Z PRZESZŁOŚCI W PRZYSZŁOŚĆ

 

Z PRZESZŁOŚCI W PRZYSZŁOŚĆ

Znaczy tak, ty się wygadałeś i tobie pomogło, 

 a mnie to w zasadzie w niczym nie szkodzi

 w rewanżu przedstawię jaki z tych słów 

 portret twój własny  jak lany z wosku wychodzi

 zechcesz być może zachować go jako pamiątkę osobistą, honorową

 zanim zapragniesz za swoim murem ukryć się znów.

 Cechuje cię dobre, ze skłonnością do naiwności, serce,

 chęci masz zawsze , chyba jak wszyscy, najlepsze

 intencje oczywiście  - najszczersze 

 postępujesz niezmiennie w dobrej wierze

 o przedsionku piekła

 starasz się przy tym pamiętać,

 że bruk, że może o niego ociera się ideał?

 Asekuracyjnie głowy za to byś nie dał.

 Głodnego napoisz

 spragnionego nakarmisz

 żebrzącemu o grosz czy dwa 

 na łyk wódki do popitki na klina

 chętnie kromkę powszedniego z masłem dasz

 tylko dlaczego tak bardzo zdziwiona jest twa mina

 gdy tamten wzrokiem za twój gest

 plunął by ci prosto w twarz.

 Ale przynajmniej już wiesz

 że nie wszystko po twojemu musi toczyć się

 by miało powszechnie akceptowalny sens.

 Za poetą angielskim Oscarem,

 że cię fascynuje i dziś nie ukrywasz wcale,

 porównujesz chętnie życie do zapałek pudełka

 tak szybko się spala, płomień gaśnie a dymek rozwiewa się, ucieka,

 i głupio ignorować i niezdrowo zbyt serio je brać

 pomijając milczeniem bezradnym fakt

 że część zapałek złośliwością rzeczy martwych nie działa

 chociaż uparcie jedną po drugiej zapalasz i zapalasz

 a tu w pusty gwizdek idzie para cała ...

 i do gry w szachy -

 niby znasz ogólne zasady

 to grasz bo nie ma innej rady.

 Może częściej mógłbyś wygrywać

 gdyby nie na przeciwko ciebie rywal,

 bo skądś wiesz, że zwycięstwo przeciwnika

 tak go wielką glorią przystraja, po czubek głowy okrywa

 że w imię jego dobrego samopoczucia chętnie przegrywasz

 - to ci w zupełności wystarcza 

 taka satysfakcja własna jak tarcza

 i nie kalkulujesz : źle to czy dobrze,

 głupio czy mądrze. 

 Kiedyś szansę dostałeś, a może wybrałeś

 i na tamtą wówczas miarę o dużą dla siebie stawkę zagrałeś,

 talentów , zdolności i ciężką pracą zdobytej wiedzy użyłeś

 i per saldo znacznie a można powiedzieć spektakularnie zwyciężyłeś.

 Zasłużonej euforii szczęście cię rozsadzało

 a potem ktoś cię podsumował

 że trafiło ci się jak ślepej kurze ziarno

 i całe twoje  poczucie sensu i wartości własnej  na długo przepadło.

 Los nie jeden raz podsuwał ci banał

 w niebanalnym opakowaniu

 brałeś to za dobrą monetę lecz traciłeś czas

 a to co niebanalne było właśnie tuż obok

 o przysłowiowy włos, by przytulić spełnionego marzenia obłok

 niepozorne aż do bólu, że nie chciałeś brać 

 jakby zaczarował cię nieznajomy szaman,

 i to tyle w temacie pieśni o wartości szukaniu.

 No sam widzisz, że samo życie to także w jakimś stopniu- banał.

 Niezależnie od pory roku i pogody stanu

 marzną ci stopy, pośladki i dłonie,

 masz alergie a przewrotnie

 mówisz o tym "trzeba mieć to coś w sobie".

