ZAPASOWE KLUCZE
Zapominajki już w doniczkach na Twym parapecie ładnie a bezwstydnie wzeszły,
zapominasz mnie zatem systematycznie, pragmatycznie, pedantycznie,
zgadza się to w pewnym sensie , że tak powiem statystycznie
za łatwo pod uwagę swą już nie bierzesz mnie...
zegar wybija teraz każdą godzinę nielirycznie i gubi czasem rytm lecz go to nie peszy
zatacza nasz rozdzielnie osobny bezczas nieintymnie pornograficznie.
Zawsze jesienią kupowałem dla Ciebie na następny rok kalendarze
zdobione w polskich gór sfotografowane najpiękniejsze pejzaże
z intencją wplecioną w siatkę czasu chwil o jak najwięcej wspólnych naszych zdarzeń
z przeczuciami spełnienia wszystkich powierzanych sobie marzeń
z nadzieją , że nieznane dni przybliżą upragniony próg naszego życia razem.
Zostały mi Twoje dla mnie skrzętnie poukrywane co kilka kartek w notesie zapiski
złote myśli, zdania o najważniejszym co w życiu, o miłości - o wszystkim,
zaproszenia do rozmowy wetknięte w niezapisane przeszłością pachnące puste kartki
zamglone a kolorowe jak jesienne krajobrazy i przegapione albo niedostrzeżone znaki.
Z mojej tęczy tej co zawsze nam tak do zdjęć pozowała niechętnie zabierasz kolory
Z tej przyczyny iż tego nie rozmumiem - może jednak jestem idiotą wyjątkowym?
z niczym tego nie zrymuję, bo mi się pcha uparcie "całuję" " żałuję"
zaprzeczam i potwierdzam - nic z tego a jednak niekiedy wszystko zarazem
zbyt perfekcyjna robota mokra twoich słów po społu z czasem
zasiewasz zwątpienie w pewności mojej granicie
zdumiewająco proste jest twe pytanie jak przy tablicy w szkole
zrozumiałem nagle, że już nie ma mnie na twojej orbicie
zgodnie z tym czego jak przeczuwam oczekujesz - odpowiem.
Zaburzenie wprowadzę tym samym w niepewnych gwiazd naszych rotacje
zrobię miejsce na twe nowe zauroczenia i fascynacje, szczęścia twego nowe konstelacje.
Zamaszyście choć niby nie nagle zmieniło się między nami wszystko
zdecydowanie udajesz zaskoczenie
za grubo pozorem zdumienia obszywasz ulgę, że to już, że to właśnie tak i swoje zadowolenie
z obrotu do tej chwili jeszcze naszych spraw, dajesz zaliczenie.
Zakończona biesiada na lasu skraju, pora gasić to ognisko, opuścić uroczysko.
Zawsze wtedy w oczy gryzie dym
z którejkolwiek strony by nie powiał wiatr
z zawianych oczu spłyną zwyczajne zadymione łzy
Zgasły słońca i księżyce pełne moich z Tobą dni
zamknięty to rozdział, zamknięte drzwi
zaskakujący przy tym jednak pointy brak,
z zakwitłych ciszy maków czytam palca końcem, że jest właśnie tak,
zaczynania samotnie wszystkiego jeszcze raz - strach
złapał mnie za duszę, za serce, za twarz
zawieszenie a w nim barwny slajd- wspomnień paczworkowy kadr
zmatowione zwierciadło duszy
zamki bram wszelkich możliwości bez zapasowych kluczy.
Zrobiliśmy prawie milion przeróżnych zdjęć
z wszystkich naszych miejsc by pamiątkę taką mieć
zapragniesz być może z czasem kiedyś z nich mnie wyciąć
zastąpisz nożyczek mozolny trud jednym kliknięciem w klawisz delete
zanim pomyślisz, że może są niewinne i warto je zostawić
Zaprzeczone zbyt łatwo nasze zawsze razem my
zawstydza mnie, że nic zrobić nie umiem z tym
zagubione myśli, zaniechane gesty, zawrócone słowa-
zaskoczyła mnie moja niepełnosprawność uczuciowa.
Zostawiasz mnie nieodwracalnie samego w niezrozumiałej w tym bezradności.
Zażywszy pastylkę na stresy i nadmiar zmęczenia
zasób spokoju co jeszcze we mnie jest i radości pośród codzienności
zdołam ocalić - tak zapis w ulotce producenta pigułek zapewnia
zatem jest to oferta nie do odrzucenia.
[22-25.10.2019]
