Wiecznie duży chłopiec

Wiecznie duży chłopiec

Chociaż posiwiały ci skronie

trudno powiedzieć o tobie

dorosły człowiek,

łatwiej: wiecznie duży chłopiec.

Parasol rzuca cień nad tobą,

by nie mącił twego szczęścia byle obłok,

duszę masz tak bardzo nie odporną,

a bzy i jabłonie kwiaty ronią wokoło.

Nie zwiążesz słońca promieni

w płomienny bukiecik,

wciąż łapiesz motyle do złotej sieci

i składasz myśli w niedobry sonecik.

Nie wiem dlaczego twe spojrzenie serce mroczy,

jakby spadała na nie najczarniejsza głębia nocy,

zamiast szeptać czułe: kocham, wołam: pomocy,

bo z pozoru taki bliski, a jednak za bardzo obcy,

a masz takie ładne, obłędnie chabrowe oczy.

[ 12-14.05.2023 ]