Czarny kot

 Czarny kot

Wcale  nie wierzę  jeśli idzie o kwestię czarnego kota,

w ten niecny przesąd, że pech to jego cała robota

Przecina mi drogę nieskazitelnie czarne kocisko

że nie zdziwiło by mnie gdyby i ślepia miał jak węgiel czarne

ale dystans trzyma , nie podchodzi zbyt blisko pochłonięty swym kocim jestestwem i poczuciem, że ma ważną sprawę

tam gdzieś za którymś zakrętem czy rogiem

i zmierza w tamtą stronę stanowczym a miękkim krokiem

z gracją jakby stąpał po linie 

więc wodzę za nim nieco zaspanym wzrokiem

zanim mi z widoku nie zginie 

tam gdzie Wenus mu się z wysokości kłania,

nie pójdę dalej za nim bo śledzić go nie wypada

a jeszcze ta myśl , że może nie on w moją

nieopatrznie wszedł w drogę

tylko ja jemu przecinam szlak bez pretekstu 

i może on uważa że przynoszę mu szansę na niefart 

nieco mnie peszy i z pantałyku zbija choć to bez sensu

więc gdy ginie z mych oczu i nie zostaje po nim na wilgotnej ulicy ślad

jeszcze tylko spoglądam w niebo rozgwieżdżone 

jeszcze słyszę jak liściami szeleści wiatr,

i strąca żołędzi za gradem grad 

i wracam spokojnie w swoją stronę

gdzie w domu poduszka czeka by przytulić myśli zmęczeniem zmierzwione .

I taki to był okoliczności tajemniczy splot

mój nocny spacer, wiatr , gwiazdy i czarny kot.

[ 12.10.2024 ]