Sól w słoiku po kawie

 Sól w słoiku po kawie

Kreślisz nam perspektywy awangardowe

i Atlantydy chesz ze mną odkrywać  nowe,

z rozmachem po prostu kosmicznym

powierzasz mi siebie na prawie wieczystym

bo ze mną pragniesz skraść wszystkie konie

i zdobyć na własność jeden tęczy koniec,

wzrok roziskrzony radośnie ci błyszczy

wreszcie możesz rozpakować swych marzeń walizki

bo stałem się tobie niewymownie bliski.

Kardynalne chcesz poznać me tajemnice,

co namiętnością , pasją, fetyszem,

w jakim kanonie brzmią moje prawdy,

między słowami szukasz ich dominującej barwy,

badasz czy życie biorę ostrym wirażem,

czy zwinnym przebiegam pasażem,

zagadujesz o co się w życiu najbardziej staram,

czy nago sypiam czy w bieliźnie

czy już o tobie myślę skrycie

jak o swoim mężczyźnie na całe życie

i  za erotycznych potrzeb tymczasowy parawan

pragniesz zajrzeć

i ślad snów zostawiony na jawie odnaleźć.

Zapewniasz solennie już teraz

pchać ze mną ten życia kierat

i że przed wszelkim złem mnie niezawodnie ocalisz

bo otulisz  jak płatkami serce kwiatu swoimi ramionami.

A jednak nagle nie chcesz czułości i pieszczoty nagiej

bo cię dręczy fakt, że trzymam sól w słoiku po kawie.

A mnie zależy tak bardzo na tobie jak na nikim,

zaraz natychmiast z mego życia wyrzucę wszystkie słoiki

ale ty się czujesz sparzony, nieodwracalnie urażony

zaraz natychmiast znajdujesz do rozstania pretekst nowy,

wychodząc w progu głosem nieco ściszonym 

mówisz : muszę wracać do żony

zrobiła na obiad żurek i kotlet schabowy.

A ja za twoją niemiłość mam rachunek słony.

I już. W każdym świata narzeczu i gwarze

rozumiem, że nic dla ciebie nie znaczę.

Czy tak wygląda przedsionek raju utracony?

Z tej czy z tamtej strony?

Schemat inny a powielony...

[ 16.06.2022 ]