ZNOWU SZARY ŚWIT

 ZNOWU SZARY ŚWIT 

Zapnij , proszę, kurtkę, otul się szalem

weź rękawiczki i czapkę na swój spacer

bo cię przewieje i zmarzniesz

a już mnie przy sobie nie masz na ogrzenie.

Niepotrzebnie coś położyłeś na losu szalę

i przekroczyłeś dozwoloną skalę.

choć rzeczywistość przeszyje mnie żalem

niczego nie odnajdę, nie ocalę,

chociaż mostów za sobą nie spalę,

pod oknem twoim raczej nie stanę

choć tę myśl natrętną jak mantrę

poniosę ze sobą w szary deszczowy poranek.

Znowu w szary świt

wiodą pogmatwane sny,

w których wszędzie ty

tak potrzebny  mi

we wszystkie dni

a tak niedostępny

gdy się śnią przewrotne sny,

i tak mnie to dręczy

jak werdykt ze szkolnej ławy:

"bardzo dobrze, siadaj, niedostateczny"

i gdy się zgubię a nie rozumiem mapy

albo nie rozpoznaję oczywistych elementów

najbliższych topografii

bo bez żadnych podstaw, argumentów

jakby w jednym kadrze się znalazł

kolaż miliona fotografii

bez sentymentów

ktoś w nim odnajdywać się kazał.

Zaraz się rozbudzę i nie będę tego pamiętał,

jakby ktoś  gumką wymazał.

Znowu szary świt

spowity w szarą myśl,

a ząb uparcie ćmi,

deszcz słabo mży,

senna snuje się myśl

od okna do drzwi

jakieś motto na dziś

że trzeba mieć i być,

jeszcze kawy łyk

a już pora by iść,

skądś dobiega wrony krzyk,

wiatr szczyty drzew

delikatnie muska,

marszy wodę w kałuż lustrach

a potem jak gniew

szorstko przysiada na mych ustach

bym nie powiedział nic

co przychodzi na myśl.

Gdy tym czasem złoty liść

jedwabny błysk

przez powietrza sukno

frunie leciutko,

jakby chciał czymś innym być,

nim opadnie, piruety kręci, drży

jak iskra płomienia

wydziergana z półcienia

wysnutego wspomnienia.

Niby wszystko tak zwyczajne,

codziennie banalne,

a przecież niepowtarzalne.

[ 17-20.11.2021 ]