Sztuka?

 Sztuka?

Oglądałem w galerii sławne obrazy

wystawione ku czci czy z innej okazji 

ale nie wiedziałem co który znaczy

bo to ogólnie , w zasadzie bohomazy,

no tak malować to każdy przecież potrafi...

i wmówić geniusz bezczelnej abstrakcji.

A jednak tylu ludzi się w nie gapi i gapi

oczu nie mogąc oderwać, wymieniając się uwagami

a przecież nie każdy widz to zwykły snob

który nie znając się na rzeczy ani w ząb,

udając bez trudu wyrafinowany smak

i wyrobiony estetyki gust, absolutnie jest na tak

I ja też jak zahipnotyzowany totalną brzydotą

już nie próbując nawet dociekać co to

w konfrontacji z rozkrzyczaną modą

nie mam szans, (może jestem idiotą?)

nad zjawiska tego fenomenem ubolewam

i białą flagą nieśmiało powiewam.

Być może ktoś gdzieś kiedyś 

w sobie iskrę bożą widząc w nią wierząc 

(albo ktoś komuś ją wmówił dla hecy)

na poddaszu lichym siedząc

mając już dosyć klepania biedy

bądź dla żartu około artystycznego

niewinnej podpitej lekko krotochwili

bo się koledzy założyli 

popełnił swe niecne bluźnierstwo

wszelkich dotąd istniejących kanonów przeciwieństwo.

Potem zaś wmawiał kolejnym marszandom,

bo chciał by sypnęli w końcu jakąś kasą,

( forsa ma znaczenie w każdych czasach ),

że oto stał się nowego stylu awangardą

a marszandzi tę retorykę podchwycili

by z nich inni nigdy nie szydzili ,

że tak się naiwnie pomylili

innym też to na wypadek wszelki wmówili,

ktoś przyłożył stempel arcydzieła 

i przylgnęła na stałe ,,licencia artistica"

kto nie widzi , nie rozumie,

ten zwyczajny nieuk ,dureń 

który się na tym nie zna

jego protest bytu racji nie ma

A jeżeli to jest sztuka

i trzeba do jej zrozumienia klucza

po prostu poszukać?

owszem jest to niekiedy pokusa.

[ 20-25.kwie. 2026 ]

Cisza nad jeziorem

 Cisza nad jeziorem 

Bywają takie cisze nad wodami jezior

które się otulają chłodnymi mgłami

kiedy łąka swą kładkę zanurza jak jęzor

złakniony pies,a tafla się przeczesuje gałęziami

płaczącej wierzby  

opadającymi miękko jak nimfy leśnej dłonie

gdy bierze w nie wodę by zwilżyć skronie

[ 25.kwie.2026 ]

A wiatr coś ptakom ...

 A wiatr coś ptakom ...

Widziałem dziś

na świata początku i końcu

jak się Ziemia kłania Słońcu 

na linii horyzontu

wśród grzywaczy małych fal

co się z nikim nie ścigają nie pędzą w dal

tylko ku plaż zimnym piaskom

za którymi las, dalej wioska albo miasto

gdzie się snują sny nie mogące zasnąć,

a wiatr coś opowiada ptakom

[ 20.kwie.2026 ]

To tylko sen

 To tylko sen

Wśród kolumnady powabny zagościł cień

kogoś kto tędy niedawno gdzieś szedł

cieniutki sylwetki zarys na popękanym murze

kserokopią odbiję niezwłocznie na chmurze

jak ogłoszenie , awizo , że nadal tu jestem

i czekam by go spotkać pod byle pretekstem.

Niech wiatr tę wieść po świecie rozniesie

bez zbytecznych uproszczeń i skreśleń

niech mi odpowiedź zwrotną przyniesie

że zakończono spektakularnym sukcesem

dopasowanie przechodnia z jego cieniem

choćby laur zwycięstwa miał stać się cierniem.

Tego się nie da do końca całkiem wyjaśnić

trzeba więc daremności płomień wygasić

nadzieję odesłać na zasłużony capstrzyk 

niech sen ją ukoi jak przeciwbólowy zastrzyk

może we śnie dwa cienie odegrają teatrzyk

bo to jest tylko życiowego niefartu klasyk.

