O Broniewskim

O Broniewskim

A młodość swą odział w mundur żołnierski,

ku ojczyzny chwale dano mu karabin do ręki

i żołnierzem uczciwie przyznać trzeba

dzielnym był i w czynach bohaterski

gdy do okoła świat się walił  i płonął

a kiedy w wojny rozgardiaszu strzelał

swój do swego, ocalenie cenę miało słoną,

dojrzewał w cieniu zwycięstwa i blasku klęski,

poznał smak wódki, hazardu, panien obyczajów lekkich...

przy każdej sposobności szukał miłości,

bo poznał szały uniesień i rozkosze namiętności,

a pragną uczucia gwałtownego może mniej

ale prawdziwego,  

pewnością stałego, niezmiennością silnego,

jak opoka, jak drzewo.

Słowa swojego będąc matką i ojcem

sam swoje wiersze

recytował najlepiej

pod słońcem 

słuchaczy chwytał mocno za serce

za duszę i sumienie

w skupienia atmosferze napiętej

w sztuki swojej katedrze

gdziekolwiek by nie było to miejsce

czy o robotnika pracy ciężkiej

czy rewolucjonisty niebezpiecznej

czy recytował o miłości i tęsknocie

strofy w lirycznej sukience ...

albowiem znał się na swojej artystycznej robocie.

On nie zawsze był grzeczny,

jak się nie-poetom wydają poeci,

żył fantasmagorii niebezpiecznymi złudami,

w co wierzył wyjawiał śmiało czarno na białym,

bywał zasadniczy, ostry, niecenzuralny,

kochał mocno, do cna 

ale mało kto umiał, chciał

z nim tę miłość przez życie nieść

i nadawać często  niełatwym dniom sens

a rozczarowania tęgo zakrapiał mocnymi wódami

i splamiał swą świetność i cześć

w gronie nie bardzo kameralnym.

Bywał tragikomicznie naiwny

w ujęciu bieżąco - retrospektywnym

ale biegle czytał między wierszami

lecz trudno było mu przyznać się przed sobą samym,

iż wszystko rozumiał , nawet i to,

że co brał do serca i na swych powinności flagę

nagle oglądał  zdradzony, zdumiony jako farsę, blagę

pod grubymi nićmi uszytą pozorów szatą.

Jedni go uwielbiali, drudzy znieważali,

ci kochali, tamci za plecami zdradzali

albo całkiem prosto w oczy

nic, że to zbyt mocno jak cios zamroczy

swej prawdy piachem sypał pełen złości

ten czy tamten z do serca przygarniętych gości,

rzec by można : samo życie,

a on przez to płakał nie koniecznie skrycie,

płakał, pił , opisywał ołówkiem w zeszycie.

Gdy wykryto u niego raka,

że to bronchit wszystkim do okoła wmawiał,

że nad morzem bawiąc chyba tę infekcję złapał,

ale innym siebie pocieszać tą wymówką zabraniał,

a ponieważ zawsze krzepki, wysportowany

łatwo wierzył każdy w to co mówił sam zainteresowany.

Nie da się w tę zamkniętą wiekiem trumny biografię

wpisać : ciąg dalszy nastąpi niebawem

choć czasem ktoś jeszcze pośmiertną popełni erratę,

bo wszyscy wszystko już powiedzieli, napisali,

z przekonaniem, że swoim wątkiem temat dopełnili i wyczerpali.

Czy faktycznie ? Orzec tego nie potrafię.

[ 29.03-02.04.2023 ]