ZDJĘĆ NIE MOŻNA ROBIĆ

ZDJĘĆ NIE MOŻNA ROBIĆ

Wsiadam do pociągu,

ma jechać na północ

bo wracam do domu

on rusza na południe

może trzeba uznać,

że jest pięknie i cudnie

nieproszona

dodatkowa przygoda

która nie każdemu się zdarza

po życia wąskich korytarzach

przeszła się  w kolorowym szalu

i ma trochę żalu

nikt jej nie zaprosił, nie zawołał.

A ja dostaję szału

bo powodów mam tysiąc

muszę więc wysiąść

gdziekolwiek bądź.

Choć to już przesądzona sprawa,

gdy się przygoda w życie wmieszała.

Następna stacja

Odludzie- Bezludne

czyste i schludne

jak filmowa dekoracja

trochę jak skansen

trochę jak komiks

rozglądam się uważnie

zdjęć nie można robić.

Bilet swój mam

do kasy się nie pcham

szukam rozkładu jazdy

na moim miejscu zrobłby tak każdy

tabele gdzieś być muszą

i połączeń schematy

na stacji ze starodawną duszą,

może znajdę miejsce 

gdzie się dadzą napić herbaty

peronówy najpodlejszej na świecie,

lepszą by podali w pobliskiej kafejce

być może za najbliższej drogi zakrętem,

może czasu dość będzie to się po okolicy rozejrzę,

pamiątkę może jakaś kupię,

zeszłoroczny afisz na ogłoszeniowym słupie

przeczytam jak świadectwo świetności

odwiedzających te mieścinę gości,

którzy zagrali tu program ze znakiem jakości.

Najpierw potrzebuję pobieżnej 

choćby orientacji

jak się wyrwać najbezpieczniej

z tej tajemniczej stacji Alienacji.

Tam pod zegarem którego wskazówki  nie chodzą,

a na pęknięty cyferblat

ktoś nakleił plastra kilka łat

są jacyś państwo starsi,

podchodzę chcąc się w czymś poradzić

ale oni wiedzą jak poruszać się drogą swoją

jadą do Ty Zawsze Nigdy Nie Masz Racji

z przesiadką w Zdroju Pod Wieczną Niepogodą,

w sprawie mojej drogi, choć by  chcieli, nie pomogą.

Zaczynam rozumieć, stąd prostych połączeń nie ma

by dostać się tam gdzie mnie gna wewnętrzna potrzeba.

Brzegi rzeki przeczuć łączy most zdarzeń

mądrze lub głupio decyzji podjętych

kwituję uśmiechem ulotność wrażeń

i odbity w rzece cień mojej postaci 

jak w półromantycznym kadrze.

I wracam i czekam na tej przypadkowej stacji

na połączenie mojej prywatnej relacji.

[ 28-30.01.2022 ]

 

ZANIM PORA BURZ

ZANIM PORA BURZ

Znowu mówisz mi,

że już musisz iść

że ci bardzo wstyd

a właściwie - nie

bo to nie był grzech

moje łzy , twój śmiech

odejdź zatem  dziś

jutro obcymi zaczniemy być

wzajemnie dla siebie

niezmiennie i bezwzględnie.

Nie mów mi, że już

trzeba rozstać się

zanim pora burz

zszarzy róż liliowych zórz.

Ale chcesz to idź,

za sobą zamknij drzwi

żal i łzy

zostaw mi,

z tym da się żyć.

Zabierz nadzieję i wspomnienia,

zabierz zegar co życzliwie tykał,

gdy coś innego zacznie mi się spełniać

niech się nowe szczęście nie potyka

o dawne sentymenty i bibeloty,

nie trzeba mi okruchów starej tęsknoty

w bieli prześcieradła nowej niecnoty.

[ 21.01.2022 ]

ZE SŁOWAMI KOCHAM CIĘ

ZE SŁOWAMI KOCHAM CIĘ

Jadac autobusem,

nagle poczułem

że telefon dzwoni

głęboko wsadzony w kieszeń,

i nim go wziąłem do dłoni

to się dzwoniący rozłączył

a połączenia nie wskrzeszę

bo to nieznany numer,

to mnie zawsze trochę płoszy,

a z drugiej strony ciekawość zżera, drąży.

