ZBIÓR BILETÓW WIZYTOWYCH

 ZBIÓR BILETÓW WIZYTOWYCH

Alicja, po drugiej stronie lustra,

nad powieścią Prousta,

w zamyśleniu nieznacznie wydyma subtelne usta,

prostych odpowiedzi szuka

a to nie łatwa sztuka

gdy  śpiewu zaczarowanego ptaka słucha,

z kapelusza zając się tym wzrusza,

a wiatr znów coś szepce o starych gusłach,

Dama Kier wygłasza memorandum

De gustibus non est disputandum

i że nie kładzie się zaborczego cienia

na dobre, miłe wspomnienia.

Niewierna czasu rzeka

 ciągle ucieka, ucieka

a czas raz po raz oblicze zmienia

i się stroi, przebiera w coraz zmyślniejsze złudzenia

niby na pokaz a niby od niechcenia.

Gdzieś był już fortepian  w rzece 

ktoś kiedyś na nim grał partytury na cztery ręce

potem  za bezcen go sprzedał

a sam bez wieści przepadł.

Po skrzypku na dachu

nigdzie żadnego śladu,

zaczarowany flet

utracił swój szlachetny śpiew,

zaginął saksofon, który łkał

gdy  księżyca sztylet

na nocne wilków wycie srebrny bilet,

na czarną nieba tacę mrok kładł

i trąbki dźwięk 

jak rozbitego szkła brzęk

i zegar stary, który kuranty straszne grał

rozbrzmiewała na przemian

aria ze śmiechem i żałobny marsz

i coś  jak  z Jankiela

jak hasło flaga na maszt i okno otwórz na świat

i werble onieśmielone 

gdy na niespodziewany wiwat

ktoś huknął puzonem

zadziornie, z fasonem.

Pod tajemniczego ogrodu zakluczoną bramę

przychodził czasem klaun zakochany

nie bardzo szczęśliwie

lecz uparcie i osobliwie

wielbiąc czasem waleta a czasem damę,

i mały  niezbyt w uczuciach stały elf

nieco arogancki , nonszalancki, zbyt śmiały,

który lubił odchodzić zwłaszcza w deszcz

by się sobie w kroplach srebrnych 

poprzyglądać i nie brać do serca złamanych serc

i roztańczona dziewczyna

zapomniawszy swego tamburyna

bo w nieustannej podróży 

niezdecydowana czy ufać w to co na płatkach wywróży.

Czasem zielonooki wiatr tu przybiegł

po majowych burzach osuszyć kapotę,

zacerować nieprzemakalną pelerynę

zreperować buty zdarte na brukach gwiazd

aby potem wieczorem i za dnia

na swej harfie ptakom w przelocie 

lirycznie grać,

Niekiedy przychodził jak deszcz z gitarą chłopiec,

za którym nie pragnęła polecieć jednak na świata koniec 

wiolonczelistka prześliczna dziewczyna.

I tak się tu i teraz historia kończy i rozpoczyna.

Alicja po lustra drugiej stronie

jej wątki rozplata i splata a płoną i pulsują skronie,

zmęczone ma dłonie,

wysnuwa sens prosty jak słońca promień,

ale nie, to jeszcze nie koniec.

[ 05. 11.09.2021 ]