[ 19.kwie.2026 ]

Wszystko to za mało

 Wszystko to za mało 

Nic lub wszystko

będąc hazardzistą

daleko czy blisko 

w dzień czy nocą mglistą.

Zawsze śmiało 

wszystko to za mało 

blef znaczoną kartą

z magią biało czarną.

I w cieniu rzęs pomysłu błysk

że da się wciąz na fartcie w życie iść 

jutrzejsze szczęście mieć już dziś

bo jutro może nie chcieć przyjść.

Nie pytać wciąż czy mieć czy być

dwie prawdy splatać w jednej myśli nić

nawet gdy nie istnieje nikt

do kogo mówisz ,, Ty ".

[ 18.kwie.2026 ]

Uwielbiam zawilce

 Uwielbiam zawilce 

Uwielbiam zawilce

bezwzględnie wszystkie

już ich kępki i połacie widzę 

gdy przechodzę przez ulicę.

Czy do snu tulą w zieleń swe oblicza

nie wzdychając do gwiazd i księżyca,

czy do słońca obracają swe kwiatki

gdy im chętnie przeliczam płatki

czy je deszcz kwietniowy zmoczy

i stulają swe główki , w płatkach skrywają oczy

widok ich niezmiennie uroczy,

każde tchnienie wiosny mnie z nimi łączy

i wspomnienia w czas dni zimowych i nocy.

[ 15.kwie.2026 ]

Prawda ?

 Prawda ?

Podoba się zawsze sama sobie 

nawet gdy jej ktoś coś wytknie przykrym słowem,

ot po prostu dalej  robi swoje

z roziskrzonym wzrokiem

prze do przodu nie zastanawia się nad każdym krokiem

i nie potrzebuje adwokata

bo wierzy, że się obroni sama.

Nikt nie pojmie co jej siedzi w głowie

gdy zalotnie spojrzy pawim okiem,

chętnie podróżuje po niebie obłokiem 

zaglądając ludziom do okien,

płonie w niej prawdziwy, nie słomiany ogień

i zawsze wychodzi na swoje,

tylko czasem rozmienia się na drobne

bywając swych rodzajów kalejdoskopem.

Gdy przygląda się swoim odbiciom w zwierciadłach

wtedy spostrzega, że nie jest łatwa

ani ona sama, ani droga do jej poznania

ale ona ma ten wspaniałomyślny gest

że wszystkiemu wbrew ona po prostu jest.

I pożytek wynika z tego zawsze,

nie trzeba jej uczyć się na pamięć.

Rezonuje pomiędzy kontrastami

prezentuje swoją trafność zaprzeczeniami,

bywa jak klucz do tajemnic ogrodu

czasem występuje pod szyldem ,,bez dowodu"

albo pod postacią matematycznego wzoru

a gdy miewa dość natchnienia

kończy wywody ,,co było do udowodnienia"

albo przybiera status empirycznego rodowodu.

Aportuje jak wytresowany pies

odrzucane argumenty ,,bo tak jest".

Wierna bywa samej sobie niezłomnie 

jak Żeromskiego rzeka dozgonnie,

zakochana też bywa w sobie nieprzytomnie

marzy by być jak chleb dawany w spragnione dłonie,

i aby ziarno padało w żyzne pole

i obradzało zdrowym dorodnym plonem.

Doskonale dąży do nieskończoności

albo nieskończone podejmuje drogi do doskonałości

często o świcie parzy kawę lub herbatę

i bez końca poprawia do swoich wydań erratę.

Anonimowo nie występuje nigdy ani incognito

są tacy wyznawcy, że ustalają gdzie biją

jej źródła i tam cierpliwie idą,

choć po drodze się z niejedną rozminą

zapewne jeszcze nie odkrytą.

[ 09-12.kwie.2026 ]

Kłamstwo?

 Kłamstwo?

Kiedy prawda pod znakiem zapytania

Łamie swojej niezłomności oczywisty mit

Atrapą się okazuje granitowa fasada

Miedzy oddechem i słowem nieprzyjemny zgrzyt

Stos ofiarny z martwych liści 

To za mało oczywiście i światłem nie błyszczy 

Ważność słowa wobec innego słowa 

O laur zwycięstwa a to korona cierniowa.

[ 07.-08.kwi.2026 ]