 Nie potrafisz zbyt długo utrzymać wokół przedmiotów ładu

 i wmawiasz wszystkim , także sobie, że to twój artystyczny porządek,

 że gdy umrzesz wszystko może stać równiutko i na baczność,

 robisz przy tym minę, która nie wyjaśni nic przez wymowną wieloznaczność.

 Sporo twoich pomysłów i marzeń to słomiany ogień

 gdy ich nie spełnisz nie potrafisz zbyt łatwo wybaczyć sobie,

 często zamartwiasz się kuriozalnie tym

 że nie wyglądasz tak jak ci

 co właśnie podobają się tobie

 i dlaczego nie kochają ciebie

 których kochać pragniesz ty

 zapominasz którą nogę jako pierwszą trzeba postawić na stopień

 ale przestrzegasz zasady żeby przybyłych witać za progiem..

 Nieustannie prześladują cię słowa

 " nie to siejesz co myślisz ale to co wyrasta"

 przez co masz wrażenie, że niewłaściwie szansami swoimi szastasz.

Ogólnie, twe życie polega na łapaniu równowagi

między chandrami i euforiami,

pomiędzy niekończącym się tańcem na linie

a stąpaniem po cienkim kruchym lodzie

czujesz się w swym życiu czasem jak główny aktor

 a czasem jak anonimowy przechodzień,

czasem serdecznie buzujesz jak gejzer

a niekiedy burczysz jak zepsuty reaktor

czyżby dlatego , że potrzebna ci inna przestrzeń?

Nie masz pewności czy kiedyś wrócisz do ćwiczeń w grze na pianinie,

które rozebrał ci twój brat złośliwie uczynnie.

Lubisz spacery, czytanie, mało dbasz o to co jest aktualnie w modzie

i czy jesteś do niej w nieświadomej kontrze, czy w przypadkowej zgodzie.

Chciałbyś częściej cieszyć się tym co masz

by wierzyć , że niczego nie jest ci brak

i brać  życie w pełną garść całkiem tak na żywioł jak samo leci

zamiast nawet dla siebie niezrozumiałym pretensjom się poddawać

i żalom że być może nie z tej co trzeba dla ciebie strony słońce świeci

i zbyt uparcie dziury w całym szukasz  

bo coś ci się kiedyś o uszy obiło

że wszystko spisane jest jakby palcem na wodzie

z trudem wierzysz, że opokę której szukasz masz od zawsze w sobie

i że znajdziesz miłość kiedy sam ją komuś bez obawy dasz.

By do przodu zrobić krok długo się w sobie zbierasz

choć owszem spontaniczny bywasz nie raz

i grasz va banque idąc na całość 

bo miewasz w sobie taką śmiałość,

nie dbasz o to czy to spełnienie będzie bolało, 

natomiast w takcie na trzy kroki wstecz

osiągasz mistrzostwo i dobrze ci z tym, lecz

przecież niezmiennie porywa cię powiew 

nowego, podnieca nieznanego zew

a hasło przygoda burzy zimną krew

ale nieznanemu losowi szansę dasz

gdy z góry upatrzone pozycje do odwrotu masz.

Cierpliwości do rzeczywistości na ogół nie jest ci brak

zdarza się jednak, że nagle łatwo strzelasz focha

jak ogniem ziejąca paszcza wawelskiego smoka

i porzucasz wszystko bo coś idzie nie tak 

jak byś chciał i obwiniasz za to i siebie i świat

i nie cieszy cię kwiat nawet gdy jest różą

która ściele dla ciebie jedwabnymi płatkami drogę

i rozmyślasz nad jakąś choćby niedużą podróżą

która sprawi, że wszystkie " nie chcę" zamienisz na "mogę".

By się nie wyróżniać bardzo się starasz

ale ponieważ zbyt wiele wysiłku w to wkładasz

efekt jest odwrotny niż zamierzony

i znowu się czujesz pokonany własną bronią i zawiedziony.

