Witkowi

 Witkowi

Jeszcze ciszą ogarnięty cały dom,

nawet nie zbudzone wiersze śpią

wskazówka zegara

niestrudzenie się stara

kroku dotrzymać czasowi

i wraz z nim nadążyć 

uciekającą chwilę dogonić,

przemijaniu przeszkodzić...

na freskach wspomnień pamięcią wodzić 

nieśmiało zaczynam 

tu nadziei światełko tam żalu pajęczyna 

tam się żagiel podmuchem wzdęty rozpina

tam zaś niepożegnana rozstania chwila

i niepewność : była czy nie była przyczyna

prawdziwa czy tylko zmyślona 

gdy pisałeś daj mi spokój nie pisz do Koszalina

i tak się skończyła miłość i romans

lecz czy słusznie? sprawa nie jest wyjaśniona.

Czy pozory złe nas zmyliły jak drogowskazy

pomylone, 

przestawione w odwrotną stronę?

Przecież ty we mnie ja w tobie widzieliśmy swoją połowę.

Gdzie zgubiliśmy i kiedy naszego szczęścia podkowę?

Dlaczego nie przyszło nam do głów

aby zacząć jeszcze raz

nowe szanse sobie dać

aby nie zaprzepaścić wspólnych snów?

Jeszcze w ciszy tonie cały dom,

za oknami mewy dzioby drą,

zagłuszając przekomarzanie wron

zegarowa wskazówka zatoczyła kolejny krąg.

[ 15.06.2025 ]