ZA GŁOSEM SERCA

ZA GŁOSEM SERCA

Chodźcie tu, powiem wam, żył raz piękny młody król,

rządził krajem, rządził ludźmi tak jak umiał i jak mógł,

jak się zwał nie ważne jest i niech to nie złości was

pieśń nie o nim wszakże jest, w niej miłość główną rolę ma.

W tym samym czasie tam, przepiękna jak we snach

dziewczyna gęsi pasła w pobliżu pałacowych ścian,

i ujrzał ją sam król, zakochał się jak żak, powiadomił dwór,

z nią tylko się ożenić chce, niech zaraz szykują huczny ślub.

Za głosem serca iść

brać z ukochaną ślub

królowi wolno to czy śmiałby wątpić ktoś

z miłości żenić się może także król.

Żenię się! Żenię się ! tak ogłosił król na cały świat 

więc się nagle odbył królewskich rodzin zjazd 

i jakiż skandal z tego był, jakiż z tego skandal  był

lecz pieśń nie o tym także jest, w niej miłość wiedzie prym.

I oprócz tego, że z darami i uszanowaniem każdy tutaj stał

to dla naszego króla tysiące rad bezcennych miał 

a on wyprawił ten zaplanowany wśród lustrzanych sal bal

i tę, którą tak mocno pokochał poprowadził w pierwszą z par.

Bo kto powiedział, że

za głosem serca iść

nie może żaden król, żaden w świecie król,

z miłości żenić się nie może żaden król.

[ 27.09.2021 inspiracja Królowie mogą wszystko ]

ZAPROSZONY TU NA KRÓTKI MOMENT

ZAPROSZONY TU NA KRÓTKI MOMENT

W swym życiu jestem tylko gościem

zaproszonym tu na krótki moment

witały mnie otwarte drzwi na oścież

i plakat z obietnicy pięknym mottem.

Nie pogościmy się zbyt długo

a już zaczniemy się rozchodzić

na zmianę pierwszą lub na drugą

nie wprawieni jak żyć tym bardziej jak odchodzić.

Wszystko z początku było proste

każda droga nad przepaścią zawsze z mostem

i ufność podszeptana serca głosem

i wiara że się jest na ty ze swoim losem.

A z czasem jakby częściej

spotyka mnie kłopotów więcej wciąż i więcej

a życie biegnie coraz prędzej

a ja gonię je nie mogąc złapać za ręce.

Jak ze świecy wosk  kroplami ścieka

tak po cichutku me życie ucieka

a ponieważ nie ma drogi wstecz

płomień jej za chwilę też przestanie drżeć.

I już wiem, że nie da się zawsze tak żyć

jak się pragnie, jak trzeba i jak wypada

Bóg nie patrząc losowi w twarz splata tę nić

nikt tu niczego ze mną nie ustala, nie obgada.

Coraz więcej zbiera się ran i zdrad

ktoś  duszy pociechę obiecuje u nieba bram

a gdy już dusza dotrze tam

zapomni i wybaczy wszystko co wpadło  w nią z odłamków zła.

Może więc prawdą jest to

że mimo wszystko

że trzeba tak żyć by miłość rozdawać i dobro

wszystkim tym którzy tu i teraz w gościach są.

[ 26-09-2021 inspiracja My w etoj żyzni]

ZMIAN NADCHODZĄCYCH NAPIĘCIE

ZMIAN NADCHODZĄCYCH NAPIĘCIE

W strefie przejściowej

tyle prawdziwej, co wymyślonej,

między latem i jesienią

gdzieś między niebem i ziemią

zmian nadchodząych napięcie narasta,

że wytrzymać nie można,

nie wiem, czy to idzie od morza,

czy nadciąga od strony miasta,

ale idzie, jak fatum

a nikt nie gra larum

tylko tak teatralnie mgły kołdrą

świat otula i go sobie ogląda

nim ją wiatr rozwieje, poniesie,

gwałtem rozkocha i porzuci gdzieś w lesie.

Lato przezornie zgoliło brodę

i udowadnia, że ciągle jest młode

tak bardzo nie chce jeszcze

dostać biletu na odchodzenie w dalszą drogę.

Jesień przebiegła poczekalni korytarze

puste jak wszystkie o tej porze bałtyckie plaże.

Rozwiesza gdzie może kolorowe witraże,

refleksy zeszłorocznych wspomnień i obietnic kolaże,

na które pada pierwsza tej jesieni mżawka,

gdy patrzę w jasny snop światła

to mam wrażenie, że płacze latarnia

a jej łzy spływają po ziołach, trawach

i drży pajęcza sieć na astrach,

w sieć wpadły muchy

a w nich żadnej skruchy

chociaż w oczy zajrzał strach.

Tylko czas niczym nie szasta,

zbyt skrupulatnie przemija i nie przeprasza

nie ważne czy już siódma , czy dopiero jedenasta,

taka to jest jego praca własna.