Czasem pojmiesz coś z ważnych spraw

znacznie wcześniej i dogłębniej niż dookoła świat

i jak Prometeusz chcesz to światło światu dać

a on wcale nie czuje potrzeby by ten blask właśnie teraz brać,

jednocześnie czujesz że  zrozumienia tego świata dla ciebie  jest ci bardzo brak

więc rezygnujesz z lansowania światu odkrytych  prawd

po czym świat nadrabia zaległości

już się w ościeżach szerokich nowych oczywistości

usadawia, komfortowo mości

a nikt nie pamięta, że ty dawniej to odkryłeś,

nikt ci palmy pierwszeństwa nie wręcza

sam musisz odnaleźć swój szlak,

 tam gdzie była tylko twoimi stopami wydeptana ścieżka.

chociaż nie zawsze jest ci to na rękę i w smak.

Ale tam już nawet cień tamtych prawd nie mieszka.

Czasem dotkniesz czegoś i się czujesz że odkryłeś Amerykę,

i nie wierzysz, że nikt jej istnienia

tak beztrosko nonszalańcko nie dostrzega.

I tu się niestety mylisz,

bo inni też ją widzą, wiedzą

lecz nic nie powiedzą

nim potrzeby lub konieczności jej istnienia

jakieś wyższe szczeble z hukiem nie zatwierdzą.

Przełkniesz to jak gorzką pastylkę

i rozczarowanie jak ból głowy minie za krótką chwilkę.

Nie jesteś  dyplomacji wzorem

nikomu niepotrzebne prawdy rąbiesz 

łatwiej innym wybaczasz niż sobie

i tym w supły sumienie swe wiążesz

ale też często błędnie rozpoznajesz sedno spraw

więc sypią się racji twoich dowody 

nie czujesz się tak obiektywnie mądry

a słów kamienie nie poszły na słuszny szaniec 

i powracają w męczących snach

w których przepowiadasz je sobie jak przepraszania różaniec.

Natomiast mistrzem riposty jesteś

tylko, że najlepsze, najcelniejsze znajdujesz

kiedy są do niczego niepotrzebne 

i chociaż skrzętnie sobie je zanotujesz

cokolwiek się potem kiedykolwiek zdarzy będą zbędne,

będziesz się czuł jak zagubiony w lesie.

Nie czynisz nigdy niczego na pokaz ale bądźmy szczerzy

by ktoś to zauważył, jednak docenił, trochę ci zależy.

I może od tych sprzeczności twe fatum głupieje

i się poddaje bo nie wie co byłoby dla ciebie właściwym spełnieniem,

docenionym i uszanowanym przez ciebie.

Zaślubiny patyków praktykować się starasz,

gdy wypłowieją zdarzenia, osoby

gdy już nie pamiętasz po co ci to było

ostatnie sentymenty żarem w piecu spalasz

lub na ogniskach w plenerach

kiedy wiatr lekko rozdmuchuje, rozwiewa

po tym co było i się skończyło popioły,

z przeszłości przez teraźniejszość do przyszłości zabierasz

najniezbędniejszy w przygodzie życia bagaż,

bo i w tej dziedzinie ulubiony minimalizm uprawiasz,

i w reinkarnacji łańcuch jak ogniwo nowe wplatasz,

uważasz by nikogo , w tym siebie więcej nie zawodzić,

a to bodaj najtrudniejszy jest kompromis.

Tylko, powiedz, czy kogoś to obchodzi?

Czy musi? Czy powinno?

Sam zaczniesz to bagatelizować

gdy się zorientujesz, że ktoś by chciał 

mocniej niż ty sam 

się tym przejmować.

Chciałbyś bardziej pomagać niż szkodzić

a granica pomiędzy jednym a drugim - cieńka

więc serce twe i dusza ciągle się lęka

a trudno wszak w życiu na palcach tylko chodzić

Nawet jeśli w spodniach na szelkach

Co ma być będzie  czasem warto poczekać

zamiast za tym gonić lub przed tym uciekać.

I jak dziecko się cieszysz że właśnie o tym ci szumi muszelka

znaleziona ostatniej jesieni

w góralskiej Cepelii.

I co za ironi cień :

z napisem " in China made".

[ 22.05.2021 ]