Z błękitu nieba

 Z błękitu nieba 

Z błękitu nieba półksiężyca blady zarys

na nachalną twoją urodę się bezczelnie zagapił

jak na najpiękniejszą Helenę beztroski Parys

roztrzepany trzmiel w różową koniczynę zarył,

tak w ciebie wpatrzony prawie się nie zabił

chwilę jak mgnienie żyjący pstrokaty motyl

skrzydeł swych cień na twój obłędny profil

w lustrze wody odbity, niechcąco położył  

bo twego piękna błysk go zamroczył.

Świat bez zastrzeżeń cię wielbi i kocha

nieustannie śle tobie ,,achy" i ,,ochy"

i żaden los prostoty twych ścieżek nie mota,

nie gmatwa, wiatr w twe skrzydła dmucha na pomyślne tylko loty.

Więc pragniesz nim nastanie nagość między nami

bym do ciebie przyszedł jak Toliboski z nenufarami ...

ostatecznie, myślę, mógłbym  z tulipanami.

Ale ja nie jestem postacią z książki

przyniosę ci owszem radości lecz także troski

nie wiem sam w jakiej odmierzone proporcji,

jeśli zaś wolisz literacką frazę uczynić życia swego miarą 

pamiętaj, że Toliboski nie związał się nigdy z Barbarą,

i wsłuchaj się w hejnał pod wieżą Mariacką

w dramatycznie przerwany w nim ton

i deszczu posłuchaj co pada na Bracką 

tak brzmi kantata ciszy na trębacza zgon.

Może nam daj jedną szansę bez warunków wstępnych,

przeżyjmy ile się da chwil wspólnych pięknych,

troski podzielmy odważnie na pół by je łatwiej pokonać

odnajdźmy wyspy szczęśliwe i deskę ratunku w swoich bezpiecznych ramionach,

do rozczarowania pierwszej kropli krwi

kiedy wyda ci się, że nie możesz ze mną być,

bo moja biografia objęta jest całkowitą rezerwacją miejsc

z mocno ograniczonym limitem czasu 

więc będąc pod moimi drzwiami zapukaj i wejdź

zanim się serce zatrzyma przy zamkniętej bramie do lasu.

[ 05-08.09.2023 ]