Już nic a jeszcze tyle

 Już nic a jeszcze tyle 

Już niczego

dobrego 

los nam nie wywróży:

ty w podróży do podróży,

mnie się czas czekania dłuży,

troska siada mi na kark

gdy zdobywasz wielki świat 

z przygodami za pan brat:

czy na nodze dobrze leży but?

czy ci nie doskwiera głód ?

czy masz dobry szal na chłód

i nieprzemakalny płaszcz na deszcz?

mapę i kompas gdy się na bezdrożu zgubisz ?

prowizoryczny choćby dach 

na sen by nie zaglądał w oczy strach?

I czy spotkaleś dobrych, życzliwych ludzi?

Nie przychodzi odpowiedź ani na nie ani na tak.

Już niczego

wspólnego

nie wywróży nam los:

ani radości ani trosk,

już wiemy wszystko

chociaż niczego wprost:

żadnych rozterek w dzień, wątpliwości w noc.

W cztery ściany swoich osobnych spraw

powrócimy jak z przygody wspólnych lat,

uciszymy wiatr co nam w żagiel łaskawie wiał,

wymyślimy sobie innych nas na przyszły czas,

ogłosimy światu że znowu chcemy dawać i brać,

ubierzemy się w gotowość na nowe jeszcze raz

i wśród bezludnych wysp i poczekalni pustych szans

możliwości wszelkich odnajdziemy szlak

a po staremu cierpliwości będzie brak.

Nie rozlega się gwar akceptujących braw.

Znów wszystkiego

nowego dobrego ,

że los nam da

pośród słońca i gwiazd

oczekiwać będziemy 

sobą wzajemnie niespełnieni

gdzieś po drugiej świata stronie ty

od nowa narysujesz swoje sny

i spełnienie pośród chaosu i mgły

znajdziesz przepiękne jak słońca skry

wpadające w katedry barwne witraże

a co ja? Na razie to mało ważne

ale jeszcze kiedyś znajdę swoją odwagę 

na uroczysku odprawię białą magię

i spełnię raz jeszcze to o czym marzę,

spotkam swe osobiste szczęście w nieznośnym gwarze

przemijania albo w ogłuszającej ciszy

znanej lub obcej dnia blaskiem skąpanej ulicy

albo pośród nocy kiedy pełnią księżyc się pyszni

tak mają zawsze wszędzie wszyscy nieliczni.

Niebawem różowym kwiatem osypią  się gałęzie 

wiśni.

Wiosna nam oczyści myśli z jesiennych liści.

Będziemy jak nowi, nową nadzieją podszyci.

[ 23- 26/27.03.2024 ]