ZDJĘCIA Z ALBUMU ZAKOCHANIA

ZDJĘCIE  Z ALBUMU ZAKOCHANIA

(Sławkowi P)

Są sytuacje, w których myślę, że możliwe 

jest jeszcze co najlepsze niemal wszystko 

i nie wymaga to zawracania kijem wody w Wiśle,

 Łatwo jednak chwytam przesłanie niepłochliwe

że wszystko co mogło już było, nie wróci, choć przykro,

zanegujesz dziś wszystko cokolwiek wymyślę,

 A przecież żadne przeznaczenie by złączyć nas znowu razem

 Wcale nie czeka z gotowym do podjęcia wyzwaniem.

 Obraca się ziemia, kręcą planety

podniebne piruety

 Minione zdarzenia 

nie nabierają nowego wymiaru ani znaczenia

 I nie wracają do nadawcy zaczepne

 Rozpoznawcze nieśmiałe listy

 Priorytetami posyłane zaproszenia

byśmy znowu sobie byli bliscy

 I byłaby to jakaś informacja zwrotna

 Siłę ciszy i milczenia wszak rozumieć różnie można.

 Znikoma nadzieja złapie się tego jak pocieszenia

 Czego serce spragnione i wyobraźni potrzeba,

 Z dwóch stron spoglądając rozpoznajesz

czego chcesz a czego zdecydowanie nie pragniesz

 A chociaż było nam do siebie bardzo blisko,

 Łapiąc co dawał mi przy tobie los 

nie myślałem że to co  tak niewiele to już jest wszystko

jakby niedobrych słów do ucha naszeptał tobie ktoś

i niestety bardziej ci do duszy i serca przypadły niż moja miłość

 Kolaż twojej prawdy i racji to nie był kształt marzeń,

 O których przez chwil kilka myślałem, że je rysujemy razem,

 Więcej być może czułeś niż uznałeś, że możesz mi dać,

 Słowem nie potrafiłem protestować tym bardziej uczynkiem czy gestem

bo już nie byłem kimś ważnym dla ciebie chociaż wcześniej mówiłeś że jestem, 

  Kładłem się spokojnie spać

obok ciebie w cieniu twoich rzęs

  I wiedziałem, że wszystko między nami straciło swój głęboki sens.

[ 27-28.06. 2021 ]

ZMARŁ OSTATNI, KTÓREMU ZALEŻAŁO

 ZMARŁ OSTATNI, KTÓREMU ZALEŻAŁO

Postawił niepodważalnej po wszeczasy ważności

pieczęcie na autorskich świadectwach wielkości,

przeprowadzał udane wyprowadzki z czyśćca zapomnienia,

przewietrzał, odkurzał sam pozostając w strefie cienia.

Pochylał się nad urodą i wartością słowa,

pokazywał i objaśniał jego magię i moc,

pragnął aby inni to zrozumieli, o to najbardziej mu szło,

poniekąd to była jego największa pasja życiowa.

Zmarł ostatni, któremu zależało

by przekazać prawdę całą

niewyczerpaną.

[ 26.06.2021 pamięci prof. Tadeusza Drewnowskiego ]

ZA MAŁO - ZA DUŻO

ZA MAŁO - ZA DUŻO 

Bóg  człowieka na swoje podobieństwo stworzył

zanim się człowiek z mamy i taty rodził.

Zastanawia mnie więc

do czego jest Bóg podobny 

jeżeli stworzył człowieka jakim on jest?

Znów zobaczyłem ciebie na mieście,

czysty przypadek, istny traf,

można powiedzieć : w końcu, nareszcie

bo dawno żadnego znaku nie chciałeś dać

zbyt konsekwentnie i radykalnie,

tak do niczego nie potrzebując nas już,

jakbyś nie istniał, albo wyjechał

na koniec świata, gdzieś w głuszę głusz.

Ale ten widok mnie nie zachwycił

odebrał spokój na resztę dnia

i z wielu względów zostałem z tym sam.

Byłeś pijany w sztok maksymalny

trzymałeś się jako tako boś się przykleił do szklanej ściany,

przystankowej wiaty 

choć wyglądało na rzut pierwszy oka

jakbyś się tylko z rozmówcą droczył, coś udowadniał

co jakiś czas strzelając focha,

a nie z niemocy bezbronnie się słaniał,

me serce na chwilę przestało bić.

