ZNÓW WIOSNY ROZGŁOSY
Wśród rozgłosów rozkosznych przaśnej rubasznej wiosny
wierzby rozpuszczają długie seledynowe, umyte w porannych rosach włosy,
każda się zwierza po cichu wiatrowi, że szumnie marzy o szałowej fryzurze
aby przepięknie wyglądać na tle nieba przez okno w chmurze.
A potem przekwitają, zaskoczone tym trendem, okazałe dumne kasztany
trudno odnaleźć wśród nich ten szept : kochana - kochany,
niełatwo rozpoznać a w sprawie tej nagle cichną wrony
czy może skargę, ktoś wnosił przypadkiem czy celowo w cień gęsty zwabiony,
że to kochanie niewinnie wraz z kwieciem
się posypało tak nagle, obficie niestety z kretesem.
I nie wiadomo kto został oszukany , wykorzystany i zdradzony,
kto z kim się rozstał zwaśniony a kto jednak pogodzony.
Kąkole z makami w zbóż przepastnym szerokim zagonie
jak na najszczerszym, najpiękniejszym natury łonie
zapragnęły jedwabnie namiętnego współżycia,
a jeszcze rumianki się w to wplątały i chabry nie mając nic do ukrycia,
Gdzieś się rozległo pod lasem szczebiotanie jaskółki
od lat wyuczone do znudzenia powtarzane, że niedobre są spółki
a echo przedrzeźnia , że tylko głupki wierzą w słupki.
Jarzębina bez koralu na ustach ciągle coś szepcze do głogu,
uwodzi go ślicznie ekologicznie na temat zawartości w powietrzu jodu,
głóg ją poprawia i upomina co skutek a co przyczyna
że coraz więkasza nad światem dziura ozonu
i że tam, gdzie kroplą rosy skrząca pajęczyna na wietrze drży- to kalina
całe życie bezgranicznie, bezwzajemnie zakochana w jaśminach -
ona mu nieśmiało, mimochodem napomknie o chłodzącej się odrobinie wina ,
on jej coś śmiesznego opowie, miło pozawraca myśli w głowie,
ale ani ona ani on nie wiedzą czy są po słowie.
Miłość rośnie, wręcz do okoła kwitnie a tu taka losu kpina.
Ale przeuroczo miłośnie do cisu przytulona śliwa
szepcze aksamitnym fioletem , że jednak jest nadzwyczjanie szczęśliwa.
I szczęściem tym atmosferę nasyca
jak do niedawna złotem bujnie kwitnąca forsycja.
[20.06.2019]
wierzby rozpuszczają długie seledynowe, umyte w porannych rosach włosy,
każda się zwierza po cichu wiatrowi, że szumnie marzy o szałowej fryzurze
aby przepięknie wyglądać na tle nieba przez okno w chmurze.
A potem przekwitają, zaskoczone tym trendem, okazałe dumne kasztany
trudno odnaleźć wśród nich ten szept : kochana - kochany,
niełatwo rozpoznać a w sprawie tej nagle cichną wrony
czy może skargę, ktoś wnosił przypadkiem czy celowo w cień gęsty zwabiony,
że to kochanie niewinnie wraz z kwieciem
się posypało tak nagle, obficie niestety z kretesem.
I nie wiadomo kto został oszukany , wykorzystany i zdradzony,
kto z kim się rozstał zwaśniony a kto jednak pogodzony.
Kąkole z makami w zbóż przepastnym szerokim zagonie
jak na najszczerszym, najpiękniejszym natury łonie
zapragnęły jedwabnie namiętnego współżycia,
a jeszcze rumianki się w to wplątały i chabry nie mając nic do ukrycia,
Gdzieś się rozległo pod lasem szczebiotanie jaskółki
od lat wyuczone do znudzenia powtarzane, że niedobre są spółki
a echo przedrzeźnia , że tylko głupki wierzą w słupki.
Jarzębina bez koralu na ustach ciągle coś szepcze do głogu,
uwodzi go ślicznie ekologicznie na temat zawartości w powietrzu jodu,
głóg ją poprawia i upomina co skutek a co przyczyna
że coraz więkasza nad światem dziura ozonu
i że tam, gdzie kroplą rosy skrząca pajęczyna na wietrze drży- to kalina
całe życie bezgranicznie, bezwzajemnie zakochana w jaśminach -
ona mu nieśmiało, mimochodem napomknie o chłodzącej się odrobinie wina ,
on jej coś śmiesznego opowie, miło pozawraca myśli w głowie,
ale ani ona ani on nie wiedzą czy są po słowie.
Miłość rośnie, wręcz do okoła kwitnie a tu taka losu kpina.
Ale przeuroczo miłośnie do cisu przytulona śliwa
szepcze aksamitnym fioletem , że jednak jest nadzwyczjanie szczęśliwa.
I szczęściem tym atmosferę nasyca
jak do niedawna złotem bujnie kwitnąca forsycja.
[20.06.2019]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz