Z WYPRZEDAŻY

Z WYPRZEDAŻY

Jest rano godzina dziesiąta

przez domu okna

najbliższy świat oglądam,

jeszcze mgiełką snu spowity

dociec próbuję ze sobą 

czego pragnę, czego żądam

a czego wręcz przeciwnie

choć się samo do mnie pcha

niech przepadnie, niech zginie

taką wolę mam, taką wolę mam

niech sobie znajdzie inne dłonie

tak myślę stojąc przy oknie

a codzienności kram

kusi wachlarzem możliwości rozmaitych:

tu asortyment rozstań tkliwych,

tu westchnień do zniesienia niemożliwych,

obok oferta szczęść wątpliwych,

tam gościnne progi,

i do nich poplątane drogi,

tam tęsknota chętnie pokocha,

ale to tylko słomiany zapał

kto się na to złapał

ten potem gorzko płakał,

tam samotność w nadziei obłokach,

a tam miłość niechciana i płocha,

tam pierrot prezentuje focha

a kolombina w esemesie pisze mu: wynocha,

i nawet nie zapłacze, nie zaszlocha...

o, już ją przytula arlekin niejaki

co ją gestem czułym zwabił 

ona z zapałem wypolerowała mu jego karabin

on jej  w kuchni kran naprawił,

i tak przez przypadek lub okoliczności splot

na dłużej ze sobą zostali

a dzień im mija jak rok

a złote kłosy miłości w darze składa noc.

Gdzieś zapodziała się taśma do klejenia złamanych serc,

szklana kula nie chce pokazać gdzie jest,

tam wdzięczny trzepot nylonowych  rzęs,

tu album fotografii nieistniejących miejsc,

a tam jeden najpiękniejszy niespełniony sen,

tam zaś w kącie na sztaludze piękny obrazek

coś jakby Berezowska albo Szancer

a rzecz się nazywa utracone szanse, 

tu  sztucznych łez spory falkonik,

i chusteczki w promocji do nich

tu zaś pozytywka, w której  pusty śmiech dzwoni

a obok wysłużony wieniec laurowy,

co niejedne już skronie zdobił,

tu stylowe pretensje

w burzliwym afekcie

i złośliwości najpiękniejsze na świecie,

tu wyrzuty na okazję każdą

tu wspomnienia co się na nic nie przydadzą,

jest też zestaw  z instrukcją obsługi

będzie miał pożytek gdy ktoś kupi

jak posiać i samemu w nią uwierzyć - wątpliwość

gdy do świadomości dobija się niewygodna oczywistość,

tu bela przedniej powierzchowności,

tam stosy drobnych niegodziwości

pośród dystyngowanych nieostrożności , 

i szkatułka zadufanych nadętych próżności ,

a tu są kwiaty bezinteresownej serdeczności,

poradniki jak się nauczyć wdzięczności

i pozbyć pazerności ,

jak postępować z nadmiarem przykrości,

jak spakować bagaż w podróż do wieczności,

jak unikać toksycznych fascynacji

i atlas z mapami pośrednich i docelowych stacji,

do szczęścia 

na chwilę do wynajęcia,

tam szeptany przez wiatr pośród lasów

niepotrzebnych słów zasób,

wszystko dostępne do wyczerpania zapasów.

Lecz reklamacji i zwrotów się tu nie przyjmuje

więc się dobrze zastanów

czy ci potrzebne to co kupujesz.

Jest rano, ciągle jeszcze godzina dziesiąta

za oknami jesień uwija się i krząta,

wiatrem liście przerzuca i przegania kurze

deszczem wpada w  niedużą  kałużę 

by się w nich przeglądać mogła

jaka jest piękna i wiotka 

taką gdy wyjdziesz właśnie ją spotkasz.

Może polubisz choć nie pokochasz.

[ 28.11.2021 ]

Z ASEM W RĘKAWIE

Z ASEM W RĘKAWIE

Czuję się jak wszystkiemu winny

oglądany przez weneckie szyby 

w kilku słowach życia sens

synteza czasu i miejsc

a ty  wszystko chcesz mieć

Teraz. 

Nie za chwilę, nie jutro lecz teraz,

bo innego czasu po prostu nie ma

jutrzejsze teraz

będzie dotyczyć nie nas

bo teraz

to rozpalona losu podnieta

co się do nas przytula jak szepty echa

do kory od rosy wilgotnego drzewa

albo od deszczu

która przyszła aż tu 

na skraj snu

by skrzydeł dodać mu

gdy przygasa  przy budzącym się dniu .

Ale twoje teraz

presję wywiera

chcąc łączyć pokolenia

a zbyt bardzo  onieśmiela,

rozdziera marzenia,

szkicuje labirynty spełnienia,

rozbudza pragnienia,

jest nagłe i uparte

staje ością w gardle

z wątpliwości  odarte.

Jest oczywiste i nagusieńkie

a przez to kuszące, powabne,

I ciągle wyciągające rękę,

ale dlaczego tak gwałtownie pragnie?

Do tego co zostanie na potem

z miejsca traci ochotę

bo to koliduje z jego polotem,

nie zgrywa się z jego fantazji kolorem

Teraz wszystkiego natychmiast żąda 

wstecz  się  nie ogląda

pewne siebie niemądrze

czasem widziane z bliska 

wygląda jak iskra

która rozbłyska

w ciemności jądrze.

Gra z asem w rękawie,

w perskie oko o pióro pawie

przy mocnej czarnej kawie

przed śniadaniem

choć zapewnia,

bez powiek mrużenia,

że jest tym czego się chce

warto wiedzieć, że jego drugie imię to blef.

Ale z drugiej strony, bywają sytuacje, 

gdy pojawia się jakieś teraz

że po prostu nie ma na co czekać

trzeba brać za rogi, a kto ma rację

potem okazuje się nieważne.

[ 25-26.11.2021 ]

ZAMIAST NOTATKI DO DZIENNIKA

ZAMIAST NOTATKI DO DZIENNIKA

Jeszcze nie świt, dokoła cicho,

żadne się jeszcze ptaszę obłoku snu 

ze swego gniazdka nie pozbyło,

tylko sowa wołała brzask swoim : hu, hu

i na to zawołanie  wstał poniedziałek

by zainicjować tygodniowy życia kabaret

a mnie przydałaby się dodatkowa niedziela,

może po to,  by się nie bać.

Trzeba wyjść w pozornie spokojną przestrzeń

przepełnioną szumnym szelestem

która za moment rzuci gradem

jakby kto sypał z nieba białym pieprzem.

Odetchnąć pełną piersią rześkim powietrzem

przekonać się i uwierzyć , że oto jestem

trybikiem w systemie

który jakby co, to i tak łatwo obejdzie się

beze mnie.

Opodal na czubku sosny

krzyk wrony : dramatyczny, czy radosny?

Często śni mi się niemiecka wojna,

a od tego moja dusza niespokojna,

potem werblem o parapet budzi mnie deszcz

który śpiewa przemokniętą do nitki pieśń

o słońcu co niemrawo się wspina

a wiatr je chmurami przykrywa.

Człowiek jest jak książka

tylko nie wiadomo czyjego autorstwa.

A spontaniczne myśli są nie zawsze

poprawne gramatycznie.

[20.10. i  22.11. 2021 ]

ZNOWU SZARY ŚWIT

 ZNOWU SZARY ŚWIT 

Zapnij , proszę, kurtkę, otul się szalem

weź rękawiczki i czapkę na swój spacer

bo cię przewieje i zmarzniesz

a już mnie przy sobie nie masz na ogrzenie.

Niepotrzebnie coś położyłeś na losu szalę

i przekroczyłeś dozwoloną skalę.

choć rzeczywistość przeszyje mnie żalem

niczego nie odnajdę, nie ocalę,

chociaż mostów za sobą nie spalę,

pod oknem twoim raczej nie stanę

choć tę myśl natrętną jak mantrę

poniosę ze sobą w szary deszczowy poranek.

