Od środy do wtorku

 Od środy do wtorku

Od środy do wtorku

przepadasz mi w natłoku 

nie wziętych pod uwagę spraw

niepodobny do nikogo kogo znam

i najcichszy głos rozsądku

nie przywołuje do porządku

a tykanie zegara

ciągle brzmi tak samo 

czy godzin wyliczanka nowa czy stara 

czy wczesna noc czy późne rano.

Przyzwyczajenia swoje prawa mają

i choć niby bezpiecznie przez życie mnie wiodą

to jednak prawa na przyzwyczajenia kichają

i raz po raz z jakimś marzeniem mnie rozwodzą 

znowu nie wiem co zauroczeniem a co tęsknotą

w starym albumie przybywa nowa chwilka

do kolekcji której jakoś nigdy nie przeglądam

tkwi w niej jak w sercu motylka szpilka

jak kiepska pociecha, że mu krzywdy niepogoda

nie uczyni , nie spali słońce żaru uczuć nadmiarem

modnego i unikatowego rysunku nie zetrze wiatr

deszcz nie zmoczy skrzydeł gdy lecieć by chciał

na randkę z boskim nenufarem

w parku nad rzeką gdzie chińska altana cień kładzie

na spokojnej wody taflę

gdzie się niewymownie piękna pani z pięknym panem

umówiła na spotkanie 

przy ławeczce tej przy której 

mak się wije z chabrem lub rumiankiem

o godzinie którą kurant na wieży zagra najczulej.

I co z tego? A co komu szkodzi, że nic.

Żyj i pozwól innym żyć.

[ 03.04.2024 ]