Połączenia nieodebrane

 Połączenia nieodebrane

Wydłuża się wirtualna lista

połączeń realnie nieodebranych

bo dzwonisz a mnie brakuje rąk

by odebrać akurat właśnie w tej chwili

i nie mogę potwierdzić, że nadal jesteś mi bliska

wśród wszystkich zapomnianych

w codzienności jak dawnej róży pąk,

dzwonisz ale o czym będziemy gawędzili?

O tym czego nie będzie bo nie było?

Przecież nas nie łączyła miłość ,

wiedzieć chcesz nagle jak jest?

Dziękuję, zainteresowanie miła rzecz

ale to wszystko szum i szelest, przecież wiesz,

nie bierzmy tych chwil pod lupę, na widelec.

Owszem, mógłbym oddzwonić

gdy skończę przez ulicę przechodzić

po jej  nierównym bruku,

która w dodatku prowadzi po łuku,

zza którego prostej nie widać,

albo gdy wysiądę z autobusu

wyciśnięty jak sok z cytrusów

z myśli wszelkich jak herbata z fusów

gdy ją trafiło kolejne parzenie

ale nie wiem co ci powiedzieć

a nie jest mi to obojętne.

A może wystarczy wysłuchać cierpliwie

jak się toczy twoje życie osobliwie,

które sprawy masz dopięte

ostatecznie, definitywnie

a które są dopiero co rozpoczęte

jak paczka papierosów, które palisz namiętnie,

a może rzuciłaś palenie

bo tak postanowiłaś w ostatnie Boże Narodzenie?

Nie dzwonisz,

przez kosmos się nie łączysz

aby ze mną myśli, słowa trwonić

a mnie niezręcznie prosić

o słowa twego w słuchawce choć pół,

które  jak okruch opadnie na stół.

Nie dzwonię

by nie zakłócać tobie

porządku, bo może

porozmawiać na stronie

w tym czasie akurat nie możesz,

ale wiadomość napiszę

by burzyć między nami ciszę,

serdecznych słów bukiecik wyślę,

dam znać, że o tobie myślę,

za chwil wspólnych z tobą

barwnym freskiem

po prostu tęsknię

jak w bury dzień, za ładną pogodą.

[25-31.12.2022]

Afrodyzjak

 Afrodyzjak

Tak nagle spadł znowu śnieg

i srebrny szron ściął ostatnie liście z drzew,

otulił świat biały puch

zwolnił krok epoki zmęczonej duch.

Na szybie mróz odcisnął kadr

jak portret twój sprzed bardzo wielu lat

i wrócił obraz tych chwil

gdy szczęście do drzwi

pukało jak w snach.

Znów tak by chciało się żyć

z półcienia w blask wyjść

swą drogą w nieznane iść

bo wciąż gdzieś tam czekasz ty

jeszcze raz w pełni być

słońcem nadziei swych dni.

Co zrobić mam?

Chcę byś zapragnął mnie tak

jak słońca wiatr

gdy włosy mu zmoczy deszcz

lecz znów zapadasz jak świat

w zimowy sen

w zbyt krótki o tej porze dzień.

Chcę byś zaprosił mnie znów

w czułości krąg

do ciepła rąk

muśnięcia ust.

Znów tak by chciało się żyć

z półcienia w blask wyjść

swą drogą w nieznane iść

bo gdzieś tam czekasz ty

a ja chcę abyś był 

słońcem nadziei mych dni.

Co zrobić mam?

 

Znów słońce skąpy swój blask rozdaje nam

lecz nie ogrzewa nas,

chcę byś był jeszcze raz

słońcem, nadzieją mych dni.

co zrobić mam ?

Co robię nie tak?

[ 06, 18.12.2022 ]

Siła marzeń w skali Zabrze

Siła marzeń w skali Zabrze

Chociaż twój oddech na szybie zamarzał

jak obraz który w twej duszy przymiarkę brał

i wyszedł ze swych ram i nietrwały zostawił ślad

niepowtarzalny w żadnym innym wydaniu kadr

patrząc na obcy krajobraz cały w mroźnej bieli

jakby się zmęczony położył do snu w chłód pościeli

nim się ludzie do kościołów wybiorą przy niedzieli,

kształt nowego marzenia , przygody kół rytmem zadrżał

za jego, jej głosem i nie sam przyjechałeś do Zabrza

bo się tak złożyło że los zechciał to czego chciałeś sam

i mogłeś na chwil kilka szczęśliwych zostawić kram

w który czas życia ci zapakował smak trosk i strach

choć z zapałem notujesz słońca i tęcze pośród kart

codzienności wiernej jak wierny jest twój własny świat.

W pierwszym dniu drugiej dekady grudnia

jakieś sto pięćdziesiąt kroków do południa

nim z mariackiej wieży popłynął krakowski hejnał

zauważyłeś zjazd gwiazd jak znak, że się będzie spełniał

do joty jak z katalogu jeden z piękniejszych snów

że aby to potem opisać po prostu zabraknie słów.

Gdy zostawiałeś palto w szatni nie byłeś pierwszy ani ostatni,

foyer było gwarne, jasne skąpane świateł kaskadami,

widzisz ludzi, którzy przybywają do kultowej zacnej sali

pojedynczo, grupami, parami, poważni to zaś roześmiani

a wszyscy niezmiernie ogarnięci emocjami

i oczekiwaniem na to co się ma za chwil kilka wydarzyć.

Ze swojego wysokiego miejsca patrzysz

jakbyś kogoś szukał w tym tłumie obcych twarzy,

albo spodziewał się spotkać dawnych znajomych ze Śląska

a tym czasem jedyną znajomą jest twoja własna siostra.

