ZWYKŁY CHŁOPAK

ZWYKŁY CHŁOPAK

Zwykły chłopak o czarnych źrenicach,

nieznany brzeg, cicha dobra przystań,

był jak sen , był jak tajemnica

i lubił blask , lubił cień księżyca.

Każdy dzień brał  jakim dawał mu los

każdą z dróg podążał po kres

gwiazd nie szukał kiedy swój zmylił trop

ufnie brał każdy życia gest.

Był też ktoś, kto wiedział o nim wszystko

na pamięć znał każdy jego uśmiech

znał też łzy , którymi płakał gorzko

niekiedy w noc, skryty w cień księżyca.

Mimo to się  bał , że skrywa coś,

wciąż go sprawdzał i pytał wciąż

cienia zdrady szukał wśród blasków słońc

nie przeczuwał, że tym zrani go.

Miał dość,

że on

radość życia rozbił jak kruche szkło.

Bez scen

bez łez

 w niedaleki poszedł świat pewnego dnia 

By żyć

by śnić

że jest miłość potężniejsza od zła.

By brać

By dać

serce na dłoni jeszcze jeden raz.

Wiatru szept w koronie starego drzewa

przypomniał mu dawne serca drżenia

w których znów odnalazł przeznaczenie

kochał znowu blask i cień księżyca.

Czwarta rano, smętnie pusta stacja,

nikogo w krąg, słychać tylko ciszę

a tam on coś sobie skrycie pisze

wciąż nie wie sam czyja była racja,

już z oddali nadbiega stukot kół

bez biletu ale już trzeba iść

dać się zabrać w tę mgłę pośród pól

bo coś dobrego przyjdzie jeszcze dziś.

Blask księżyca

 i ten cień co obok niego przysiadł

na nieba tle

słodkie śle spojrzenia i czegoś chce.

By żyć

By śnić 

o miłości potężniejszej od zła,

By brać

by dać

serce na dłoni jeszcze jeden raz.

[ 3-6.11.2021 ]