ZA SIÓDMĄ TĘCZĄ

ZA SIÓDMĄ TĘCZĄ

Tam, gdzieś za siódmą tęczą

anioły z diabłami siedzą

nad marzeń rzeką kamienną

z codzienną radością niezmienną

sukcesy i porażki z nich rzeźbią

i  nimi dzielą z nadzieją

i szelmowskim w oczach błyskiem

uruchamiając możliwości wszystkie

według jakich reguł niech ktoś zgadnie

czasem przypadkowo jak popadnie...

przewiązując wstążeczką z dedykacją czy przestrogą

"twe marzenia,  twe pragnienia spełnić się mogą

niekoniecznie jednak z wolą twoją".

Kiedy już 

opadnie kurz

z bitewnych pól

i kiedy już 

przejściowych burz

ucichnie huk

z rozstajnych dróg

powrócisz tu

ukoić ból.

Tam, gdzieś na końcu tęczy

zdumiony czymś derwisz klęczy

spalonym w słońcu omamem przejęty

jakby z kontekstu istnienia nagle wyjęty;

złoto milczenia go dręczy i męczy

a srebro słów   potwierdza  to zaś przeczy

że miedziak tęsknoty o drugi stuka i brzęczy;

już go to martwi , smuci,  już go to cieszy,

czy świeci przykładem dobrym, czy grzeszy,

czy prze do celu z myślą aby być zawsze pierwszym

czy brnie przez  ciernie z intencją by stawać się lepszym,

w życiu i tak zazwyczaj co się polepszy to się popieprzy

chociaż się ciągle uczy nie staje się wcale mądrzejszym.

Kiedy już 

opadnie kurz

z bitewnych pól

i kiedy już 

przejściowych burz

ucichnie huk

z rozstajnych dróg

powrócisz tu

ukoić ból.

[ 05/06.12.2020 ]