ZERWAŁY SIĘ WIATRY

ZERWAŁY SIĘ WIATRY

Zerwały się wiatry w ogrodach słońca,

 na krzaku nagle gałązka świeżo zielona ,

 gdy inne  zaledwie jeszcze są w pączkach,

 nadzieja ubrała się odświętnie i czeka drżąca,

 ją samą przeraża myśl nazbyt szalona

 ale skądinąd wie,

 że jeszcze nie,

 nie czas by nadeszła nowa wiosna.

Zgasł w Pekinie olimpijski płomień, 

zamknięta już olimpijska wioska

w każdym z nas zostały inne preteksty do wspomnień,

rozgorzeje dyskusja Igrzyska a sprawa Polska,

a świat wrócił do tematu czy będzie wojna.

Zasępia się przy rysunkach, wykresach, mapach

w najtajniejszych wojenno wojskowych sztabach,

słucha analiz raportów i sprawozdań

z przeprowadzonych rozpoznań

ćwiczebnych prezentacji

które można uznać za elementy prowokacji,

kto się w razie czego na co odważy

kto kogo jak bez szans pogrąży

kto komu obiecuje że z pomocą zdąży.

Wschód i Zachód deklarują, 

że wzajemnie siebie kontrolują

i swoje zajefajne poczucie zajefajności celebrują.

A świat choć stary nie jest matołem,

lecz nie prędko się dowie co poszło pod stołem,

oczywiście, poza wszelkim protokołem.

A kościoły po cichu w skupieniu się modlą

może się dzwony na trwogę nie rozdzwonią.

Zerwały się wiatry w ogrodach słońca,

nadzieja tak krucha, tak drżąca

ale potrzebna, pokrzepiająca

nie pierzchnie, trwać będzie do końca.

 [ 20.02.2022 ]