Nie wiem czy to szczęście czy pech, 

że odebrać nie żdążyłem.

Zatem , chociaż trzęsie

czy na prostej, czy na zakręcie

esemesa piszę 

Witaj nieznajomy

nim cię wrzucę w spam,

lub do czarnej dodam listy

jeszcze jakąś 

czort wie na co

szansę dam

losowi? tobie? sobie ? nam? 

byśmy stać się mogli sobie bilżsi,

proszę o info, kto się dodzwania

i w czym jest sprawa ...

Czekam chwilkę, pozdrawiam.

A czekając nieco się zastanawiam.

Jednak nikt wyzwania nie podejmuje,

to nie cieszy ale nie żałuję

choć mógł to być supermen

ze słowami kocham cię.

[ 22.01.2022 ]

 

ZBIERAM WĄTKI JAK STOKROTKI

ZBIERAM WĄTKI JAK STOKROTKI

To było  nasze pierwsze spotkanie,

i chyba  długo czekaliśmy  na nie

i miała być nasza pierwsza rozmowa

tyś się wspaniale do niej przgotował 

ale nic się nie działo od słowa do słowa,

że cię zrozumiem

nim się zestarzeję

albo nim padnę trupem

traciłem nadzieję.

Każde twe słowo w mej wyobraźni rysowało obraz

tak trochę laurkę, a trochę bohomaz 

nie wiem co chcesz powiedzieć

jaką chcesz przekazać treść

jakie w słowach znaczenia chowasz.

Na nic się zda

wyszukana budowa zdań

elokwencja  i frazeologia

prawie jak martyrologia

nieomal perwersyjnie gwałcisz mnie werbalnie

tak chciałbym znaleźć i nacisnąć

jak w autobusie guzik przed przystankiem na żądanie

i wysiąść.

Iluzje czy aluzje?

A gdzie konkluzje?

Zasypiam czy się budzę?

Nie, ależ skąd, wcale się nie nudzę.

Zbieram wątki

jak stokrotki 

ani to kalambur, ani psotka

zbyt bogate więc nie szkotka

żebyś chociaż w te przemowy

wplótł kilka znaków przestankowych

mógłbym zaprzeczyć, przytaknąć

i mieć złudzenie, że to jednak dialog

i zrobiło by się bliżej do dotyku rąk.

[ 17 - 22.01.2022 ]

ZNANE BRZEGI SKRYJE MGŁA

ZNANE BRZEGI SKRYJE MGŁA

Lawenda, rozmaryn i szałwia,

znane brzegi skryje mgła

i już cię otoczy nieznany świat

jeszcze nie obcy , a  jakże nie twój,

i nie ma z kim porozmawiać

jakby nagle  zabrakło  słów,

i popłynie z oka łza

jakbyś w tym obcym świecie był sam.

Rumianek, lipa , mięta,

spadnie gwiazda z nieba

nawet jeśli nie ma 

marzeń do spełnienia

albo już ich nikt nie zna, nie pamięta.

Róża z goździkiem w bukiecie zwiędła.

Płacząca wierzba, jarzębina z koralami

księżyc na niebie stanie do góry nogami,

bo znudziło mu się wciąż chodzić drogami

 pomiędzy obłokami z podniesioną głową 

 bo go nigdy wprost do celu nie wiodą.

Tak się tłumaczy gdy zbłądzi za komety urodą.

Poziomka, malina z leśna jagodą,

tu zaklęcia , gusła i uroki nie pomogą,

a znaczenia ważność stracić mogą

i nie wypłaczą się deszcze w preludiach,

ani ucichną wiatry o srebrnych kudłach

nawet gdy spadną w gorący sypki piach

lub je przytuli przydrożny w łachmanach strach.

