Afrodyzjak

 Afrodyzjak

Tak nagle spadł znowu śnieg

i srebrny szron ściął ostatnie liście z drzew,

otulił świat biały puch

zwolnił krok epoki zmęczonej duch.

Na szybie mróz odcisnął kadr

jak portret twój sprzed bardzo wielu lat

i wrócił obraz tych chwil

gdy szczęście do drzwi

pukało jak w snach.

Znów tak by chciało się żyć

z półcienia w blask wyjść

swą drogą w nieznane iść

bo wciąż gdzieś tam czekasz ty

jeszcze raz w pełni być

słońcem nadziei swych dni.

Co zrobić mam?

Chcę byś zapragnął mnie tak

jak słońca wiatr

gdy włosy mu zmoczy deszcz

lecz znów zapadasz jak świat

w zimowy sen

w zbyt krótki o tej porze dzień.

Chcę byś zaprosił mnie znów

w czułości krąg

do ciepła rąk

muśnięcia ust.

Znów tak by chciało się żyć

z półcienia w blask wyjść

swą drogą w nieznane iść

bo gdzieś tam czekasz ty

a ja chcę abyś był 

słońcem nadziei mych dni.

Co zrobić mam?

 

Znów słońce skąpy swój blask rozdaje nam

lecz nie ogrzewa nas,

chcę byś był jeszcze raz

słońcem, nadzieją mych dni.

co zrobić mam ?

Co robię nie tak?

[ 06, 18.12.2022 ]