Przestrzeń

 Przestrzeń

Przed tobą las

który dobrze znasz

choć ma codziennie inną twarz

w nim status wiecznego odkrywcy masz.

Między drzewami niejedna ścieżka

a w prześwitach woda zatoki jak niebo niebieska,

tu babie lato swe srebrne kosmyki rozwiesza

a złoty promyk słońca je ciepłem rozpieszcza.

Idziesz sobie tym lasem i nie wiesz

dokąd cię licho zwodzi światłocieniem,

nie zamieni cię w kamień gdy obejrzysz się za siebie 

ale może w drzewa liści poruszenie

niewidzialne wiatru tchnienie,

może w drżącą kroplę srebrnej rosy,

która blask swój bierze z księżycowej nocy

byś za dnia mrużył oczy

gdy ci słońce w nie spojrzy

jak kochanek najdroższy

albo w spadającej szyszki szelest

gdy zapytasz echo, gdzie jest.

[ 24-29.08.2024 ]