Tamten maj, tamten dworzec

 Tamten maj, tamten dworzec

Kiedyś znad Pacyfiku będąc w podróży,

czekając na przesiadkę do St. Louis

spędziła wieczór na dworcu w Kansas City

pretekst dla wiersza wręcz znakomity.

Wokół panował zbyt nudny spokój,

do biletowej kasy nie było tłoku,

nikt nawet szeptem nie prowadził rozmów,

majowy księżyc miał wszystko na oku

i rozkład jazdy i czasopisma z zeszłego roku,

więc zanim się zbliżył pociągu gwizd

zdążyła napisać zdań kilka, krótki list,

wypisać do przyjaciół na ich domowy adres

widokowych kilka kartek

nie dbając jaki na nich jest obrazek,

zanim w oddali zadudniły żelazne koła

pogłaskała przybłędę - dworcowego kota.

Nikt więcej nie przyszedł ją spotkać,

tylko wiatr zaskrzypiał drzwiami,

z ciekawości zajrzał do środka,

o, pomyślał, z tą panią to my się znamy.

Sypnął wraz z miejskim kurzem

marzeniami, wspomnieniami, nadziejami

i garścią kolorowych złudzeń,

że się bezbłędnie wie, po co się tłucze

człowiek po świecie, za czym tak gna,

czy wskazówek szuka, czy tropi znak

gdzieś raz zobaczony, w natłoku spraw

potem zatracony, czy tylko ucieka wpław

przez szerokie rzeki losu i czasu,

unikając zgiełku i hałasu

by cennego nabrać dystansu.

Gdy w megafonie zabrzmiał głos niski,

że przyjazd oczekiwanego pociągu jest bliski,

niedopałek papierosa wrzuciła do popielniczki,

poprawiła makijaż przy lusterku puderniczki,

przeczesała włosy, zamknęła torebkę,

schowała zeszyt z wierszami do walizki,

po koleżeńsku rozstała się z kotem,

po dziś dobrze nam znaną starą piosenkę

przez radio usłyszeliśmy w czas jakiś potem.

Zaśpiewali Skaldowie.

[ 27/28.05.2023 ]