A tym czasem księżyc ...

 A tym czasem księżyc ...

A tym czasem księżyc nad miastem z morza

lśni na marcowym niebie jak moneta złota,

kładzie na zatoki spokojne fale swój blask

niby wstęgę

i licha leśne 

zbudzone zbyt wcześnie

namawia na włóczęgę

zanim te plany zniweczy brzask

i prowokuje i zwodzi

bo chciałby z nimi po manowcach chodzić,

potem na tańce z wiatrem na plaży zaprosić,

a zaraz subtelnie cały w chmury się wtula i chowa

by po chwili przez dziurę w niebie 

wdzięczną połowę siebie

wystawić na pokaz

i tak pośród obłoków autostradą nieba sunących i gwiazd

magiczne misterium jednej nocy odczynia,

z góry oglądając mojego na czekanie traconego czasu kadr

jakby to była wszystkiego wina i przyczyna.

A tym czasem, przez ten księżyc

wiem, że muszę się mym życiem cieszyć.

[  08.03.2023 ]