Podziwiam zmienną świata urodę

tylko trochę bez sensu tak tu moknę.

Zmiany nadchodzą obronić się przed tym ni jak nie mogę.

[ 23-25.09.2021 ]

 

ZDZIWIONY ANIOŁ STRÓŻ

ZDZIWIONY ANIOŁ STRÓŻ

Kiedyś malarstwa żył mistrz

dom miał przepiękny a sny

on tak malował jak nikt,

a potem nagle gdzieś znikł.

Bo oczarował go ktoś,

i on uwierzył w ten los

bez wątpliwości i trosk

prowadził go serca głos.

Sprzedał obrazy i dom

i gdyby mógł to by też

za bezcen sprzedał swą krew

by uszczęśliwić tę ją.

I z diabłem podpisał pakt

by ona żyła jak w snach

za wszystko co miał chciał jej dać

jedyny na świecie kwiat.

A gdy czekał z darem swym

pod oknem jej niejedną noc

ktoś z niego śmiał się i drwił

on w szansę swą wierzył wciąż.

Budził przeczuciem  ją świt 

że miałby spełnić się mit,

i ona widzi,że tkwi

ktoś vis a vis w parku wśród mgły.

Gdy otworzyła swe drzwi

myślała, że to  się wciąż śni

lecz poszła spotkać się z nim

bo on tam bezbronny drży.

On chciał jej miłość dać swą

a ona uznała , że to jest błąd

słów zamienili pięć na krzyż

na zawsze nie chciała z nim być.

On by jeszcze coś rzekł

ona już wracała za nią cień szedł

chociaż przyjęła kwiat

ten jego życia dar

Odeszła teatr swój grać

sztuki kolejny akt

pośród starych na nowo rozdanych kart

wciąż podziwiając ten kwiat.

Chociaż pozornie nie stało się nic,

I jakoś trzeba z tym żyć

na zawsze w relacji aktorka - widz

On został zupełnie sam uzyskawszy  wszystko i nic,

I do pociągu gdzieś wsiadł

by jechać w nieznaną dal

i aż do kresu swych dni

bez powodzenia malować swe sny.

I zdziwiony jak zdziwiony anioł stróż

z okna patrzy nie wierząc, że to już

nie będzie miłości co była tuż tuż

po co więc nowy obraz czy tekst nowych sztuk.

[ 22-25.09.2021 inspiracja Milion ałych roz]

ZJAWISKOWA

 ZJAWISKOWA

Po deszczach przez noc

pośrod stokrotek, w rumiankach

pojawiła się nagle pieczarka,

jak gdyby nigdy nic

i słodko sobie śpi i śni,

aż się sosna roześmiała w głos,

podrzuciła jej życzliwie

do kapelusza trochę zielonych szpilek,

kilka szyszek w podszycie

by się czuła znakomicie,

uśmiechnął się poczciwie stary dąb

wykonawszy gałęziami efektowny skłon,

dostojnie ją pozdrowiła

długowłosa wierzba i jarzębina

cała w zmysłowych karminach.

Nawet pachnące jeszcze latem ostre trawy

szepczą kochana witamy, zapraszamy, nie ma sprawy.

Gdy swoją drogę słońce

rano roztropnie rozpocznie

otuli ją babiego lata kokonem

jak miękkim czułości welonem

by się poczuła bezpiecznie,

jeszcze ozdobi kropelkami rosy

by się w ich refleksach odbijały tęsknoty,

z których czasem powstają preteksty

do zwierzeń, intymnej rozmowy

i przy kawach snute nonsensy.

Tak niepozorna a jakże zjawiskowa

każdy jej ciekawy, każdy ją kocha,

każdy pragnie by go obdarzyła swoim spojrzeniem

od którego robi się jaśniej, ciepłej, piękniej.

[ 19-21.09.21 ]

Z SZAROŚCIĄ DO TWARZY

Z SZAROŚCIĄ DO TWARZY

 Dzień dziś pomalował swe usta szminką szarą

 szarymi pudrami podrasował twarz,

 pod nosem nucąc takiego mnie kochaj jakiego masz,

 i uśmiecha się nad łez swoich pełną miarką

 cokolwiek niewyraźnie, cokolwiek blado

 jak ja prezentując swoje oblicze niewyspane

 próbując palcami uładzić włosy rozczochrane,

 widać, że jemu wstawać też się nie chciało

 a tu nakręcić tę codzienności sprężynę by wypadało

 choć po stronie  chęci i zapału rażący deficyt i kary godne manko

 pomiędzy   Młynarskiego tak boleśnie 

 i dziś aktualną jak w makabrycznym czarnobiałym śnie

 jedną a drugą z przesłaniem i morałem balladką

 wypić poranną kawę z likierem i śmietanką 

 i w swoim dzienniku zapisać notatkę kredką jaskrawą

 wbrew wszelkim niechęciom i wewnętrznym marazmom,

 odśpiewać radość o poranku

 która być może raz jeszcze udzieli nam rabatu

 na przekór skłonności duszy ku krzywym i brzydkim wyrazom.

