Szamanowi

Szamanowi

Ciepły blask miodowych oczu w jednej chwili,

wzgarda, pogarda i odraza zaraz w drugiej,

potem stajesz się znowu miły i troskliwy

jakbyś miał połowę duszy natury ponurej.

Lubisz to że jestem a za chwilę nienawidzisz

jakimś niedookreślonym gestem dajesz znać

że sam się temu wszystkiemu co jest dziwisz,

bo to się w ogóle nie powinno było stać.

Jakbyś nagle zrozumiał, że nie jestem słońcem ,

ale mgłą snującą się nad murami cmentarza

i zaciągasz się głęboko kolejnym papierosem

a to co myślisz ciebie samego to przeraża.

Ale z uśmiechem dobrym powracasz

nie zawstydzony wcale, że dałeś się przyłapać

na zwątpieniu na które czasem sobie pozwalasz,

i spokojnie miłością kawę dosładzasz.

Kreślisz nam plany na najbliższe wspólne godziny,

dokładnie wiedząc dokąd pójdziemy, co zrobimy,

taki cudownie bezpieczny, na świecie jedyny,

i znowu ze mną szczenięco szczęśliwy.

Tylko już zawsze będę w tobie widział

bo się niestety odzobaczyć nie da

tak skrajne dwa twoje oblicza

i moja do ciebie miłość raz pęknięta 

nie wytrzyma tej próby na ostrych zakrętach

bo się strach zwyczajny przyczepił i po duszy się pęta

a czasem w oczy zagląda i klepie po plecach

i kiedy zapytasz czy jeszcze , ja odpowiem nie , dłużej tego ciągnąć się nie da.

I ciebie to wcale nie zdziwił jakbyś na to tylko czekał,

i między twoimi słowami dotykalna wręcz ulga 

że to ja historii tej rozdział zamykam,

i bez zbędnej histerii z życia twego znikam,

ty sam byś jeszcze z tym zwlekał,

a przecież sam wiesz, że serce nie sługa.

[ 16/17.06.2025 ]