Odcienie bieli

Odcienie bieli

Pozamykały wróżki swe horoskopy,

szamanki unieważniły przepowiednie,

przeznaczenie też już nie ma nic do roboty

biały kot jak los ucieknie, 

blademu słońcu drogę przetnie.

Posiwiały włosy,

pobladły usta,

ucichły głosy

stary wiatr w obchód świata wyrusza.

Wzrok jeszcze spokojny, jasny,

myśl przejrzysta, strzelista,

drugi brzeg jeszcze nie straszny

póki życie to biwak , człowiek w nim wieczny turysta.

W starej knajpie gra nowy pianista

i całkiem przystojny, kontrabasista

a z nimi wirtuoz klarnecista

i gdy trzeba - saksofonista,

jakaś myśl przy barze rozbłyska,

wspomnienie z dworca albo lotniska

wita, żegna ktoś kogoś, ludzie w uściskach,

podręczne bagaże w wielkich walizkach

i ktoś do kogoś przez tłum się przeciska,

kiwa ręką, na dłoni biała rękawiczka,

niech zaczeka, przecież to ty, rzecz oczywista,

macie  sobie tyle do powiedzenia, zwierzeń lista

długa, ale z dobrą spleciona zła chwila,

temu przeznaczeniu się sprzeciwiła

on już inną konwaliami wita, 

znów się pomyliłaś.

Biała bluzka

i maleńka stacja mazurska

we wsi cicha przystań

z wodą co w sitowiach pluska

niemądrych wyznań

pełne kochanków usta,

słowa wpadają w toń lustra

krąg na wodzie zatacza historia ludzka,

domu drzwi zapraszają żeby zapukać,

w oknie pajęczynę pająk utkał,

na której kropla rosy drży jak srebrna nutka.

Jarzębiny koral,

zwyczajnych chwil bieg

zatrzymany  przy nieczynnych semaforach

nim spadnie biały śnieg.

Skrywa spojrzenie rzęs gęsty woal,

czemu nie kochasz, choć jestem cała twoja?

I twej nieczułości brama spiżowa

nagle wyrosła jak  góra lodowa.

Taki z ciebie swego losu kowal,

zbyt szybko żeś się spakował

trudno uwierzyć, żebyś żałował,

nie, nie chcę byś na odchodnym całował

skoro ma to być zamknięty życia rozdział.

Biały Dunajec

niespełnień latawiec,

bez uśmiechu czasu krawiec,

w białych rękawiczkach kraje

jak materii staje

zręczne dłonie, przymiarki, poprawki,

wstępne fastrygi, agrafki,

wiatr rozwiewa porzucone skrawki,

wstęp do zapomnianej rozprawki,

w białych frakach jak w mgłach

dróg rozstaje

kto wie co dalej?

Białym wierszem mówi strach

już nie tylko w snach

w białą nieskończoność,

w białych zeszytów wieczną gotowość.

Gorący od słońca biały piach na plaży 

a w oddali twój mały teatrzyk,

 nie z marzeń, ale się zdarzył,

nim wypełniasz obowiązków biały kalendarzyk.

W skwar się z nieba lejący skrawek cienia

 ze śmiechem przynosi biała mewa 

na morskiej fali zmarszczkę wiatru dostrzegasz 

pójdziesz na pocztę poste restante odebrać,

granatowy atrament, biała koperta,

na ciąg dalszy biały temat

może proza albo poemat.

miły sercu i myślom dylemat.

Choć do nowej przygody

w kieszeni palta masz bilet wczoraj kupiony

i na drogę koleją solone pistacje

już jednak nie zdążysz na stację

zostawisz list przy niedopitej białej herbatce

i wiadomość na automatycznej sekretarce.

Zamiast domu tylko szpitalne sale, korytarze, 

I ostatnia funkcja życia - umieranie,

gdzie rzędna, gdzie odcięta

nieważne, nie pamiętasz,

już zbędna tam jakaś współrzędna

z ram swego losu nagle wyjęta

obchodzi cię tylko, że dusza taka pomięta

jak wiatrem na sznurze suszona sukienka.

Nieodwołalnie wyruszasz w ostatni biały taniec

chociaż jeszcze nie proszono, nie ogłoszono,

tylko jakieś przelotne zabrzmiało tremolo,

choć pieśń jeszcze wiedzie na szaniec

gdzie spod cienia śladu stóp

wzbija się puchaty dmuchawiec

i wszystko jasne, że nie trzeba słów.

Na życia szachownicy

czarne i białe jednocześnie wykonują ruch,

i skąd odległe wspomnienie z piaskownicy?

Już ostatnia jasna droga

idziesz niespiesznie i spokojna,

nie biegnie wraz z tobą trwoga

chociaż nie wiesz nic o tamtych stronach

ale nikt ci nie powie, że znów jesteś spóźniona,

różowa stokrotka, biały mak,

już wszystko będzie proste tak,

nie porzuci ten kto trzymał w ramionach,

ktoś coś zapomni, ktoś inny w pamięci zachowa,

może złudzenie albo fakt

czy będzie z Łodzi  czy z Radomia

nikogo nie zdumiewa łza ..

[ 11.06.2023 i 24.02.2024 ]