Żołędzie, szyszki, czarny bez

nie zwiędną słoneczniki  Van Gogha,

nie myśl co było lub będzie, patrz co jest,

otworzył się piekła pandemii kolejny krąg,

topnieją zdradziecko lody w  podbiegunowych ogrodach

podnosząc niebezpiecznie poziom w wodach,

nie szukamy już  dotyku swoich rąk...

czy to kamień na drodze czy pod nogami kłoda

nie łączą nas już i nie dzielą ani sny ani słowa.

Śle pozdrowienia osamotniona trwoga.

Wanilia, anyż , szafran, imbir

ktoś się zawsze czuje winny

że śniegi w górach , że piaski na pustyni.

Pomarańcza chińska, biały jaśmin

nikt nikomu nie wyjaśni.

Bratek, wrzos,  amarylis

wyliczankom nie wierz to się nie omylisz

niby znasz to a się ciągle dziwisz.

[ 18-20.01.2022 ]

 

ZASŁUCHANY W FLAMENCO

ZASŁUCHANY W FLAMENCO

Z początku mówiłeś mi niezmiennie,

że potrzebujesz nie mnie po prostu,

a życie zbyt krótkie jest bezsprzecznie

by tracić czas na gry pozorów.

Nie chciałeś wziąć mnie z sobą na swój brzeg.

Na co ci to kochany

w flamenco zasłuchany

w co za noc.

Sącz swój  drink

gdy chcesz,

potem wyjdź

otrzyj łzy

zamknij drzwi.

Na co ci ja kochany

przecież nie będzie z nas pary,

ja to wiem,

uwierz mi , nie ja 

to nie ja

odwiedzam cię w  twoich  snach.

W fantazjach swoich też mnie nie widziałeś

z czułości moich skrzyń nic wziąć nie chciałeś

A tylko z moich łez serdecznie się śmiałeś

nie ze mną chciałeś iść dalej.

Nie dasz mi szans bo mógłbym więcej chieć.

Na co ci to kochany

w flamenco zasłuchany

w co za noc.

Sącz swój  drink

gdy chcesz

potem wyjdź

zetrzyj łzy,

 zamknij drzwi.

Na co ci ja kochany

przecież nie będzie z nas pary,

ja to wiem

uwierz mi, nie ja 

to nie ja 

odwiedzam cię w  twoich snach.

Wiem na pewno to mój błąd,

dobrze, że mnie wyrzuciłeś stąd.

Nie chciałeś wziąć mnie z sobą na swój ląd.

Na co ci to kochany

w flamenco zasłuchany

w co za noc.

Sącz swój  drink

gdy chcesz

potem wyjdź

osusz łzy,

zamknij drzwi.

Na co ci ja kochany

przecież nie będzie z nas pary,

ja to wiem

uwierz mi, nie ja

to nie ja 

odwiedzam cię w twoich  snach.

[ 14-17.01.2022 inspiracja: Na ziso i na pethano ]

Z TOBĄ CHCIAŁEM KIEDYŚ

Z TOBĄ CHCIAŁEM KIEDYŚ

( Jagience )

Miałem okazję pójść kiedyś do teatru na Kownacką...

Wydarzenie w "Ratuszu" zaanonsowano notatką skromną ,

Bilety dwa w teatralnej kasie zdobyte z miną zawadyjacką

jakbym wejściówkę zdobył do sezamu w promocji z lampą złotą.

Tylko nie rozumiem dlaczego nie poszedłem wtedy z tobą...

Z powodów jakichś wówczas oczywistych byłem tam z kimś innym

jak ty przepięknie mądrym i nadzwyczajnie  wrażliwym.

Pamiętam, miało to swój jakiś sens i było na swój sposób urocze

ale to tym bardziej, tym mocniej zapragnąłem w tych przeżyć drogę

wyruszyć z tobą, dostać tę szansę drugą, wyjątkową...

