Tamten maj, tamten dworzec

 Tamten maj, tamten dworzec

Kiedyś znad Pacyfiku będąc w podróży,

czekając na przesiadkę do St. Louis

spędziła wieczór na dworcu w Kansas City

pretekst dla wiersza wręcz znakomity.

Wokół panował zbyt nudny spokój,

do biletowej kasy nie było tłoku,

nikt nawet szeptem nie prowadził rozmów,

majowy księżyc miał wszystko na oku

i rozkład jazdy i czasopisma z zeszłego roku,

więc zanim się zbliżył pociągu gwizd

zdążyła napisać zdań kilka, krótki list,

wypisać do przyjaciół na ich domowy adres

widokowych kilka kartek

nie dbając jaki na nich jest obrazek,

zanim w oddali zadudniły żelazne koła

pogłaskała przybłędę - dworcowego kota.

Nikt więcej nie przyszedł ją spotkać,

tylko wiatr zaskrzypiał drzwiami,

z ciekawości zajrzał do środka,

o, pomyślał, z tą panią to my się znamy.

Sypnął wraz z miejskim kurzem

marzeniami, wspomnieniami, nadziejami

i garścią kolorowych złudzeń,

że się bezbłędnie wie, po co się tłucze

człowiek po świecie, za czym tak gna,

czy wskazówek szuka, czy tropi znak

gdzieś raz zobaczony, w natłoku spraw

potem zatracony, czy tylko ucieka wpław

przez szerokie rzeki losu i czasu,

unikając zgiełku i hałasu

by cennego nabrać dystansu.

Gdy w megafonie zabrzmiał głos niski,

że przyjazd oczekiwanego pociągu jest bliski,

niedopałek papierosa wrzuciła do popielniczki,

poprawiła makijaż przy lusterku puderniczki,

przeczesała włosy, zamknęła torebkę,

schowała zeszyt z wierszami do walizki,

po koleżeńsku rozstała się z kotem,

po dziś dobrze nam znaną starą piosenkę

przez radio usłyszeliśmy w czas jakiś potem.

Zaśpiewali Skaldowie.

[ 27/28.05.2023 ]

Chłopakowi z Lublina

 Chłopakowi  z  Lublina

Gdy odszedłeś w sierpniowy piątek nad ranem tak nagle,

gdy tobie - chłopakowi z Lublina

gdzieś w Łodzi wybiła ta ostatnia godzina,

gdy się nieodwołalnie okazało, że już pozamiatane,

całe jestestwo towje w plastikowy, szary worek zabrane

gdzieś i muszę ciebie znaleźć

- od małego lubiłeś w chowanego zabawę,

mała karteczka, zdawkowe zdanie

ciało odebrać tam i tam, podano adres

ale tam nie dotarłeś,

ciekawe kto w tym maczał palec,

może ty sam u sił wyższych zabiegałeś

o tę ostatnią naszą wspólną atrakcję? ...

żeby jakoś z tym wszystkim dać sobie radę

zamieniłem swoje serce i duszę w twardą skałę,

lity kamień i brak łez wygląda na zdradę,

tak wybacz proszę, że nie zapłakałem...

Z rubinowym oczkem srebrny sygnecik,

jak amulet z Indii  pamiątka i talizman

co miał prostować drogi twoich wyzwań

chronić od złego nieprzewidzianego,

zapisana ostatnia ulubiona afirmacja

powtarzana jak mantra w różnych sytuacjach,

ku pamięci wizytowy kolorowy bilecik

by się w podbramkowej klęsce deską ratunku ucieszyć

i notatka i medyczno szpitalna dokumentacja,

na podłodze przy łóżku plama krwi,

ślad życia i pieczęć złamana do tamtych drzwi

na drugą stronę światła, czy się bałeś robiąc ten krok?

Bo nim to światło, to najpierw bezbrzeżny mrok?

A twój bezbłędnie zdezorientowany kot

jeszcze nie święta, skąd więc ten tłumny zlot

obcych ludzi bez sensu akurat właśnie dziś?

