ZNIKASZ W TLE

ZNIKASZ W TLE

Gdy giniesz gdzieś w tle

to wiem,

że ja pustki tej nie chcę

która jest

jak obraz bez barw

i mapa bez nazw

bez pointy żart.

Tak mało był wart

nasz świat

pełen zalet i wad

marzeń i snów

zapewnień i zmian

jak zdrad

radości i łez

ciągłych powitań, pożegnań

tak jakby ktoś

przekupił nasz los

by nas głaskał pod włos.

A ty nie chciałeś tak żyć,

by się  z myślami wciąż bić

zbyt krętą drogą iść

konfrontować co dnia

co ci z marzeń dał świat

a co po stronie strat

zaliczył  na bis.

Znów odnajdziesz swą myśl

za zakrętem złych chwil,

złapiesz się swych chmur,

nie zawołasz mnie, wiem

inny niesie cię zew

burzy się znów krew.

I oto już wiesz

 co chcesz,

 którą ruszysz znów drogą

pomysłów masz sto

nimi wiążesz swój los

w świata mego  odchodzisz tło.

[ 27.02,14.03.2022 ]

ZRUJNOWANY SPOKÓJ

ZRUJNOWANY SPOKÓJ

Na najwyższej gałęzi drzewa

wprost do wschodzącego słońca

wrona swe lamenty rozdzierająco śpiewa

wtóruje jej wierzba płacząca

że nie pomogły świata skupione pacierze

i się każda gazeta rozpisze

że rosyjscy żołnierze

ostrzelali dziś Kijów w noc ciemną przed świtem.

Telewizje pokażą pożarów łuny ,  ruiny i łzy

w kadrach się zmieści  zrujnowany spokój o byt,

bijące na trwogę  dzwony,  zawodzenie syren

wojenne rany spowite dymem.

Państw światowych głowy

wygłoszą orędzia i przemowy

zauważą zgodnie w księdze dziejów rozdział nowy...

przedstawią od dawna rzekomo gotowy

program obronno-ratunkowy,

złotouste posypią się zapewnienia, obietnice,

że poskromione zostaną chore agresora ambicje.

Słucham i patrzę , coraz większą czuję trwogę 

i się coraz bardziej boję .

Gdy Rosja zajęła zdradziecko Krym

nikt noc nie zrobił z tym,

świat owszem ból współczującą pokazał minę,

ale po cichu jakby się cieszył, że to tylko tak i tylko tyle

[ 24.02.2022 ]

ZERWAŁY SIĘ WIATRY

ZERWAŁY SIĘ WIATRY

Zerwały się wiatry w ogrodach słońca,

 na krzaku nagle gałązka świeżo zielona ,

 gdy inne  zaledwie jeszcze są w pączkach,

 nadzieja ubrała się odświętnie i czeka drżąca,

 ją samą przeraża myśl nazbyt szalona

 ale skądinąd wie,

 że jeszcze nie,

 nie czas by nadeszła nowa wiosna.

Zgasł w Pekinie olimpijski płomień, 

zamknięta już olimpijska wioska

w każdym z nas zostały inne preteksty do wspomnień,

rozgorzeje dyskusja Igrzyska a sprawa Polska,

a świat wrócił do tematu czy będzie wojna.

Zasępia się przy rysunkach, wykresach, mapach

w najtajniejszych wojenno wojskowych sztabach,

słucha analiz raportów i sprawozdań

z przeprowadzonych rozpoznań

ćwiczebnych prezentacji

które można uznać za elementy prowokacji,

kto się w razie czego na co odważy

kto kogo jak bez szans pogrąży

kto komu obiecuje że z pomocą zdąży.

Wschód i Zachód deklarują, 

że wzajemnie siebie kontrolują

i swoje zajefajne poczucie zajefajności celebrują.

A świat choć stary nie jest matołem,

lecz nie prędko się dowie co poszło pod stołem,

oczywiście, poza wszelkim protokołem.

A kościoły po cichu w skupieniu się modlą

może się dzwony na trwogę nie rozdzwonią.

Zerwały się wiatry w ogrodach słońca,

nadzieja tak krucha, tak drżąca

ale potrzebna, pokrzepiająca

nie pierzchnie, trwać będzie do końca.

 [ 20.02.2022 ]

ZAWIROWAŁY PŁATKI ŚNIEGU

ZAWIROWAŁY PŁATKI ŚNIEGU 

Od dawna kiedy patrzę na brzozy

myślę o tym, że przedwcześnie

ktoś w ich leciutko drżące cienie

na wieczny sen  ciebie położył.