Mnie nie poznałeś, nie mogłeś, a może nie chciałeś,

ty sobą w tej chwili przestałeś być,

sam sobie zdaj sprawę, jak mocno tym razem przeholowałeś.

Nie byłem w stanie ciebie powitać

uścisnąć dłoni, uśmiechu dać

jakby od tego coś złego jeszcze mogło się stać,

ta sytuacja mnie zabolała

i zawstydziła, co tu kryć.

Chciałem stamtąd uciec, zwiać

potem się łudzić, że może to nie ty

ale jak na ironię autobusu nie było jakiegokolwiek widać.

Potem powiodła cię twa kompania

jak ty pijana jak morze w sztorm,

żal było patrzeć, odwracałem wzrok

kiedy swe kroki chwiejne, niepewne

stawiałeś jakby pod wiatr

i szlakiem błędnych esów - floresów

z pola widzenia zginął twych kroków ślad,

gdzieś gdzie trudno wyobrazić to sobie nawet

dojść mógłbyś do siebie , ogarnąć swój jałowy zamęt.

A przecież kiedy byłeś maleńki

jakby połowa mojej ręki

tuliłem cię czasem jak wielki skarb,

i twego prosiłem stróża anioła

żeby gorliwie ciebie i linii twego życia pilnował,

by tak prowadził ciebie przez świat,

żeby twe życie było jak kwiat

a ty jak bohater książek

jak Maly Książę

kochać go miałeś, o niego dbać.

Czego było za mało, a czego za dużo

by mogło być życie rózą?

Co się więc stało mój drogi bracie

w połowie twej drogi, czy może na starcie,

kto z nas i jaki popełnił błąd,

że nie starczyło sił tej miłości

by cię życie nie wiodło bez sensu pod prąd

na manowce , pod most 

czy w dzień czy w noc

byś nie wpadał w zły trans

tak beznadziejnie i bez na poprawę szans.

Chciałeś swojego życia sprawy uprościć

ale czy sam widzisz, że to nie tak...

I nie tędy droga

A mnie co dzień oblega trwoga

że kiedyś ktoś

zupełnie obcy gość

przyniesie wieść

że ziemia przestała cię nieść

[ 21-23.06.2021 ]

ZE SNU

ZE SNU

Żeby tu na zawsze zostać ciągle niezdecydowany jak kochanek

utracony wbrew woli gdzieś pomiędzy srebrnym księżycem i złotymi gwiazdami

pachnący upojnie słodkim jaśminem i akacjami

z naręczem nowych nadziei nadchodzi kolejny wiosenny poranek.

Ze snu przebudza mnie

myśl, że już zbyt długo śpię.

Radio podało taką wieść,

że w Bukareszcie  padał deszcz

i że na Wembley później też

a na stadionach trwał tam ważny mecz.

Za oknem słońce, ptaków gwar

pośród zieleni drzew i traw

i na plażę pochód zakochanych par.

To wszystko przypomina mi

że między nami także był

pomysł i plan na resztę dni

że spełnialiśmy swoje sny,

mym całym światem byłeś ty.

Ze snu przebudza mnie

nadziei wątłej kruchy strzęp

że łatwo da rozwiązać się

zagadki naszej dziwne clou

w czym winy mojej pół

na czym polegać błąd mój mógł

że już nie gramy swoich ról

poza scenami ze swych snów.

[19-20.06.2021]

Z NARĘCZEM NADZIEI NADCHODZI NOWY RANEK

Z NARĘCZEM NADZIEI NADCHODZI NOWY RANEK

Ani rozumiem,  ani mogę coś wytłumaczyć,

Spłoszone myśli stuliły skrzydła

Przekonanie, że tak jak jest to ma być

Rankiem w słonecznych smugach zaczyna tańczyć

I przegania nocne straszydła

Mimo obaw znów mam chęci by żyć,

Errata do wydania poprzedniego losu

Rysuję nowy wzór, odnajduję lepszy sposób

Aby znowu mogło być co ma być.