On czeka że wrócisz bo musiałeś wyjść 

i jak stróż patroluje zakamarki wszystkie,

bo wie, że znasz dobrze ten wiersz

o kocie, któremu się  t e g o  nie robi,

pojął to swoim piątym zmysłem

i nie dał się zabrać obcemu człowiekowi,

któremu się wydawało, że ma do niego prawo

skoro już, wezwany przyszedł w ten dziwny dzień.

Po kątach pozorny spokój, pozorny ład,

obłaskawionej pozornie codzienności znak,

w powietrzu nieruchomo stoi

zapach perfum dobrej marki, woń kadzidła i mój strach

że śmierć tu jeszcze jest wpatrzona w mój kark,

w dekoracjach tak obcego mi miasta Łodzi,

jak w tragifarsie przez okno wchodzi

rozkosznie beztroskie słońce

i na tę całą sytuację nie jest mu nie miło

i jeszcze ozdabia nie cikawy za oknem widok

jakby się w najlepsze z cieniami bawiło.

Nie stwierdzono udziału osób trzecich

jakby to miało pocieszyć, ciebie wskrzesić

a co się stało wiesz tylko ty

choć zaskoczony byłeś nie mniej niż my

i te wszystkie drobiazgi nagle zbędne

natychmiast i od zaraz

bo zdarzenia potoczne opuściłeś bezwzględnie 

tylko przez sen przekazałeś pozdrowienia z Wrocławia.

A my wiemy, odszedłeś żeby polatać

po krańcach wszechświata.

[ 19-27.05.2023 ]

Z mostu nad rzeką zdarzeń

 Z mostu nad rzeką zdarzeń

Z mostu nad rzeką zdarzeń

podarte na strzępy fotografie

wyrzucam polaroidowych marzeń,

niespełnień seryjnych złudzenia, miraże,

fantasmagorii kolaże

co się nie spięły nawet fotomontażem,

tak ciut bezsensownie zebrane

w gorącze myśl i namiętności pożarze...

raz jeszcze się muszę od tego uwolnić,

by nigdy więcej nadziei nie trwonić

jak kamyków zielonych

nonszalancko pogubionych

w chwilach zbyt szalonych.

Gier dawnych stare symbole,

czas co snuje chwile po kole,

do radości przyklejone melancholie,

do pasji szewskich anielskie spokoje,

jakby natychmiast ból minął po tabletce,

wróżba z akacji skończyła sie na ,, nie chce"

w grze tak łatwo powiedzieć pas,

na pięcie się odwrocić, wyjść 

potem zacząć wszystko jeszcze raz

gdy nowe szanse los da na bis

dlatego tak coś ciągnie, pcha i gna

jak ćmę w sztucznego światła blask.

[ 24-27.05.2023 ]

Zbędna konsekwencja

 Zbędna konsekwencja

Wykoślawił mi ktoś

mojego czasu oś

wszędzie jestem nie w porę

nigdzie zdążyć nie mogę.

Przewrotny los

bierze pod włos,

stare błędy, kóre znam

popełniam winny sobie sam

w nowych dekoracjach bez ram.

Czy to ułomność,

czy upośledzona skłonność,

może bezbronność,

czy brak odporności na fatum,

czy bezwiedna konsekwencja zachodzi tu?

[ 17-21.05.2023 ]

