Jaśniejąca

 Jaśniejąca

To była intrygująca dziewczyna

ta Leopoldyna.

Jednym tchnieniem

świata uwagę na sobie skupiła,

ledwo dostrzegalnym skinieniem

na kolana rzuciła,

coś tam przy tym nuciła

bo w muzykę ubrana była zawsze po uszy,

często znajduje się ktoś kogo to wzruszy,

poruszy,

a ten świat 

do stóp jej padł

choć myślał, że to on jej względy skradł,

gdy rankiem księżyc jeszcze był wysoko

i flirtował z budzącym się słońcem oko w oko.

Nie była oszałamiająco piękna,

choć zaiste to kwestia zawsze względna,

myślano o niej

raz wiotka idiotka, raz słodka trzpiotka

gdy śmiało brała jak swój ten świat w obie

małe dłonie.

Brylowała bawiąc się tym

w towarzystwie niedyskretnie wiodła prym

i każdy chętnie za nią szedł jak w dym

bo myślał , że tylko ona wie jak nie zginąć w nim,

łatwo zatem cele swoje osiągała

a nad porażkami nie rozpaczała,

jako przejściowy stan je uważała,

na każdym jak chciała zaginała parol

nie koniecznie trzymając na muszce pod ścianą.

Miała trudny do określenia ale niewątpliwy wdzięk

chociaż uśmiech skrywał tajemniczego piętna cień,

ale z życiowych wszystkich zdarzeń

tworzyła barwne witraże, kolaże 

a czasami przepiękną ikebanę

dzieła warte porównań z Picassem i Chagallem.

Pijała sake ze smakiem

lub czarną kawę z koniakiem

ale sushi za skarby nie ruszy

ani di mare frutti co powtarzała uparcie,

że nie goszczą w jej ulubionych dań karcie,

to już prędzej chińskie trawy, tajskie bambusy.

Ani nocą, ani rankiem

nie afiszowała się z kochankiem,

owszem miała kochanka, czasem kochankę

takie w życiu lubiła roszady

w myśl frywolnej może zasady,

żeby życie miało smaczek-

raz dziewczynka, raz chłopaczek,

taka doczesna, współczesna

jednocześnie w pełnym rozkwicie renesans.

Tyle danych o niej mam

tylko nie wiem, skąd ją znam.

[ 13-15.10.2022 ]