może tylko tak to rozegrałeś by mnie ostatecznie wypróbować?

Albo, żeby łatwiej się ze mną rozstać?

A przy tym zdjąłeś ze mnie poczucie winy.

A potem wróciłeś na łono koszalińskiej rodziny.

Często bywam dla kogoś w życiu jego miłą ale tylko chwilką,

krótkim wstępem, preludium, uwerturą, przygrywką.

I tylko ja coś o tym wiem

Czy tego chcę czy nie.

[ 09.09.2020 ]

ZAUWAŻAĆ LUBIĘ CZAS ŁĄCZĄCY NAS

ZAUWAŻAĆ LUBIĘ CZAS ŁĄCZĄCY NAS

Zauważać lubię zwłaszcza ten czas,
który na krótko ale intensywnie łączy nas
i choć to dość naiwnie brzmi
rad bym ignorować, który nam siebie odbiera
serwując pustkę co jak ból zęba ćmi
i po swojemu sprytnie granice między nami
to wyznacza to zaciera
kiedy zostajemy bez siebie tak bardzo namacalnie sami.
Za szybko kroczy w bezcennej chwili z tobą przy winie
jeszcze gra uwerturę na nieznacznie rozstrojonym pianinie
a już nuty składa, zamyka intrument i  jest po koncercie.

Ucieka coś szepcząc do nas jakby w sekrecie.

Zapisać to pragnę na wypadek wszelki na kawiarnianej serwecie.

Ale rozsypują się litery ktoś je potem jak śmieci wymiecie.
Zbyt wolno zaś swe kroki jak roztropny saper na minowym polu stawia
gdy tęsknię i czekam abyś już tu blisko był ze mną i przy mnie
bym cię witał z radością : no, jesteś tu nareszcie
i zapomniał, że wraz z tą chwilą przyszedł i czeka moment rozstania
i zapomniał, że co jest to będzie dopóki przeminie.
Czas zawsze wytrwale sobie płynie i z tego słynie ,
to pojawia się, to zaś ginie, dziś prędko, jutro leniwie,
a wczoraj jakby go wcale nie było
bo przepadł gdzieś w cieniu za sienią
albo się urwał na kwadrans przed pełną godziną.
Czy to w górach wczesną jesienią
złotą polską, czy w zimie na nizinie
albo późnym latem na równinie
czy też nad samym morzem
czas włada czasu przestworzem.

Rządzi chwil smakiem i kolorem.
U ciebie południe już było, a u mnie dopiero będzie
i trzeba to brać pod uwagę aby mieć o czasie jakieś względne pojęcie.
Najbardziej lubię czas mierzyć
długością naszych cieni na spacerze
i jednostką niespieszności picia z tobą kawy
kiedy łatwo w nas można wierzyć
i zbędne do tego są zaklęcia i pacierze
i tak łatwo zachwycamy się wszystkim nawet bujnością i różnorodnością trawy.
Zauważać lubię czas
szczodry niekiedy i obfity jak las
cieplejszymi powiewami wiatru i zawilcami
najcichszymi szeptami pod spadającymi gwiazdami
a potem tam gdzie wiosną były fiołki i zawilce
pod koniec lata żołędzie, szyszki i buczyna
znak, że nowa odsłona czasu i życia się zaczyna
snuje się wtedy czas srebrnymi nitkami

tylko nadal nie wiem czy jest przeciwko nam czy z nami

 przemijania mocami niepokonany.

[06.09.2020]

ZEGARÓW TARCZE PEŁNE SĄ CZASU [ z pierwszych liter ]

ZEGARÓW TARCZE PEŁNE SĄ CZASU

 [ z pierwszych liter ]

Daleko na codzień przez większą część roku
Lecz nawet wtedy najbliżej bo mam cię w sercu z radości łzą w oku.
A gdy przyjeżdżasz świat nie zna się na geografii i topografii,
Czasu wspólnego chwil wiele wykorzystujemy jak każdy z nas najlepiej potrafi,
Idziemy na całość, na skróty, dajemy sobie siebie najpełniej
Egzamin ze wspólnego razem przed nami stawia każda noc i każdy dzień
Bo bycie blisko razem to spełnienie ujawnionych najskrytszych marzeń
I prawdziwe sztuki kompromisu wyzwanie
Enigmatyczne szepty nocy zakwitały w pocałunkach o świcie
Jak można naczerpać  tego na zapas na dalsze życie?
Egipskie plagi odległe są ciągle jeszcze
Sezam rozdaje nam szczodrze słodko smakujące szczęście
Tarcze zegarów pełne są czasu i nieznanych losu zamiarów
Emocjom nie ulega czas, który na serio nie zna żartów
Mamy w głodzie siebie, pragnieniu siebie, siebie dla siebie
Ja nie wiem czy to dosyć, za mało a może zbyt wiele
Ale tego nie wiesz także przecież wiedzący zawsze wszystko ty
A zatem życie sens ma i  smak nierozstrzygniętej gry
Dlatego pozwalam sobie i tobie bezładnie mieszać na palecie jawy
Lustrzane odbicia marzeń o smaku spojrzenia znad filiżanki kawy
A sny niespokojne o twój zamierający oddech rysować błękitem
Malować zielenią nadziei obłaskawionej jak noc spłoszoną świtem
Nic poza tym a wszystko ponad to nieuchwytne choć w zasięgu
I jeszcze ciągle oczarowani sobą jak deszczu kroplą tonącą w kałuży kręgu
Elegijną etiudą graną w każdy nasz brzask na liściach przez srebrnousty wiatr.

[ 5-6.09.2020 ]