Z KATEDRY WYFRUNĄĆ NIE MOGĄ

Z KATEDRY WYFRUNĄĆ NIE MOGĄ

Szepty w pustej katedrze

tną półsłówek jedwabnym szelestem

niesłychanie nośną przestrzeń,

bezkreśnie niosą się najcichsze słowa

nawet ożywią witrażerię kolorową

jednak z katedry wyfrunąć nie mogą

i podążyć swoją własną drogą,

uczynić swój byt nieznaną przygodą...

Często śnią mi się pociągi

ciągle gotowe do drogi

i chociaż wszystkie mają tablice kierunkowe,

to zawsze wyruszają w niewiadome,

posiadanie biletu niczego nie zmienia,

zamierzony, określony cel jest bez znaczenia

już nie można wysiąść i się przesiąść

albo wrócić i wyruszyć w drogę od nowa,

nim się skończy sen podróż trzeba kontynuować,

przejść przez mostów i luster tysiąc.

W tych pociągach giną moje bagaże

wszystko co mam i o czym marzę,

ale najbardziej zabija mnie to,

że gubią mi się ci, co w tej podróży ze mną są.

A bez nich mnie nie ma

nawet pod postacią cienia.

Szepty w pustej katedrze

tną półsłówek jedwabnym szelestem

niesłychanie nośną przestrzeń,

bezkreśnie  niosą się najcichsze słowa

nawet ożywią witrażerię kolorową

jednak z katedry wyfrunąć nie mogą,

uczynić swego bytu spontaniczną przygodą

i podążyć swoją własną drogą.

[ 02. i 04.12.2021 ]