A ludzie się modlą

A ludzie się modlą 

Za oknem późno jesienna szarzyzna

na najwyższym balkonie vis a vis

pali papierosa kobieta lub mężczyzna

zbyt szybko się postać odwróciła do drzwi

 i okien żeby móc jednoznacznie stwierdzić

widocznie w ten sposób było mniej wietrznie,

albo popielniczka stojąca na parapecie

potrzebna była w tym właśnie momencie,

krój płaszcza był męski, sposób palenia nie koniecznie.

Co mnie zresztą obchodzi to wszystko?

I jakie to ma znaczenie ostatecznie?

Szaleje na dworze ogromne wiatrzysko

z prędkością zawrotną spada tak nisko,

że dech w piersiach mych sobą zatyka

jakby z głębokiego całowania to była praktyka,

i z oczu potok łez jak groch wyciska

jak wiosną i jesienią przy ogniskach.

Tak idąc przez ten rozhuśtany las

by powietrza zaczerpnąć na zapas

próbuję odwracać twarz

by się z tej konfrontacji wykręcić

jak na barokowych malowidłach i rzeźbach

pozłacani uśmiechnięci wszyscy święci

nigdy nie wiadomo czym zajęci

gdy się człowiek zgłasza do nich w swoich potrzebach.

Może przewracają oczami

być może za aniołami

goniąc za nimi niebieskimi krętymi schodami

jak daleko jeszcze sprawdzając pomiędzy piętrami,

może rozmyślają o cudach u konkurencji,

zajadając się kawałkami lukrecji.

Albo nie potrafią się dogadać 

jak w świętych języku wybrzmiewać ma

wymownie prosta sentencja ta

,,pod żadnym pozorem głowy nie zawracać".

No i nie doczeka się nikt ze zwykłego ludu

interwencji w swych przyziemnych sprawach

bo nie schodzą święci poniżej poziomu cudu.

Trzeba więc samemu swe rękawy zakasać.

A ludzie się modlą i modlą

coraz częściej poradzić sobie nie mogą

 z życia atrakcjami a czasem tylko ze sobą.

[ 16-20.12.2023 ]