Na teatru maluteńkiej i bez blichtru przepychu scenie

misterium się odbyło i we mnie przeogromne poruszenie,

sztuki treści nie znałem, choć to ambitna klasyka raczej

i dziś nie inaczej na to przez klisze wspomnień patrzę,

choć ktoś by powiedział, że to niepotrzebnie egzaltowane

od początku do końca historii wówczas zobrazowanej

dałem się porwać, złapać za duszy mordę od pierwszego słowa

pomimo, że komuś z widowni zaśpiewała telefonia komórkowa.

Będąc pochłonięty grą i fabułą chętnie delikwenta bym zamordował

bo przed rozpoczęciem sztuki głos inspicjenta o wyłączenie apelował.

W oczach aktorów winni byliśmy w zasadzie przecież  wszyscy,

chociaż aktorzy wymowne skierowali spojrzenie

tam gdzie się tak nietaktowne rozbrzmiało dzwonienie.

Żal duszę ścisnął - taka sztuka, wielkie nazwiska, a my - niewdzięcznicy.

Na moment jakby w półsłowach,  w półgestach zastygli artyści

Ktoś dwa rzędy przed nami  uporał się z urządzeniem oczywiście.

"Małe zbrodnie małżeńskie" potoczyły się dalej z wigorem i wdziękiem.

Mocno przeżyłem tę historię, jakże niesamowicie zagraną,

może to banał, ale pod jej wpływem stałem się jakby innym człowiekiem,

lecz nie potrafiłem tobie opowiedzieć jaką dla mnie sprawą

niesłychanie ważną było, to jedyne w swoim rodzaju spotkanie,

i pogłębiona w jedno czerwcowe popołudnie fascynacja.

Dlatego zamarzyła mi się wraz z tobą przeżyta tego wszystkiego konfrontacja.

I żebyś to sama sobą przeżyła, odczuła, bo to było tak inne od wszystkiego.

Potem  się siły  inne wmieszały , że niestety , z bólem serca - już nic z tego.

Czuję wokół tego niezgodę trochę naiwną nonszalancko-szczeniacką,

ale tak bardzo kiedyś chciałem wraz z tobą iść do teatru na Kownacką.

[ 12-15.01.2022 ]

Z NADZIEJĄ, ŻE NIE ZGINĄ

 Z NADZIEJĄ ŻE NIE ZGINĄ

Pamiętam gdy mówiłeś, 

że w los swój uwierzyłeś

gdy na swej drodze zobaczyłeś

 właśnie mnie.

Że to było piękniejsze niż we śnie.

Pamiętam uśmiech losu

łaskawy dla nas obu

uniesień romantycznych ocean pięknych chwil.

Szczęścia  wino w nadbałtyckiej jesieni dni.

W noc gwiazdy spadające

marzenia spełniające

i nadzieję, przynoszące,

że warto nam ze sobą być po życia kres.

Lecz cóż mi po wspomnieniu,

gdy wszystko w oka mgnieniu

straciło bezpowrotnie piękny dla nas sens.

Że warto nam dla siebie trwać

i wierzyć w swoją miłość,

pośrodku rosy zbierać sny

z nadzieją, że nie zginą

oddawać je jaśminom,

powierzyć szepty ust

wiatrom różowych świtów.

A dzisiaj to wspomnienie

wymusza znalezienie

pomysłu na obłaskawienie

samotności widywanej zbyt codziennie

z którą tak sobie wchodzimy  w drogę

i się  z nią  jakoś wciąż rozstać nie mogę.

Ona złą ignoruje pogodę ,

nie wnosi pretensji by witać ją w progu chlebem i solą

ale lubi powtarzać, bo wie, że mnie te słowa bolą

"Wiedz, jestem tobie pisana,

 że tu wrócę - wiedziałam,

choć się sama o to nie starałam,

wciąż inne horoskopy stawiałam,

innym gwiazdom w oczy zaglądałam,

ale cóż, jestem tobie pisana,

to z góry przesądzona jest sprawa"

I tak mnie dopadła

pierwsza nowego do niedawna

roku dekada.

Kładąc palec na usta weszła noc pod dach

a z nią skupiony o przemijanie strach.

[ 08-09.01.2022 ]