[ 18-9-2021]

ZBIÓR BILETÓW WIZYTOWYCH

 ZBIÓR BILETÓW WIZYTOWYCH

Alicja, po drugiej stronie lustra,

nad powieścią Prousta,

w zamyśleniu nieznacznie wydyma subtelne usta,

prostych odpowiedzi szuka

a to nie łatwa sztuka

gdy  śpiewu zaczarowanego ptaka słucha,

z kapelusza zając się tym wzrusza,

a wiatr znów coś szepce o starych gusłach,

Dama Kier wygłasza memorandum

De gustibus non est disputandum

i że nie kładzie się zaborczego cienia

na dobre, miłe wspomnienia.

Niewierna czasu rzeka

 ciągle ucieka, ucieka

a czas raz po raz oblicze zmienia

i się stroi, przebiera w coraz zmyślniejsze złudzenia

niby na pokaz a niby od niechcenia.

Gdzieś był już fortepian  w rzece 

ktoś kiedyś na nim grał partytury na cztery ręce

potem  za bezcen go sprzedał

a sam bez wieści przepadł.

Po skrzypku na dachu

nigdzie żadnego śladu,

zaczarowany flet

utracił swój szlachetny śpiew,

zaginął saksofon, który łkał

gdy  księżyca sztylet

na nocne wilków wycie srebrny bilet,

na czarną nieba tacę mrok kładł

i trąbki dźwięk 

jak rozbitego szkła brzęk

i zegar stary, który kuranty straszne grał

rozbrzmiewała na przemian

aria ze śmiechem i żałobny marsz

i coś  jak  z Jankiela

jak hasło flaga na maszt i okno otwórz na świat

i werble onieśmielone 

gdy na niespodziewany wiwat

ktoś huknął puzonem

zadziornie, z fasonem.

Pod tajemniczego ogrodu zakluczoną bramę

przychodził czasem klaun zakochany

nie bardzo szczęśliwie

lecz uparcie i osobliwie

wielbiąc czasem waleta a czasem damę,

i mały  niezbyt w uczuciach stały elf

nieco arogancki , nonszalancki, zbyt śmiały,

który lubił odchodzić zwłaszcza w deszcz

by się sobie w kroplach srebrnych 

poprzyglądać i nie brać do serca złamanych serc

i roztańczona dziewczyna

zapomniawszy swego tamburyna

bo w nieustannej podróży 

niezdecydowana czy ufać w to co na płatkach wywróży.

Czasem zielonooki wiatr tu przybiegł

po majowych burzach osuszyć kapotę,

zacerować nieprzemakalną pelerynę

zreperować buty zdarte na brukach gwiazd

aby potem wieczorem i za dnia

na swej harfie ptakom w przelocie 

lirycznie grać,

Niekiedy przychodził jak deszcz z gitarą chłopiec,

za którym nie pragnęła polecieć jednak na świata koniec 

wiolonczelistka prześliczna dziewczyna.

I tak się tu i teraz historia kończy i rozpoczyna.

Alicja po lustra drugiej stronie

jej wątki rozplata i splata a płoną i pulsują skronie,

zmęczone ma dłonie,

wysnuwa sens prosty jak słońca promień,

ale nie, to jeszcze nie koniec.

[ 05. 11.09.2021 ]

ZŁA Z ZAPAŁKAMI DZIEWCZYNKA

 ZŁA Z ZAPAŁKAMI DZIEWCZYNKA

Śni mi się często dziewycznka z zapałkami

zła na rolę jaka jej w historii przypadła,

w mym śnie wygraża , że zaraz ten cały świat spali

bez żalu i wszystkie poukrywane świata straszydła

chociaż się też spalą barwnych motyli skrzydła

i otworzy jasną przestrzeń na niezmąconą niczym dal

i może wówczas uwierzy w jakiegoś sensu ślad

i w łaskę  nadziei , którą ktoś jej dawno skradł

i w dobroć miłości, której jej los poskąpił

jakby w zatargu między dobrem i złem  nie było nikogo kto by ustąpił,

albo ktoś mądry nie wymyślił pojęcia kompromis

w życiu uproszczonym jak komiks.

Budzi mnie świt skąpany słońcem

kiedy ranek jest po prostu rozkosznym brzdącem,

ale świat nie na moją miarę skrojonym rozsądkiem

otula, bym się nie zastanawiał się nad tym snem

bo nie po to wstał właśnie mój nowy dzień 

i nie trzeba zgadywać jak smakuje tlen

by od nowa tworzyć kolaż marzeń, możliwości i chceń

by śmiało czy nieśmiało ale wyjść przed sień,

zrobić krok, pochwycić powiew natchnienia

by szukać drogi i klucza do zrozumienia.

