Mój dom

 Mój dom

Mój dom gdzie sosna i dąb

gdzie sny kłaniają się dniom

a dnie nie wierzą snom 

gdzie łzy i gdzie śmiech

wplatają się w czasu bieg

gdzie się gubi wśród mgieł

to co tak oczywiste jest 

co oczywiste jest.

Mój dom rozterki duszy, jej ład

tu się zaczyna i kończy świat

wszystkiego skutek, pretekst,

gdzie zawilec tuli wiatru szelest

i wyrasta stokrotka 

żeby biedronkę spotkać

która wśród trawy zieleni 

jest jak malutka broszka na ziemi.

Mój dom gdzie pośród życia dróg

zostawiać chcę dobra ślad w każdym dniu

gdzie czasem myślę że 

czekanie na ciebie straciło sens

choć znam adresy twoje dwa

nie wraca stamtąd od ciebie żaden znak

i wierzyć muszę i chcę

że szczęśliwe masz życie 

gdziekolwiek los wyznaczył na schron

twoje na ziemi miejsce , twój dom

To dom jedyny i mój

gdzie miłość jest jak tlen , gdzie znika ból

gdzie chcę brać ciebie w ramiona

by siebie i ciebie do nas przekonać 

chociaż jesteś jak płatek śniegu

nawet jeśli dogonię , złapię w biegu

nie zatrzymam przecież

srebrna żywą kroplą przelecisz

przez palce i zmącisz w kałuży toń

w której za tobą utoną spojrzenia

aż rozboli skroń

i nie będzie już nic do ocalenia

kalużę osuszy słońce i wiatr,

kościelnego dzwonu niezbyt dźwięczny ton

zbyt smętnie będzie brzmiał 

bo to też jest mój dom

gdzie piach na plaży 

latem bose stopy parzy,

i wiatr 

co gna

po grzbietach fal

i ptaków śpiew

rozpostarty wśród drzew

a zimą niekiedy tęgim mrozem

tafla wody skuta grubym lodem

i ludzie chodzący aż pod torpedownię 

narażając lekkomyślnie życie swe i zdrowie.

Mój dom gdzie cokolwiek zrobię 

jakie tego  potem owoce zbiorę

straconych szans nie odrobię

uciekającej młodości nie dogonie

starość wcale nie chyłkiem moje pokoje

przemierza szeleszcząc szarym welonem

ani jej ucieknę ani za nią nie nadążę

aby równym do kresu z nią podążyć krokiem.

[ 06-27.04.2025 ]