ZWYKŁA PORA DNIA

ZWYKŁA PORA DNIA

Z domu wychodzisz

o zwykłej porze

a gdzieś w oddali wciąż szumi morze,

leniwie, sennie

jakby niechętnie

kołysze tonie w nieba kolorze.

Jutrzenka wschodzi

chwila nadchodzi

fortuna i fatum wciąż w jednej  łodzi

w słońca powodzi

skronie wiatr chłodzi

rozkosznie pieści ciało powiewem.

Nie miałeś jednak komu powiedzieć

słów na dzień dobry, na do wiedzenia

na twe powroty z bliska , z daleka

też nikt zapewne nigdzie nie czeka.

Znów dzień

powiedzie cię w świat

przez losu zwykłe koleje

gdzie wierzba płacze , echo się śmieje.

ktoś gdzieś

jak zawsze z kimś coś

lecz przecież nic się nie dzieje,

znów na płatkach róży wróżysz

zielone zbierasz szczęścia kamienie.

Wracasz wieczorem

król bez korony

wzrok masz zmęczony

jak wiersz co nie jest jeszcze skończony.

uśmiech cokolwiek jest rozproszony

coś jeszcze czytasz, tak ze dwie strony,

słońce zachodzi gdzieś tam za borem

maluje niebo wrzosu kolorem.

Komuś bliskiemu

nieznajomemu

na dobranockę ślesz miłe słowa

przytulasz, całujesz bez zbędnych skrępowań

a twa wiadomość jest wpół obrazkowa.

W oddali basem odzywa się sowa, 

zapada wreszcie noc księżycowa.

Zasypiasz słuchając morza.

[ 16.07.2021]