Torpedownia

 Torpedownia

W spokojnej tafli wody

malowniczo odbija się ruina 

poniemieckiej torpedowni 

już niczego nie strzeże, nie obroni

i nikomu nie grozi

jeszcze jako pomnik 

pośród fal stoi

coraz mniej dumnie 

ale ciągle intryguje

do fotografii pozuje

i temu co przed świtem oko zbroi

aby złapać w jej objęcia rzucony 

pierwszy słońca promyk

i temu co nocą rozgwieżdżoną 

niekoniecznie przed wybiciem północy

złotą w pełni tarczę księżycową 

wśród jej komnat wędrującą

przyłapać pragnie na uczynku gorącym,

czasem paraduje w perłach  deszczu

albo się przystraja w mgły

jakby śniła swoje najpiękniejsze sny

chociaż poza nią nikt w tym nie widzi sensu,

a kiedy roztańczą  się w jej kamiennym łonie 

zórz polarnych  płomienne orgie

rozbłyska szczęście w jej każdym oknie

i wyrzuca pieśń przemijania prosto w morze

by zginęła na chwil kilka w plażowym piachu.

Chociaż nadgryziona zębami czasu

wysmagana , splądrowana nalotami wiatrów,

na skarpie stanąwszy świtem rozpromienionym

poprzez nagie konary drzew morenowego lasu

podziwiam na nowo urzeczony...

Widok zawsze ten sam a za każdym razem nowy.

[ 17 -23.mar. 2026 ]