Pusto nie licząc mnie

Pusto nie licząc mnie

Szeroki peron, jakaś stacja,

na którą wchodzi się z miasta,

peronu przstrzeń bujnie porasta

zieleń jak dżungla trawiasta,

a mnie ogarnia frustracja

nie wliczona w bilet atrakcja,

i nie pomaga afirmacja,

bo się w tej zieleni choćby spacja

nie pojawia, a pod semaforem sapie

pociąg, jeśli nim nie pojadę- kompromitacja,

a znaleźć drogi do niego wciąż nie potrafię,

a za późno na błądzenia palcem po mapie,

na żal, że wybrałem wagary, gdy wykładano geografię

ale opcje są dwie, można wybierać

lecieć na około lub się przedzierać

w obu przypadkach bierze mnie jasna cholera,

ten pociąg nie będzie bez końca czekać,

mimo, że zegar stoi zepsuty czas wciąż ucieka,

jest prawie tuż, widzę go z daleka,

lśnią przez jego okna zapalone światełka,

przez megafony grają Remedium - stara piosenka,

złoodporna niezniszczalna kamizelka,

w aktualnej zapowiedzi techniczna usterka,

nikt nie śmie powiedzieć, że fuszerka,

zdziwienie resztki spokoju spod powiek

wymiata, że jakoś żaden inny człowiek

nie śpieszy się jak ja jechać gdziekolwiek,

byle dalej od smutku, jak najdalej od wojen,

od dechami zaślepionych okien,

od nie ma dla ciebie miejsca

w przepełnionym schronie pękniętego serca,

od bezradnością dotkniętych dusz

bezwiednym patrzących wzrokiem,

co się dziś o jutro bać przestały już,

uparcie wciąż żyjąc tylko teraz tu,

od wszystkich dni zaciągniętych mrokiem

do  tam gdzie można na bal u Posejdona

być może zaraz za najbliższym rogiem

bez zaproszenia trafić, gdzie otwarte ramiona

i śmiechem się leczy istota zraniona,

więc bym pojechał skąd miłość woła

jak Syrena znad dalekiego morza,

przez manowce, szczerej puski pola

a tu jeszcze zauroczy wierzba,

tam zachwyci topola,

i obejmuje świat swoim półkolem tęcza

i wiatr się ślizga po drzew poręczach

deszcz pocałuje w usta

ktoś skarci, fe, rozpusta

chociaż cała stacja całkiem pusta

nie licząc mnie i odbicia z lustra.

Jakaś stacja, szeroki peron

po przyjeździe

od razu jest się w mieście

a pierwsze co widzisz to neon

z koślawą co drugą literą,

rzucił cię tu los z wieczną migreną

ale jeszcze wierzysz, że bać się nie ma czego.

[ 17.05.2023 ]

Wiecznie duży chłopiec

Wiecznie duży chłopiec

Chociaż posiwiały ci skronie

trudno powiedzieć o tobie

dorosły człowiek,

łatwiej: wiecznie duży chłopiec.

Parasol rzuca cień nad tobą,

by nie mącił twego szczęścia byle obłok,

duszę masz tak bardzo nie odporną,

a bzy i jabłonie kwiaty ronią wokoło.

Nie zwiążesz słońca promieni

w płomienny bukiecik,

wciąż łapiesz motyle do złotej sieci

i składasz myśli w niedobry sonecik.

Nie wiem dlaczego twe spojrzenie serce mroczy,

jakby spadała na nie najczarniejsza głębia nocy,

zamiast szeptać czułe: kocham, wołam: pomocy,

bo z pozoru taki bliski, a jednak za bardzo obcy,

a masz takie ładne, obłędnie chabrowe oczy.

[ 12-14.05.2023 ]

Chcesz zatrzymać

Chcesz zatrzymać

Chciałbyś zatrzymać tę miłość a nie wiesz,

czy przyszła akurat właśnie do ciebie

upiła się w nocnym barze z czystej rozpaczy,

i że przyszła tu z tobą niewiele to znaczy,

przecież ty też piłeś tej nocy w tym barze,

ona  coś ci mówiła, sens tego ginął w gwarze,

a teraz tu śpi a ty stroisz ją w kokardki marzeń,

jeszcze nie wiesz, że nic z tego nie będzie raczej.

Chciałbyś zatrzymać dla siebie tę miłość,

której jeszcze w wczoraj nie było,

chcesz zabierać ją ze sobą zawsze wszędzie

i śmiało wyobrażasz sobie, że tak będzie,

obsypywać będziesz płatkami róż,

wykąpiesz w wonnej lawendzie

i nazywać to zechcesz szczęściem

od słońca zachodu do porannych zórz.

Chciałbyś zatrzymać na moment tę miłość,

o której się tobie nawet nie śniło,

rzucane przez gwiazdy i księżyce

na wiatr najwłaściwsze słowa

będziesz zbierać aby jej podarować

przed wczesnym świtem

a ona wtedy chce się tylko całować

i w tym całowaniu swoje strachy chować

i tak się stanie słowo ciałem

ona będzie Ewą a ty Adamem

przekroczycie tak zwanego szczęścia bramę,

skosztujecie kopel rosy, odwiedzicie motyle

i  nim was omota kłopotliwy sentyment

rozbiegniecie się po całym świecie

zanim przyzwyczajenia bluszcz was oplecie.

