Z NADZIEJĄ, ŻE NIE ZGINĄ

 Z NADZIEJĄ ŻE NIE ZGINĄ

Pamiętam gdy mówiłeś, 

że w los swój uwierzyłeś

gdy na swej drodze zobaczyłeś

 właśnie mnie.

Że to było piękniejsze niż we śnie.

Pamiętam uśmiech losu

łaskawy dla nas obu

uniesień romantycznych ocean pięknych chwil.

Szczęścia  wino w nadbałtyckiej jesieni dni.

W noc gwiazdy spadające

marzenia spełniające

i nadzieję, przynoszące,

że warto nam ze sobą być po życia kres.

Lecz cóż mi po wspomnieniu,

gdy wszystko w oka mgnieniu

straciło bezpowrotnie piękny dla nas sens.

Że warto nam dla siebie trwać

i wierzyć w swoją miłość,

pośrodku rosy zbierać sny

z nadzieją, że nie zginą

oddawać je jaśminom,

powierzyć szepty ust

wiatrom różowych świtów.

A dzisiaj to wspomnienie

wymusza znalezienie

pomysłu na obłaskawienie

samotności widywanej zbyt codziennie

z którą tak sobie wchodzimy  w drogę

i się  z nią  jakoś wciąż rozstać nie mogę.

Ona złą ignoruje pogodę ,

nie wnosi pretensji by witać ją w progu chlebem i solą

ale lubi powtarzać, bo wie, że mnie te słowa bolą

"Wiedz, jestem tobie pisana,

 że tu wrócę - wiedziałam,

choć się sama o to nie starałam,

wciąż inne horoskopy stawiałam,

innym gwiazdom w oczy zaglądałam,

ale cóż, jestem tobie pisana,

to z góry przesądzona jest sprawa"

I tak mnie dopadła

pierwsza nowego do niedawna

roku dekada.

Kładąc palec na usta weszła noc pod dach

a z nią skupiony o przemijanie strach.

[ 08-09.01.2022 ]