I nie okopywać się w usprawiedliwienia.

[ 11.09.2021 ]

ZAWODZĘ

 ZAWODZĘ

Zawodzę 

gdy nie brnę przy tobie na oślep

i brać od ciebie niczego w ciemno nie chcę

Zawodzę

gdy po drodze

poezji nie zmieniam w prozę

i gubię raz po raz

wyznaczony szlak

ukryty w rysunku map

Zawodzę

gdy przynoszę

bo to wszystko zbyt oczywiste

albo zbyt dosłowne

albo w umowności zawieszone

zawodzę

gdy się nie zachwycę

bo coś nie jest ważne w tę właśnie chwilę

zawodzę

gdy nie zapominam

że twoja wina

Zawodzę

gdy nie rozumiem

o co pytasz

czego potrzebujesz

Zawodzę

gdy nie lecę jak ćma w twój ogień

i na czułość wybieram zły moment

Zawodzę

gdy przychodzę

bo się okazuję 

nie tym kogo oczekujesz

Zawodzę

gdy odchodzę

bo za długo to trwa

nim wiem, że już czas.

[ 04-05.08.2021 ]

ZWĄTPIENIA, OBAWY

 ZWĄTPIENIA I OBAWY

W pierwszą wrześniową niedzielę

tu z pozoru nic się nie dzieje,

a niedaleko Malborka, w niedużym Ryjewie

właśnie będzie się niespełniać jedno moje marzenie.

Wyznaczona i odnaleziona do niego droga jest prosta,

cóż kiedy powrotna

jak mgła ulotna

do radości i szczęścia

że się by było przygody częścią

przypina jak na wróble strachowi wąsa

zwątpienia i obawy,

oddala, udaremnia chęć zabawy.

Ta niewykorzystana szansa na mnie się dąsa,

i kiedyś niewątpliwie utrze mi nosa,

bo czy to przystoi

za okazją tak nie pogonić?

[ 05.09.2021 ]

ZNOWU NOC ZE SNU

 ZNOWU NOC ZE SNU

Znowu noc rozwiesza sny,

wśród mgławic gwiazd,

a dalej niesie je wiatr

przez kosmos, przez świat

i siada na próg,

jak wierny pies

u twoich stóp.

Ze snu wstał nowy świt

ty jeszcze śpisz

To dom, twój azyl, twój schron,

by znów móc się śmiać na przekór łzom,

by mieć więcej niż chcesz

codziennych szczęść 

choć czas,

który tu masz

nie chce zbyt długo trwać.

[ 02.09.2021 ]

ZAKOŃCZENIE LATA

ZAKOŃCZENIE LATA

Księżyc pełny swoją pełnią 

wzszedł wśród puchu chmur

i miękko się rozsiadł 

jak wielki nieba król,

że sama Wenus błysnęła łzą

wzruszenia chociaż kradł

spojrzenia mlecznej drogi gwiazd

i zakochanych kiedy przestawali się całować

na chwilę, żeby go poobserwować

z zapartym tchem...

zrobiłem kilka zdjęć

ale jak zwykle  nie wyszło to

o co mi zasadniczo szło.

Po tej nocy wstał pochmurny szary dzień,

w którym wszystko trzeba a nic się nie chce,

nawet kawa smakowała jak powietrze

przesycone wiszącym nad miastem deszczem,

chociaż w kalendarzu lato jeszcze,

po zapachach, po kolorach czuć i widać, że już jesień.

A ja wspominam innego lata nieśpieszny koniec,

był środek dnia, południe samo jak w dawnym filmie,

czekałem na przystanku, gdy zatrzymało się auto czerwone,

a za kierownicą byłeś ty

przystojniak, który często i anonimowo mi się śni...

zaprosiłeś gestem nie budzącym wątpliwości że mnie miałeś na myśli,

I chyba nie było miejsca na wątpliwości,

Nie w głowie mi były imperatywy o przezornej ostrożności.

Wsiadłem i zabrałeś, jak windą do nieba, 

do baru nędznego na gram czystej wódki.

Niewiele z tego pamiętam dzisiaj,

ale umówiliśmy się na sobotę najbliższą,

Lecz nie przyszedłeś, jakbyś to sobie przemyślał,

i aż tak serio nie wziął co darował losu kaprys krótki.

I więcej wspomnień o tobie, poza tym, niestety nie będzie.

Może jest to dowód na przypadku w świecie istnienie...

Zrobiło się chłodno

zamykam więc okno.

Mimo, że w kalendarzu lato jeszcze,

czuje się w powietrzu wczesną jesień.

[ 29, 30.08 i 04.09.2021 ]