 A wszystko już było między wami skończone,

poszliście każde sobie w swoją stronę

ciebie jeszcze spowijał tej złej miłości mrok

a jego trawił zawistny żal, 

że uciekłaś poza jego zaborczości krąg,

ty miałaś nadzieję 

na jeszcze jeden

dyskotekowy bal,

a on przyjechał do ciebie 

już z nową dziewczyną

może to twoją czujność uśpiło, zmyliło ...

żeby raz jeszcze, ostatni, porozmawiać.

Zabrakło znaków wymownych na ziemi i niebie?

Rozmowa - pomyślałaś - co może się stać?

A może przeczułaś przeznaczenia stygmat?

O nim tak dużo wiedziałaś, wystarczyło by się bać?

A może nie wierzyłaś w tragedię własną ani dramat?

Gdy zauważyłaś że pistolet co ciebie wycelował

i zostałaś z tym bezradnie i bezbronnie sama

w oczach i duszy zrobiło się nagle bezbrzeżnie ciemno

mogło wtedy być wszystko jedno

gdyż na wszystko już stało się za późno

zwłaszcza żeby stamtąd uciec , gdzieś pobiec

by ocalić mogła ciebie mama albo ojciec.

Ale jeszcze była tamta druga, tragedii osoba trzecia-

czy mogła  jakoś to fatalne misterium przerwać?

Odmienić literę przeznaczenia?

A może  w aucie zbyt daleko zostawionym

czekała na wasz powrót cierpliwie , trochę znudzona

może ciut prawie urażona, 

bo on zabrał ciebie na spacer do miejsc waszych ulubionych,

z premedytacją cię tam zwabił

i z zimną krwią zabił.

Nie drgnęła mu powieka

ani zadrżała ręka.

I nie było nikogo kto by dał ci obola

na podróż , na opłacenie Harona.

Zawirowały płatki śniegu,

świat się nie zatrzymał w biegu

ruszyły lawiny słów w gazetach, protokołach

żadnego nie dało się odwołać

i nikt nie napisał , że to był tylko koszmarny sen

więc jeszcze twe ostatnie miejsce pośród brzóz trzech

cień wiary, miłości , nadziei pamiątka

jak blady uśmiech przez łzy się tu błąka,

szumi żal, pamięć i przebaczenie w wiotkich białych gałązkach

kiedy ty spacerujesz po pastelowych łąkach.

[ 13-14.02. 2022 ]

ZBYT WIELKI ŚWIAT

 

ZBYT WIEKI ŚWIAT

Uczyniony bezradnym

 wobec coraz rozmaitszych spraw,

 gubiąc się w przyczynach i skutkach

 nowego punktu oparcia szukam

dla kilku starych prawd, które znam

 i poczucia sensu życia podgryzanego 

 przez rozterki

 znowu świat stał się zbyt wielki

 i nie zawsze rozumiem siebie samego,

 a tym czasem słońce otwiera okno w chmurach

 ptak  pindżąc się przy kałuży wygładza pióra,

 a tym czasem znad morza mewa

 swój powitalny krzyk zawiesza na drzewach.

 Nie chcę na sztorc stawiać spraw żadnych,

 już obrany cel nie wydaje się tak bardzo ważny

 ale do odłożonych na potem tematów

 nie zawsze da się wrócić jak do nieznanych światów

 pełnych czwartych wymiarów,

 czarnych dziur i dziejowych róż wiatrów.

 A tym czasem deszcz 

 serią precyzyjnych cięć

 w powietrzu utworzył dwa łuki tęcz

 poza którymi zawsze coś jest.

 

[ 11.02.2022 ]

ZNAMIENNY JUBILEUSZ

 ZNAMIENNY JUBILEUSZ

Usypianki nuci deszcz

już dziś jutra nie chce mi się chcieć,

bo jutro jeśli nastąpi i dla mnie

to z kalendarza starą kartkę zerwę

i znowu się zestarzeję,

tym razem intymnie, kameralnie

po domowemu ale nie wirtualnie.

Częściej starzeję się w pracy

i to jest pretekst by tego nie zauważyć.

Pięć i trzy to osiem

a ósemka rządzi moim losem,

udaje mi się do tego podchodzić na luzie,

życie i tak częstuje kopem w dupę

albo słodko całuje w buzię

to się nazywa że w loterii życia

bogactwo doświadczeń jest prawdziwym łupem

czyli wszystkim możliwym na własność do zdobycia.

[ 07-08.02.2022 ]