Znowu w szary świt

wiodą pogmatwane sny,

w których wszędzie ty

tak potrzebny  mi

we wszystkie dni

a tak niedostępny

gdy się śnią przewrotne sny,

i tak mnie to dręczy

jak werdykt ze szkolnej ławy:

"bardzo dobrze, siadaj, niedostateczny"

i gdy się zgubię a nie rozumiem mapy

albo nie rozpoznaję oczywistych elementów

najbliższych topografii

bo bez żadnych podstaw, argumentów

jakby w jednym kadrze się znalazł

kolaż miliona fotografii

bez sentymentów

ktoś w nim odnajdywać się kazał.

Zaraz się rozbudzę i nie będę tego pamiętał,

jakby ktoś  gumką wymazał.

Znowu szary świt

spowity w szarą myśl,

a ząb uparcie ćmi,

deszcz słabo mży,

senna snuje się myśl

od okna do drzwi

jakieś motto na dziś

że trzeba mieć i być,

jeszcze kawy łyk

a już pora by iść,

skądś dobiega wrony krzyk,

wiatr szczyty drzew

delikatnie muska,

marszy wodę w kałuż lustrach

a potem jak gniew

szorstko przysiada na mych ustach

bym nie powiedział nic

co przychodzi na myśl.

Gdy tym czasem złoty liść

jedwabny błysk

przez powietrza sukno

frunie leciutko,

jakby chciał czymś innym być,

nim opadnie, piruety kręci, drży

jak iskra płomienia

wydziergana z półcienia

wysnutego wspomnienia.

Niby wszystko tak zwyczajne,

codziennie banalne,

a przecież niepowtarzalne.

[ 17-20.11.2021 ]

ZUPEŁNIE NOWY ZAWRÓT GŁOWY

ZUPEŁNIE NOWY ZAWRÓT GŁOWY

Popadłeś w pogmatwane kompleksy

bo ci ktoś nawmawiał, że nie jesteś sexy

i tak trochę żyjesz ty dziś

nieodporny na stresy

jakby cię dopadł wieku średniego kryzys

a może wierzysz złośliwcom i się wstydzisz.

Przemykasz jak cień

obok swoich chceń,

nie masz śmiałości

do miłości 

i nie masz czasu

dla romansu,

ani ochoty

na tęczowe wzloty,

brak ci taktyki

do erotyki,

a jednak jest w tobie

- po literkach zanotuj to gdzieś sobie-

ta prawie pewność, że jesteś gotowy

na zawrót głowy zupełnie nowy

poziomkowy królu malinowy.

Wyślę do ciebie list z dedykacją,

taką skromną dywagacją

że jesteś alfą i omegą

a ci co szczekają

racji nie mają,

a ci co kraczą

nic nie znaczą,

więc się nie martw, że oni tego

nie dostrzegą,

nie przeczują, nie zobaczą,

nie bierz sobie do serca swego

w imię dobrem zwalczenia złego.

[ 12.11.21 ]

ZACZĄĆ NIEWINNIE MARZYĆ

ZACZĄĆ NIEWINNIE MARZYĆ

Do  złych  wspomnień

dopisać  radosny  epilog

aby  zrównoważyć

smutek  dawnej  chwili

ograniczyć  promień

zasięgu  krąg

nakreślić  wśród  poplątanych linii

gdzie  się  skończy  dalszy  ciąg

a gdzie  znów można  zacząć niewinnie marzyć,

czasem  trzeba  się  odważyć

ze  świadomością,  że to może nie wystarczyć.

Ale  może  warto

taką  właśnie  zagrać  kartą

zamiast  bezradnie

wypatrywać  jaki  atak  dopadnie

i skąd

i  za  który  własny  osobisty  błąd

i  z niczego  w  ciemno  ustanowić

strategię  i  plan  by  się  jakoś  bronić...

Bo może, niekoniecznie będzie trzeba

pod tą szerokością nieba.

[ 10-11.11.2021 ]

 

ZANIM OSTATECZNIE

 ZANIM OSTATECZNIE ...

