Ximeroni

Ximeroni

 

Zajrzałeś  tu któryś raz parysko-błękitny Janie,

zaproponowałem więc twoje ze mną spotkanie,

i co ma być to niech się może wreszcie stanie

bo jeżeli nawet, jeśli między nami nie zaiskrzy

to pozostaniemy dosadnie bez żalu i bezpiecznie 

jak dotąd  wzajemnie sobie doskonale niebliscy 

żyjąc dalej każdy w sowim tempie koniecznie 

Ale się ucieszyłeś,  że napisałem,

lecz nie masz lokum na randki

ja w zasadzie też ale przecież na kawę

nie potrzebna od razu sypialnia ,w oknach firanki

i już wpadłeś w łez pełną wylewną rozpacz

bo oczekiwałeś  czegoś innego i więcej

czemu raczej tu  i  teraz nie sprostam, popatrz,

bo się trochę boję i nie wiem czy też chcę,

ale proszę, zostaw swoje łzy na potem,

bo na spotkanie odbierasz mi ochotę

jeszcze piszę, że przecież na pociechę

mogę  pocałować cię pod drzewem,

gdy się zatrzymamy urzeczeni ptaka śpiewem,

więc powoli ocierasz  z oczu rozczarowania łzy

podszywasz podtekstem ten akapit

i na moje podwórko piłeczkę odbijasz

że tej mojej propozycji w zasadzie sprzyjasz

bo pogoda wciąż łaskawa, czas nie taki na to zły

by w plenerze zajmować się ptaszkami,

ale dalej sprawę stawiasz nie tak słodko

chcesz zobaczyć mego ptaka przez swe okno

a wrażenie sprawiasz, że byś chciał  zaraz dotknąć

nie tylko wilgotnym wzrokiem nagą żołądź

a ja się boję o tego ptaka, że mógłby spłonąć,

albo wyfrunąć jak to ptak choć z jedwabnej klatki

przez to okno ku obłokom, żeby spotkać inne ptaki

tam gdzie się krzyżują ich przelotów jesienne szlaki.

Z tobą w roli głównej miałem na myśli zarys 

trochę nieco innej bajki, ot taki niewinny kaprys,

wschód słońca w zamglony świt

niczego nie widać, a wszystko musi być

na swoim miejscu , wystarczy z domu tylko wyjść

by przekonać się, że pozornie przez tę chwilę nie stało się nic.

Wrony dziwnie ciche,  zerkają i milczą

zobligowane sobie znaną tajemnica.

[ 28-29.10.2022 ]