ZE SŁÓW BALLADA O SŁOWACH

ZE SŁÓW BALLADA O SŁOWACH

Przygarniam słowa najczęściej nie moje,

odziane w pospolite stroje

te wędrowne obieżyświaty

wszelkich przygód zapanbraty

te zasiedziałe

niekiedy rubaszne, niekiedy nieśmiałe,

inne spadają jak gwiazdy z nieba

zachęcając by szepnąć czego mi najbardziej trzeba.

Pojawiają sie czasem słowa-przystawki

na zachętę jak ciasteczka do porannej kawki.

Bywają łagodne głaszczące z włosem i pod włos

ale też czają się te ciągle gotowe, wciąż z kosą na sztorc.

Strugają bohaterszczyznę, prężąc lichy tors.

Lub ewentualnie powiewają  na sztandarach

w jakichś niewymownie ważnych sprawach.

Przekraczają Rubikony,  rzucają kości

idąc na całość ignorują uwagi o przezorności.

Czasem biorą się z sufitu, albo z  kapelusza

i nie zamykają się im usta

czasem są pełne milczenia gdy je coś dziwi albo porusza,

zdarza się słów cisza pusta,

bezbrzeżna i bez imienia

bez oczekiwań cienia znaczenia,

bezsilna gdy się ją na drobne rozmienia

i się tylko przez przypadek odmienia.

Znajduę w słowach toast za zdrowie

i całusy na dzień dobry lub dobranoc

i na do widzenia i krzyżyk na drogę

i dzwoniące na szczęście w podkowę

światełko ciepłe, jasne i dobre

na niewysłowiony los.

Są słowa, które mają drugie dno

i się łatwo zapierają, że nie o to im szło.

A słowa klucze

skomplikowaną duszę.

Niektóre mają szare humory

i grają w późne wieczory w różne pozory

i takie do niczego nie pasują

i raz po raz pasjanse psują

a mimo to intrygują

bo czego nie dosłyszą to wymyślą

do rachunku dopiszą i pocztą przyślą.

Są słowa od kochania i od zdrady

a właścicielom czasem mylą się szuflady.

Zdarzają się słowa po prostu głupie

one zazwyczaj mają wszystko w dupie.

Są słowa  zwięzłe i proste z żołnierskiego szyku

przywykłe spać byle jak, przytulając policzkiem twarz  do karabinu,

są słowa niewiadome nie dające w żadnych rachubach sensownego wyniku,

są i takie, które się kłócą nawet ustawione we wspólnym mianowniku,

jednym słowem w dówch słowach

to próbują żartować

to półprawdy w cień schować

jak przed sową na łowach

i niczego nigdy nie  żałować,

najczęściej  marzą tylko aby całować

a czasu nie marnować

na wykwintne frazeologiczne związki

i nie interesują ich sobotnie domowe porządki,

nie dbają o od Tiffany' ego obrączki

i podśpiewują oj tam, oj tam, że jakie wyjątki.

Bywają słowa jak kamień

te co walą na oślep i trafiają boleśnie  prosto w skroń

i te co wiodą na dno w najciemniejszą toń

i jak czyjeś bezinteresownie pomocne ramię.

Znam słowa miłe lub szorskie w dotyku,

słodkie, gorzkie, miętowe

lekkie i takie które więzną w przełyku,

błyszczące i matowe.

Są słowa na wiatr

po których zostaje jak skaza na szkle żywo bolący ślad,

i nieusuwalny  z duszy osad, smutek i żal

i takie które lepiej  by było  jednak powstrzymać.

Inne zaś zamykają oczy z rozkoszy

aż się dewocjonalne ortodoksyjne gorszą

a pod nosem szczenięco chichoczą

i tylko udają, że się płoszą

niecierpliwie czekają bliskości intymnej w nocy.

Są słowa będące same w sobie zamkniętą treścią.

Spotykam też słowa jaskółki co wiosny nie wieszczą

i stosunek do spółek ambiwalentny mają,

albo wierne jak psy, które zawsze wracają 

gdziekolwiek  jest lub  będzie

bezpieczne banalnie własne miejsce.

I takie co wdzięcznie dzwonkami rosy dźwięczą, 

piorunami grzmią i takie co pod nogami szeleszczą.

Lubię buszować w słów zbożach

pełnych maków, rumianków i chabrów

może się kiedyś uda znaleźć rzucone w bultelce zdane na łaskę morza

jakieś ciekawe przesłanie pełne dobrych znaków.

W przygarniętych słowach czynię spustoszenia i rozboje,

i tak sobie bezkarnie trwonię słów faunę i florę,

i tylko mam taki dylemat

że słowa, słowa, słowa a to ciągle nie dość wyczerpany temat.

[ 08.02 - 13.02.2021 ]