Na martwego drzewa

 Na martwego drzewa

Na martwego drzewa najwyższej gałęzi 

owiewana wiatrem co w nieznane pędzi

stara wrona samotnie zadumana siedzi

kontemplując świat 

który wokół swoich spraw

od milionów lat

na swojej ziemskiej osi 

w swoim tempie się obraca

i tak cierpliwie wszystko znosi,

taka jego odwieczna praca,

wrona zaś ze zrozumieniem 

swoja głową to kiwa to kręci

coś chrapliwie zakracze i odleci

dokąd? po co? na co? Nie wiem.

I już jest pusty konar najwyższy

na tamtym martwym drzewie

i śpiew ptaków jakby jaśniejszy i czystszy.

[ 30.05.2025 ]