ZANIM OSTATECZNIE

 ZANIM OSTATECZNIE ...

Zastanawiają mnie pytania poety proste dwa :

"Gdzie się podział mistrz nastroju? "

i "Dlaczego radość jest ze szkła ?"

ale brak odpowiedzi nie budzi niepokoju,

tylko, że gdzieś rozpierzchły się szczęśliwe pocałunki,

już cię pożegnał smutny zgrzyt za plecami zamykanej furtki,

jeszcze widzę jak  odchodzisz

nie przyspieszasz kroku i nie zwalniasz

jeszcze łatwo liczę twoje kroki

nie odwrócisz się, nie pomachasz

zanim ostatecznie odbierze mi ciebie ulicy zakręt,

a zostanie mi z tego wypełniony pustką po tobie przestrzeni fragment.

Bezczelna ta pustka

zaglądać tu będzie o świcie jak pobudka

i położy na mych ustach swoje chętne usta,

roziskrzone swoim triumfem spojrzenia

porozwiesza na codzienności firankach

jak w ramionach kochanka

by się mój zgaszony wzrok przeglądał w nich jak w lustrach,

bym się przekonał, że po ich drugiej stronie niczego nie ma.

I zajrzy tu do mnie późnym wieczorem

z nadzieją, że ją pomylę z zabłąkanym Amorem,

jeszcze mi błyśnie nikłym światłem nad stołem

i będzie trwać przy swoim tak bezgranicznie uparta

i nie przyjmie do wiadomości, że jest persona non grata.

[ 09.11.2021 ]