[ 11-14.05.2023 ]

Złota proporcja

 Złota proporcja

tajemnicze piękno tkwi

w doskonałej liczbie Fi

w niej prawda i mit

jak złoto lśni

niewymierna śpi

otulona w płatki róż

po męczącym dla niej dniu

gdy wprawiała w ruch

kosmiczne galaktyki by gwiezdny kurz

wirował lekko niczym skrzący puch

nie traci nic ze swego piękna

w proporcjach człowieka

i urzeka i zwodzi

lecz nie o to chodzi

by bez przerwy zerkać

do lusterka

bo ten ideał ma w sobie coś z piętna

i jest w nim szczęście i udręka

o czym szumi prehistoryczna muszekla.

[ 06-10.05.2023 ]

Per aspera ad astra

 Per aspera ad astra

Przestrzeń dla wrażeń

ekstradycja marzeń

rzucony kamień

abstrakcja skojarzeń

spostrzeganie zdarzeń

przez ciernie do gwiazd

empiryczny znak

roztrwoniony w grach

a potem żal i strach

a potem jeszcze raz

drogi nowej szlak

aż po eureki blask

sukcesów i porażek smak

trzeba tylko tak

ruszać z posad świat

ale algorytmów brak.

[ 06-10.05.2023 ]

Przekleństwo pierwszego pytania

 Przekleństwo pierwszego pytania

prostota skomplikowana

pierwszego pytania

szansa pierwsza lepsza

losowy zabawy element

paraliżuje i podnieca

już słychać niepewności szelest,

wątpliwości pretekst

pojawia się w oczach

panika i zgroza

i popłoch w swej garści cię ma

a przecież to tylko gra.

[ 8-10.05.2023 ]

Ludolfina

 Ludolfina

Zazdroszczę Wisławie

czym się nie wsławię

wiersza o liczbie Pi.

Potoczne trzy czternaście

nie pomijając przecinka

kołem się zamyka

w bezkres umyka

jak dziwna muzyka

która ciągle koło ucha mi brzmi

i gamą barw ale jałowo mi się śni

a niekiedy przystraja się w obłoki i mgły

ta enigmatyczna liczba Pi...

A najbardziej w niej lubię 

i bezwiednie hołubię

pierwsze cyfry trzy

w nich bowiem

coś z nieskończoności skrzy

jak porannego słońca promień

zaglądający do kuchennego kredensu

i widzę, no tak, zazdrość moja jest bez sensu.

[ 06.05.2023 ]

Świat, dzień, noc

Świat, dzień, noc

Chodź ze mną w świat,

to wcale nie jest daleko,

znajdź ze mną blask

związany marzeń wstęgą,

przez rozszumiały las

nad rwącą rzeką

proszę chodź ze mną

to nie jest daleko.

Chodź ze mną w dzień

bądź słońcem na mym niebie

spójrz w zieleń drzew

to daje ukojenie

i ptaków śpiew

przez światłocienie

ty bądź pragnieniem

będę spełnieniem.

Chodź ze mną w noc

za gwiazdy naszej śladem

nim wiatru włos

stanie się babim latem

pójdziemy za księżycem

gdzieś ani dalej ani bliżej

do mroku przywykną źrenice

i zrozumiemy szczęścia tajemnicę.

[ 05-06.05.2023 ]

Tylko nie zakochaj się

 Tylko nie zakochaj się

Gdy się pochwalisz swoim zdjęciem nowym

tak się w sobie zbiorę, odważę

choć serce wciąż płoche

z pożarem pod pozoru chłodem

serdecznym słowem 

tobą mój zachwyt wyrażę,

przyjmujesz komplement z dozą życzliwości

pod warunkiem zapewnienia 

emocjonalnej nietykalności

ja piszę, że dobrze, na to  zgoda

a ty przekornie odpowiadasz, że szkoda..

znamy się troszkę, słabo cokolwiek

nie wiem czy mógłbym zakochać się w tobie,

często zastanawiam się jaki z ciebie człowiek,

może ciebie zapytam i mi to powiesz...

[02-03.05.2023]