Nim pogasną światła i zapadnie teatralna cisza

oko nęci raz po raz słabo oświetlona kulisa

pełna podskórnego przedspektaklowego życia.

Ktoś w niej przemyka, kostiumem błyska.

Jeszcze spóźniony widz  się na swoje miejsce przeciska

a już rytm nabija perkusista, ton podaje gitarzysta

i śpiew płynie czysty harmoniczny wielogłosowy

Accantus Studio Live 4

musicalowe, filmowe i inne numery 

a po każdym programu punkcie owacje, aplauz zawrót głowy.

I jeszcze bis

bo tego domaga się widz

a potem drugi, artyści są na to przygotowani

publiczność wyprosiła to feerycznymi brawami.

A potem koniec bajki, szturm szatni,

Obserwujesz nerwowo bieg wydarzeń

chociaż wszystko przebiega sprawnie

odliczasz czas spoglądając na zegarek 

i już wiesz że nie zdążysz dotrzeć na przystanek,

to nic, znajdzie się inne rozwiązanie.

Będzie dobrze prawem serii szczęść, możesz liczyć na nie,

bo cię tu przywiodła siła marzeń

dziś mierzona w skali Zabrze.

[ 11,17-18.12.2022 ]

Bez pretensji

Bez pretensji

Czasem kotku masz ten niewątpliwy gest,

i przyznajesz mi  jakąś małą nieistotną rację

w taki sposób, że już wiem, to kończy flirt, adorację,

jednym ruchem ręki wykreślasz ze sztambucha wiersz,

niegdyś zgrabnie wymyśloną dedykację,

dni szarych jaskrawo barwną dekorację

i zanosi się na mym dworze na detronizację.

Bo czy to Łowicz,  Ustroń czy Pacanów

taki gest ma niekiedy każdy z panów.

I już nie ma wspólnych planów,

nocy naszych, naszych ranków

witań czułych potem rozstań na przystanku

w oczy spojrzeń zaszeptanych

z aromatem w tle czarnej kawy,

tylko się rysuje coraz bardziej oczywista

pewność, że się więcej nie spotkamy,

ta świadomość łzy wyciska,

zwłaszcza, że nie będę tak ci bliska

jak ta nowa flama z uzdrowiska,

twoja nowa cicha przystań.

Stanę się obca, przejrzysta.

No to żegnaj, no to pa

idę sobie stąd, na samotników bal,

a ty leć, taki niecierpliwy jak uczeń

do tych nowiuteńkich wzruszeń, złudzeń

nie wygniecionych, nie wymiętych

w podtrzymywania ognia próbach codziennych,

leć a nie spłoń zbyt nagle jak ćma,

w  światło nowej podniety,

no, leć już, ja tę potrzebę też dobrze znam,

i że to przeminie, straci blask doskonale wiem

choć zaproszenia zamówisz nowe i karnety

i w kalendarzu  świętem ogłosisz każdy dzień.

W delikatną nie otulaj, proszę, bawełnę  

słów ostrej prawdy 

piosenki, kolędy

że za chwilę już nie będę, nie będę,

nie chcę abyś słodził

powolutku dozowaną gorycz

że się w twym pejzażu zwiewnie rozwieję,

że zaplączą się zimowych drzew cienie z moim cieniem

gdy wśród nich będę chodzić bez ciebie

szukać końca i początku świata

gdzie historia wątki splata i rozplata,

upraszcza jedne a inne zaś gmatwa

a przecież to wszystko jest życie, nie matma.

Coś daje mi złudzenie, potem los odbiera okrutnie,

zatem wyruszam w długą podróż na południe,

po odrobinę ciepła, które po prostu lubię

i ocalić wiarę w siebie, nim całkiem ją zgubię.

Nonszalancko ukryję żal i rozczarowanie

choć to tak niedorzecznie brzmi i banalnie.

Gdy cię kiedyś zobaczę na ulicy przypadkowo

może cię nie poznam, nie obejrzę się za tobą

pomyślę sobie, że to chyba nie ty tak odruchowo,

na karb złudzenia podobieństwo złożę 

włączę na  przejściu zielone i dalej pójdę w swoją stronę.

[ 09-14.12.2022 ]

Joe O'connor

 Joe O'connor

Jest subtelnie filigranowy,

oczy mają odcień miodowy,

erotyczny usta budzą zawrót głowy

ogarniają mnie szałem zmysłowym,

coś w duszy buzuje,  iskrzy,

odblaskiem oczarowanie błyszczy,

nadaremnie go chcę,

nieosiągalny, tak wiem,

odrodzony Fenix z popiołów,

romantyczność w tle zielonego stołu.

[ 04.12.2022 ]

W płochym sercu

W płochym sercu

W skołatanym, płochym sercu ciągle noszę

twej czułości dla mnie ślad

ale wiem, że od dawna ja nie goszczę

pośród marzeń twoich gwiazd.

Świat otula śnieżna biel puchowa

a mnie boli siwa rozczochrana głowa

pełna zwątpień, rozczarowań

cienia szans na kawałek szczęścia spragniona

pośród spadających wciąż notowań

podarunkowych kart z akcjami miłości

i zaproszeń do łask nicości.

Świat się bielą śnieżną łagodnie okrywa

i  potoczną ciszą makiem zasianą  odzywa,

jakiś obcy przechodzień ślady zostawia

na drodze od powitania do rozstania,

wiatr go nieczuły pogania, przegania

gdzie tyle do zdobycia, do wygrania

bez spadających gwiazd wypatrywania.

[ 03-04.12.2022 ]