[ 17-18.06.2021 ] 

ZAŻARTOWAŁ LOS

ZAŻARTOWAŁ LOS

Nie chciałeś tego mi powiedzieć,

więc napisałeś esemes,

że się tak nagle zakochałeś

i że chcesz tą miłością

mnie uszczęśliwić - co ja na to?

i życie swoje z moim spleść,

i już do końca świata

przy swoim boku wraz ze mną iść,

bo jestem tak ci bliski

jak nie był dotąd i nigdy nikt.

Dostrzegasz pokrewieństwo myśli,

braterstwo serc i jedność dusz

dowcip doceniasz i intelekt

i z marzeń twych cały jestem,

rozczula cię ma naturalność,

pogoda ducha - skąd to wiesz? 

Masz więc nadzieję wielką,

że przy mnie znajdziesz

czego ci brak

spokoju i miłości

wśród nadchodzących nocy i dni.

I cóż ci na to odpowiedzieć?

Tak mało ja o tobie wiem

to wszystko bardzo miło czytać

i wierzyć, że, że ty także

marzenia spełnisz me najskrytsze

i samotności położysz kres.

Przerywasz moje słowa

i nagle wszystko już jasne jest:

masz w swoim telefonie

dwóch adresatów zwanych jak ja

i to nie ja twych uczuć

obiektem westchnień zostałem dziś.

Znów muszę się rozejrzeć

za tym Amorem co strzały swe

przeznaczy w końcu dla mnie

a ty swe szczęście z tym drugim twórz.

[ 08-12.06.2021 inspiracja "Przystań pod gwiazdami" ]

ZBYT SZYBKO MIJA WSPÓLNY CZAS

 ZBYT SZYBKO MIJA WSPÓLNY CZAS

Ostatni pociąg z Wisły do Kutna

pod semaforem zatrzymał bieg

wiesz, że tu postój nie będzie długi

peron wilgocią po deszczu lśni.

Znów przed rozstaniem jesteś zbyt smutna,

dyskretnie dłonią ocierasz łzę,

pospiesznych myśli natłok cię gubi

zakłopotania nie umiesz skryć,

pożegnań nikt z nas przecież nie lubi,

nim pociąg ruszy ty już stąd idź.

Zawsze mija nam zbyt szybko wspólny czas,

jednak takie chwile mają  szczęścia blask 

bo gdy jestem z tobą liczy się tylko to

świat się do nas śmieje, nie istnieje zło,

życie z tobą ma przygody smak,

każde moje "nie" zmienia się na "tak",

chociaż zbliża się rozstania dzień

gdy znów na pociąg odprowadzisz mnie.

Na szczęście podróż będzie dość długa,

żeby przemyśleć to wszystko znów

i  poprzeglądać się  we wspomnień lustrach,

zrozumieć gestów sens.

Na chłodnej szybie zamyśleń smuga

i się zaciera twych echo  słów,

a jeszcze uśmiech gdzieś na twych ustach,

i znowu nie wiem jak z nami jest.

Nim to pomyślę pociąg już rusza

i w świat bez ciebie będzie mnie wieźć.

Zawsze mija nam zbyt szybko wspólny czas,

jednak takie chwile  mają szczęścia smak,

bo gdy jestem z tobą  liczy się tylko to

świat się do nas śmieje, nie istnieje zło,

życie z tobą ma przygody blask

każde moje "nie" zmienia się na "tak",

chociaż zbliża się rozstania dzień

gdy znów na pociąg odprowadzisz mnie.

Znowu nastąpi czas  dni bez ciebie

ty mówisz, że bliskość zastąpi SKYPE

usłyszeć mogę cię w telefonie

a zamiast listu prosisz o mail.

Ty jesteś przecież tak nowoczesna 

a ja niechętnie ogarniam to.

Bo ja przytulić ciebie tak pragnę,

i dotyk poczuć  twych ust i rąk,

Znów będę liczyć gwiazdy na niebie

w samotnie długą noc,

ciebie zaprzątnie znów spraw tak wiele

a my być może spotkamy się za rok.

Czas zbyt wolno płynie w tęsknot dni,

twej bliskości tylko tyle mam

co się nocą zdążysz przyśnić mi

zanim wstanie rześki świt.

Potem ruszy świat potocznych spraw,

w krąg ich biegu wejdę także ja,

czas tak wolno płynie gdy

zbyt daleko jesteś ty.

[ 04-05. 06. 2021 inspiracja "Statek do Pireusu" ]