Zastanawiają mnie pytania poety proste dwa :

"Gdzie się podział mistrz nastroju? "

i "Dlaczego radość jest ze szkła ?"

ale brak odpowiedzi nie budzi niepokoju,

tylko, że gdzieś rozpierzchły się szczęśliwe pocałunki,

już cię pożegnał smutny zgrzyt za plecami zamykanej furtki,

jeszcze widzę jak  odchodzisz

nie przyspieszasz kroku i nie zwalniasz

jeszcze łatwo liczę twoje kroki

nie odwrócisz się, nie pomachasz

zanim ostatecznie odbierze mi ciebie ulicy zakręt,

a zostanie mi z tego wypełniony pustką po tobie przestrzeni fragment.

Bezczelna ta pustka

zaglądać tu będzie o świcie jak pobudka

i położy na mych ustach swoje chętne usta,

roziskrzone swoim triumfem spojrzenia

porozwiesza na codzienności firankach

jak w ramionach kochanka

by się mój zgaszony wzrok przeglądał w nich jak w lustrach,

bym się przekonał, że po ich drugiej stronie niczego nie ma.

I zajrzy tu do mnie późnym wieczorem

z nadzieją, że ją pomylę z zabłąkanym Amorem,

jeszcze mi błyśnie nikłym światłem nad stołem

i będzie trwać przy swoim tak bezgranicznie uparta

i nie przyjmie do wiadomości, że jest persona non grata.

[ 09.11.2021 ]

ZWYKŁY CHŁOPAK

ZWYKŁY CHŁOPAK

Zwykły chłopak o czarnych źrenicach,

nieznany brzeg, cicha dobra przystań,

był jak sen , był jak tajemnica

i lubił blask , lubił cień księżyca.

Każdy dzień brał  jakim dawał mu los

każdą z dróg podążał po kres

gwiazd nie szukał kiedy swój zmylił trop

ufnie brał każdy życia gest.

Był też ktoś, kto wiedział o nim wszystko

na pamięć znał każdy jego uśmiech

znał też łzy , którymi płakał gorzko

niekiedy w noc, skryty w cień księżyca.

Mimo to się  bał , że skrywa coś,

wciąż go sprawdzał i pytał wciąż

cienia zdrady szukał wśród blasków słońc

nie przeczuwał, że tym zrani go.

Miał dość,

że on

radość życia rozbił jak kruche szkło.

Bez scen

bez łez

 w niedaleki poszedł świat pewnego dnia 

By żyć

by śnić

że jest miłość potężniejsza od zła.

By brać

By dać

serce na dłoni jeszcze jeden raz.

Wiatru szept w koronie starego drzewa

przypomniał mu dawne serca drżenia

w których znów odnalazł przeznaczenie

kochał znowu blask i cień księżyca.

Czwarta rano, smętnie pusta stacja,

nikogo w krąg, słychać tylko ciszę

a tam on coś sobie skrycie pisze

wciąż nie wie sam czyja była racja,

już z oddali nadbiega stukot kół

bez biletu ale już trzeba iść

dać się zabrać w tę mgłę pośród pól

bo coś dobrego przyjdzie jeszcze dziś.

Blask księżyca

 i ten cień co obok niego przysiadł

na nieba tle

słodkie śle spojrzenia i czegoś chce.

By żyć

By śnić 

o miłości potężniejszej od zła,

By brać

by dać

serce na dłoni jeszcze jeden raz.

[ 3-6.11.2021 ]

ZE SOBĄ ZA PAN BRAT

ZE SOBĄ ZA PAN BRAT

Z oszczędnością gestów,

pełną gamą swoich barw,

tchnień wiatrów i szelestów

gdzieś pośród liści i traw

smugami słońca i mgłą

i deszczu srebrną strugą

preludia i walce gra

szukając trafnych tekstów

jak biało czarnych fresków

nokturny i marsze gra.

Że październik skończył się,

jesień przeszła znów przez sień

i znów trzeba cofnąć czas

wziąć złudzenie, że się go więcej ma.

Słońce wydłuży znów swój krok

mniej nam swego ciepła da,

szybciej już zapadnie zmrok

w spadłych liściach przemijania znak.

W pieśniach deszczu smutek drży,

a na twarzy srebrne łzy

smutek je za siostry ma

a ty ciągle jesteś sam

choć ze sobą za pan brat.

[31.10-01.11.2021]