Przyjazd do obcego miasta

 Przyjazd do obcego miasta

Przyjechałeś bo cię prowadziła

jedna z najjaśniejszych gwiazd,

może któraś z planet wymyśliła,

że swe szczęście znajdziesz tam.

Oto jedno z małych miast

na trasie ekspresu Piast,

dziwne, że miał tu postój,

bo zazwyczaj zatrzymuje się tu

na chwil kilka tylko święty spokój;

że wysiadło  wiele osób

ale tu nikt na nikogo nie czeka

i tłum się szybko rozbiega,

taka stacja jakby zbyt mała

na wielkie powitania

i na wylewne pożegnania...

szybko cichną odgłosy kroków

a ty skręcasz w uliczkę tę drugą z boku,

jedynie ona wybiega ci na przeciw

aby samotność twą trochę ośmielić.

Jesteś tu pierwszy raz

nie po to by oglądać swoją twarz

odbijaną w szybach wystaw

jakby portret twój robił lokalny artysta,

ale ciebie to bawi

przekręcasz głowę, robisz miny, jak znak

by portrecista to i tamto poprawił 

w swym dziele, bo coś w nim jest nie tak.

Hotelowy pokój, apartament narożny

bierzesz bez targu chociaż  najdroższy

ale okno ma ogromne które wpuszcza dużo światła

w dodatku serwuje widok na bar Przydrożny,

pójdziesz więc i sprawdzisz jak tu prowincja przysiadła.

Zauważasz starannie pościelone małżeńskie łoże,

wnętrze pachnie jabłkami w malinowym kolorze

zebranymi w sadzie przy pobliskiej szkole,

gdzie się wije leniwe rzeki zakole.

Owoce błyszczą jeszcze od rosy

jakby świt na nie łzy słońca położył

a może kroplami porannego deszczu

to teraz mało ważne gdy stoją w paterze na stole

ustawione w dwa symetryczne stosy,

wszystko prawie jak z twego snu.

Bagaż postawiłeś za progiem przy szafie tuż,

w zamku drzwi odruchowo przekręciłeś klucz.

Jesteś tu ostatni może raz

bo nie lubisz wracać w strony które już znasz,

z reguły nigdzie nie bywasz dwa razy

jakbyś gubił, zacierał za sobą ślady

alboś świata taki ciekawy,

w miejsca  nieznane imperatyw

wewnętrzny cię gna, porywa

tak sobie świat po kawałku zdobywasz,

stąd takie są twoje zasady.

A tym czasem możesz tylko czekać

na jadącego na spotkanie z tobą człowieka

obcego jeszcze choć już o tym myślisz

jakby to mogło być gdy będziecie sobie bliscy,

mimo wszystko sens w tym jakiś widzisz.

Trzy godziny cierpliwie odliczysz.

Jeszcze peselu się prawie nie wstydzisz

ale nie dałeś prawdziwego bo tak robią wszyscy

roku urodzin twoich w portalu randkowym,

liczysz, że on nie będzie zbyt drobiazgowy,

szelmowsko się uśmiechasz do tej myśli 

puszczasz z papierosa dym, wzrok ci błyszczy.

Pokażesz mu siebie tak jak chcesz,

aby on zobaczył ciebie, w tym rzecz

ujmiesz go nieco jakby pod włos

przepowiesz mu z tobą dobry los

oraz miłym gestem 

podarujesz mu na własność nową przestrzeń,

przekonasz obietnicą otwartości

oczarujesz grą słów i czułości,

tu się owiniesz materią subtelniści

tu błyśniesz akcentami zdrowej rubaszniści,

osobistego wdzięku użyjesz i uroku

wplatając tu i ówdzie poczucie humoru.

wszak już trochę wiesz co go w tobie kręci,

oddasz mu siebie, nie będziecie święci,

pójdziesz z nim w miłość jak w taniec na linie,

usta w ustach zatopisz jak w półsłodkim winie,

próżność jego podnietą połechcesz

zrobisz prawie wszystko co zechce

full przyjemność, niech prześcieradła spłoną,

szafa gra, pełen luz ale pod kontrolą,

niech wsytd wzruszenia spłynie łzą spod powieki,

i całą resztę unieważni machnięciem ręki ...

A jeśli to nie wypali, sczeźnie na panewce

masz jeszcze awaryjny plan be, a nawet ce.

Tylko on jeszcze o tym nie wie

i wiedzieć nie potrzebuje i nie chce

jadąc do ciebie spis marzeń przekartkuje

w wyobraźni powitalną scenę przetrenuje,

choćby czas podróży miał mu się  dłużyć

nie będzie wróżyć: kocha,lubi, szanuje.

Z przedostatniej stacji wyśle krótki tekst,

że już coraz bliżej ciebie jest.

Gdy wjeżdzając na stację pociąg zacznie zwalniać bieg,

przez otwarte okno we włosy złapie wiatru wiew

i wśród ludzi ciebie będzie wyglądać 

z nadzieją, że łatwo  dostrzeże , rozpozna.

Ty przyjdziesz na stację oczywiście za wcześnie,

że tak wolno czekania czas biegnie zauważysz i przeklniesz,

że już jesteś, że czekasz uprzedzisz via esemes,

ze wzruszeniem i ulgą odetchniesz

gdy go zobaczysz, że do ciebie idzie, że jest

i z uśmiechem zaraz wpadnie w twoje ramiona

o chwilo pierwsza w wierszach sławiona!

Obejmiesz, przytulisz, poprowadzisz w miasto,

już nie takie obce, obłaskawione obecnością własną.

W tym hotelu , w pokoju pachnącym jabłkami

w tym małżeńskim łożu gdy zostaniecie sami

żaden obcy odgłos was wcale nie spłoszy

weźmiesz go z sobą  w siódme niebo rozkoszy

Delikatnie i czule calutkiego  wycałujesz

on  wypieści każde twoje wrażliwe miejsce,

nieoczekiwanie dostajesz więcej niż potrzebujesz,

a przecież to ty zawsze innym dajesz z siebie więcej...

Gdy wrócisz z miłosnych uniesień i odlotów 

lekko  obok niego się położysz jak feniks znów gotów

i będziesz patrzył urzeczony, wzruszony

jak on słodko zasnął przy tobie i w ciebie wtulony

i tak się rozpocznie wasza historia miłosna.

Nie ważne, że to późna jesień, nie wiosna...

 [ 20-25/26.03.2023 ]